De kleuren van hun hart geven kansarme kinderen zelfvertrouwen

Wilga groeide op in een kansarme omgeving in Nederland. Door het gevoel er niet toe te doen en niet van waarde te zijn, ontwikkelde ze in haar tienerjaren Anorexia Nervosa. Ze wist haar verleden en daarmee haar ziekte echter tot een levensles om te buigen. Ze startte De Wilga Zibel Foundation waarmee ze kinderen die opgroeien in kansarme omgevingen, wil helpen een beter leven voor zichzelf te creëren. 

Buitenbeentje

Wilga ervoer veel onveiligheid en angstige momenen tijdens haar jeugd. Door omstandigheden leerde ze al vroeg te overleven. Ze was een gevoelig kind dat veel zag en zich van alles afvroeg. Haar vragen werden in haar omgeving echter als vreemd gezien en al heel snel voelde zij zich een buitenbeentje. Jarenlang probeerde zij zich aan te passen aan haar omgeving. Ze wilde er zó graag bij horen. Maar hoe meer ze haar best deed, hoe meer ze afgewezen werd. Bovendien verdwenen alle zorgzame volwassen, zoals die ene juf die haar gezichtje in haar handen nam en die haar voor het eerst van haar leventje lief noemde, zo maar uit haar leven.

Anorexia als controlemiddel

Het enige wat haar uiteindelijk het gevoel van veiligheid gaf, was de controle over haar eigen lijf. Ze ontwikkelde anorexia in haar tienerjaren en het gebrek aan eigenwaarde had effect op haar leven tot haar 28e. Maar de ziekte bracht haar uiteindelijk de hulp en ondersteuning die ze nodig had om haar eigen authenticiteit te vinden. Haar jonge levensloop werd zodoende de blauwdruk van haar programma: The colours of our heart.

 ‘Ik moest het leven begrijpen om me zelf veilig te voelen.’

‘Ik was door al mijn aanpassingen en sociaal wenselijke gedragingen, vergeten wie ik werkelijk was en had allerlei vaardigheden ontwikkeld om anderen tevreden te houden en geaccepteerd te worden. Het contact met mijn gevoel en emoties was ik helemaal kwijt en ik had geen idee wie ik werkelijk was. Toen ik 15 jaar oud was, begon ik met therapie en heb veel verschillende counselors ontmoet. Iedereen onderwees me iets waardevols, maar elke keer kreeg ik een terugval waardoor ik op zoek ging naar een volgende stap. Dit ging zo door tot ik 28 jaar was. De laatste therapeute zei me: ‘Je weet heel goed waar je gevoelens en patronen vandaan komen. Ik weet echt niet meer hoe ik je kan helpen! ‘ En ze had gelijk. Na jaren therapie wist ik heel veel over mezelf. Het enige dat niet was veranderd, was hoe ik me voelde over mezelf.’

Het leven als een leerproces

Wilga zat op een dood spoor maar besloot toch door te zoeken naar genezing. Naast de psychologische theorie, werden haar eigen psyche en levensloop belangrijke bronnen van studie. Geleidelijk slaagde ze er op eigen kracht in te begrijpen wat ze werkelijk nodig had om te ervaren dat ze zichzelf kon en mocht zijn. Ze vond haar eigenwaarde en liefde voor zichzelf. Vanaf dat moment gaf ze workshops en trainingen voor zichzelf en voor anderen die op zoek waren naar hun innerlijke waarden. Keer op keer vertelden haar cursisten, dat dat wat ze in de cursus aangereikt kregen, ze graag hadden geleerd tijdens hun kinderjaren. Steeds vaker vroeg Wilga zich af welke ondersteuning en begeleiding zijzelf had willen hebben in haar jeugd. Ze ontdekte hoe ze met haar verhaal en ervaringskennis blijvende verandering kon brengen en ontwikkelde het gereedschap dat ze kinderen uit kansarme milieus zou kunnen geven om hun zware rugzak wat lichter te maken.

Foto: Ingeborg van t Pad Bosch

Het is een filosofie, een manier van leven

En zo werd The Colours of our heart geboren. Het gaat om het herstellen van de verbinding tussen je hoofd en je hart en het ontdekken en terugvinden van je zelfwaardering. Door rollenspel, oefeningen in emotie en het visueel maken van hun gevoelens door kleuren, leren kinderen hoe ze kunnen bouwen op hun zelfrespect, zelfvertrouwen en creativiteit. Het programma biedt ze een kompas voor de rest van hun leven en geeft ze het gevoel net zo veel waard te zijn als ieder ander.

‘Alle kinderen verdienen het om op te groeien met dezelfde kansen. Het maakt niet uit wat voor huidskleur je hebt, waar je bent geboren, welke kleding je draagt of hoeveel geld je hebt.’

‘Het is belangrijk om te weten dat je waardevol bent, maar ook om het te voelen! Dit geeft je het zelfvertrouwen, de kracht en de vastberadenheid om een ​​leven te creëren op basis van je talenten en de verlangens van je hart. Zo zou het volgens mij moeten zijn. De realiteit ziet er helaas vaak anders uit. Elk mens heeft talenten maar niet iedereen krijgt de kans om zijn talenten te vinden en te gebruiken. Veel kinderen worden geboren in kansarme gezinnen. Heel vaak staan ​​ze aan de zijlijn van onze samenleving. Ze ervaren schaamte en stigmatisering. Dit heeft effect op hun persoonlijke en psychologische ontwikkeling. Het kan leiden tot onzekerheid en een laag zelfbeeld. En dat gevoel van ongelijkheid leidt vaak tot een grotere kans op onderontwikkeling.’

Be your colors, live your colors, shine your colors

‘Als talenten onvoldoende worden gebruikt, kunnen kinderen ernstige gedragsproblemen (o.a. verslaving, agressie, depressie, crimineel gedrag) krijgen. Heel vaak worden deze problemen generaties lang doorgegeven, totdat het patroon wordt doorbroken. Degenen die dapper genoeg zijn om uit hun ‘groep’ te stappen, moeten zichzelf voortdurend bewijzen om vooruitgang te kunnen boeken. Ik geloof in het belang van gelijke kansen voor alle kinderen omdat iedereen op deze aarde iets unieks en waardevols heeft om bij te dragen. Idealistisch? Nee … dit is mijn missie in het leven. Dit is waar ik in geloof. Daarom ben ik de Wilga Zibel Foundation gestart om kinderen uit kansarme milieus te helpen kansen te geven.’

Wilga woont op Bonaire en in Nederland. Van hieruit wil ze de wereld veroveren. En dat lijkt te gaan lukken want in de VS en Canada hebben zich al geïnteresseerden gemeld!