Afscheid van onze tweede moeder

Laura Brown

Terwijl ik nog met nat haar van het douchen de trap af ren, hoor ik om de hoek van de gang vrolijke geluidjes. Zachte babypraat en lieftallig gesmak vullen de huiskamer in z’n tederste vorm.

De kamerdeur staat op een kier en terwijl ik me naar binnen haast, zit hij daar – mijn eigen kleine mannetje – te glimlachen terwijl hij zijn ochtendhapje naar binnen slurpt. Zijn zus zit er tegenover en lacht vrolijk mee terwijl ze met haar vorkje al behendig in haar boterhammetje prikt. Mijn emoties overmannen mijn logica, dit hoor ik te doen, ik ben zijn moeder en ik ben haar moeder.

Carrière

Ik weet me geen raad en zeg lichtelijk geirriteerd dat ik het zelf wel kan, de kinderen ontbijt geven en dat ik dit liever zelf doe, mijn natte haar druipt en een paar druppels lopen langs mijn nek mijn rug op. De koude rilling die volgt is niet te wijden aan de druppel, het is deels mijn moederinstinct maar ook mijn walging van mijn eigen reactie. Ik wil toch zeker zelf weer gaan werken en deelnemen aan de carrière wereld. Dit terwijl de kinderen genieten van hun ontbijt, zonder zorgen, zonder stress maar in mijn optiek ook zonder moeder. Enigzins boos zeg ik dat ik het wel van haar overneem.

Reddende engel in huis

Haar lieve gezicht draait weg, ze snapt het zegt ze en ze laat me begaan. En terwijl ik me druk maak om elke hap en ook nog de tijd in de gaten houd, stoot mijn dochterlief haar beker drinken om en wordt het rustige ontbijt tafereel ineens een complete ochtend wanorde. Mijn dochter haar kleine lieve lach is verdwenen, ik probeer alles te redden maar met een natte jurk van een drie-jarige en een baby die trek heeft, valt weinig te beginnen. Ik sus beide kinderen, terwijl ik merk dat zij als reddende engel uit de keuken komt en binnen no time de tafel schoon heeft, mijn zoontje weer aan het lachen, en eten. Ik hoef me alleen nog druk te maken om een schone jurk voor dochterlief, die in haar optiek de mooiste is die ik kan kiezen, al is ze zeer creatief op dat gebied en wordt ze blij van elke teint roze, zolang ze haar pirouetjes maar kan draaien.

Een groter afscheid

Inmiddels zijn we bijna twaalf jaar verder op de dag precies, als straks onze container wordt ingepakt en er vaarwel wordt gezegd. Voor ons is het afscheid nemen inmiddels begonnen, we hebben ons wensenlijstje zo goed als afgewerkt en hebben al wat afscheidsetentjes en feestjes achter de rug. Een groter afscheid zal plaatsvinden als we gedag zeggen tegen de vrouw die al die jaren dat ik een carrière nastreef, mijn huis schoonmaakt en de boel organiseert, die ik -nog steeds- vertrouw met de zorg van mijn kinderen, al werkt ze niet meer dagelijks bij ons thuis omdat we het niet meer nodig hebben met onze groter wordende kinderen.

Een soort tweede moeder

Ik bespreek met mijn zoon dat het afscheid nadert. Even is hij stil. Dan zegt hij dat het net lijkt of hij afscheid moet nemen van een soort tweede moeder. En hij raakt een gevoelige snaar. Dit keer niet vanwege een moedergevoel maar dat ik, net als hij, ook straks gedag zeg tegen mijn soort van tweede moeder; want ook zij wiegde mijn kinderen in slaap, lette op tijdens het oversteken en had net zulke slapeloze nachten als ik, van de zorgen dan wel en niet van het nachtbraken. Ze gaf advies en bleef kalm. Ging met de kinderen naar het park als het later werd op mijn werk en zorgde elke dag dat mijn kinderen gelukkig en tevreden waren tijdens mijn werkuren. Ze belt nog steeds elke verjaardag, feestdag en tussendoor om te vragen hoe het met iedereen gaat, ook al is ze inmiddels gelukkig werkzaam bij een ander, jonger gezin. Maar voor ons is er maar één zoals zij, tweede moeder of niet, vergeten doen we haar nooit.

Over dit Wereldwijf: Laura Brown - Nederland

Hallo, ik ben Laura. Op mijn derde stond ik al met mijn koffertje klaar, ik zou de wijde wereld in gaan. Het werd het Midden-Oosten (Riyad en Dubai), inmiddels al 18 jaar. Ik runde er een succesvol PR bureau en schrijf als freelancer voor publicaties. Maar sinds 2018 zette ik weer voet op eigen Nederlandse bodem, maar hoe eigen is die bodem werkelijk nog?