Vasten in 40 graden? Mij lukt het niet. Eid Mubarak!

Ik zie ze zweten, zuchten en er loom bijstaan. Sommigen kijken een beetje geïrriteerd uit hun ogen, anderen juist vredig en weer anderen hebben een nietszeggende blik. Uit respect houd ik mijn waterfles in m’n tas en eet ik niet in het bijzijn van anderen. Het is Ramadan voor de moslims en voor mij de eerste keer dat ik het meemaak in een overwegend Islamitisch land.

Een stille miljoenenstad

Ik zit in Cairo als de Ramadan begint, inmiddels al zo’n vier weken geleden. Ooit nieuwsgierig geweest of een miljoenenstad stil te krijgen is? Bezoek er dan vooral eentje tijdens de Ramadan! De normaal oh zo drukke stad met haar eindeloze files oogt ineens heel rustig en in de vroege ochtenduren zijn er zelfs heel weinig auto’s op straat. Ook de meeste winkels in downtown Cairo zijn voor tien uur in de ochtend niet open. Overdag is er sowieso niet veel te beleven, blijkt al snel. ‘Te heet’, vertelt de eigenaar van mijn hotel. Ik wil hem veel vragen stellen over de Islam, maar zie dat hij het moeilijk heeft.

‘Het is geeneens het niet eten dat het zo moeilijk maakt, maar het niet drinken.’

Zegt hij nog terwijl hij nog verder onderuit zakt in z’n stoel. Ik knik begrijpend. De receptioniste die naast ons zit, is daarentegen één en al energie en kijkt glimlachend van mij naar haar baas. Zij is een christen, vertelt ze me nog even snel in het Engels voordat ze zich tot haar baas wendt en verder gaat in het Arabisch.

Mijn proef op de som maakt me duizelig

De volgende dag besluit ik dat ik het vasten zelf wil proberen. Voor een halve dag althans, want ik bedenk het doodleuk na m’n uitgebreide ontbijt om elf uur in de ochtend. Echt meetellen doet het dus al niet, aangezien moslims na zonsopgang niets meer consumeren. Ik lach nog even om m’n idee, maar ben vastberaden om door te zetten. Hoe moeilijk kan een halve dag nou immers zijn? Ha! Het is een veel te optimistische instelling en dat blijkt achteraf tijdens een korte wandeling door downtown Cairo. Amper vijf uurtjes verder en m’n maag begint al behoorlijk te knorren en begin ik zelfs een beetje duizelig te worden. Wel duurt het nog twee uurtjes tot zonsondergang, waarna ik dus officieel zou mogen eten. Wordt het doorgaan of opgeven? Na een korte inwendige strijd die mijn ambitieuze ik verliest, beland ik in een luxe restaurantje aan de Nijl rivier. Mijn Egyptische vrienden lachen me later in de avond uit. Maar doe dat maar even na als buitenlander.  Vasten in extreme hitte! 

Eid Mubarak! 

Inmiddels zijn we al bijna bij het einde van Ramadan aanbeland en zal donderdag veertien juni de laatste dag zijn. Van de rust en stille straten overdag tot de geïmproviseerde straatrestaurants en het gezellig samen eten na zonsondergang, de iftar. Wat heb ik genoten van het feit dat ik de Islam en haar aanhangers beter heb mogen leren kennen deze maand. Het is mij dan zelf niet gelukt om te vasten, maar des te meer heb ik respect voor allen die het een hele maand hebben volgehouden. Het Suikerfeest zal ik vieren met een Bedoeïenen familie waarmee ik goed bevriend ben. Ik kijk er naar uit. Eid Mubarak!

Lees hier meer verhalen over hoe Nederlandse vrouwen Ramadan ervaren in het land waar ze wonen