Een like, een hartje of een emoji? Facebook als je vriendin kanker heeft…

’s Avonds op de bank, het was een lange dag, druk op mijn werk, de jongste ligt eindelijk op bed.
Even nog op Facebook kijken wat er zoal gebeurt bij de Facebook vrienden. Ik like een foto, soms denk ik na; doe ik een like, een hartje of een lachende emoji ? Vind ik het echt leuk of voel ik me verplicht te reageren ? Het is zo’n oerstomme bezigheid, maar mijn hoofd raakt even leeg van alle dagelijks dingen.

En toen las ik de post van Sandrine

Sandrine heeft kanker. Ik ken Sandrine al sinds 2000. We woonden allebei op een grote militaire kazerne in het oosten van Frankrijk. Onze (toen nog) vriendjes werkten daar. Nu, 18 jaar later, weet ik dat ze al meerdere tumoren heeft gehad, ze inmiddels is gescheiden van dat vriendje, die in de tussentijd haar man was geworden en dat ze een prachtige dochter heeft van bijna 16 jaar. Ik zag soms foto’s van haar voorbijkomen, een foto terwijl ze wachtte op de chemo, een foto van haar met haar dochter, een foto van haar met een vriendin waarop ze lachend een glas omhoog houdt, een foto van haar op een motor.

En dat al 12 jaar!

Eerst werd er eierstokkanker vastgesteld toen ze zwanger probeerde te raken van een tweede kindje.
Eén van de eierstokken werd weggehaald. Amper zes maanden later de tweede eierstok. Weer 6 maanden later haar baarmoeder. Tien jaar later blijkt haar milt vol te zitten met tumoren.  En…een jaar later haar galblaas. Ze schreef in haar post dat iemand had gereageerd op één van haar foto’s dat ze maar een lekker leven had met al die vrije tijd…
Genieten van de vrije tijd tussen de chemokuren door. Mocht ze dan niet, wanneer ze zich minder rot voelde, plezier hebben met vrienden ?

Rare reacties op Facebook

Ach Facebook. Je bent zo leuk omdat je ons op de hoogte houdt van alle hoogtepunten van al die kennissen en semi-vrienden van de afgelopen jaren. Lekker oppervlakkig en wat hebben we veel ‘’vrienden’’.

Maar oh wat ben je lelijk wanneer mensen maar ongefilterd hun mening uiten. Ik schreef een reactie, dat je naar dat soort mensen gewoon een flinke middelvinger moest opsteken en vooral dat ik haar strijd bewonderenswaardig vond. Wat weten wij, ‘’gezonde’’ mensen nou van de dagelijkse beslommeringen van iemand die kanker heeft ? En vooral, wat gaat er om in het hoofd van mensen die zoiets denken en het dan ook nog opschrijven ?

Eerste doodsoorzaak onder vrouwen

Mijn vader heeft vorig jaar prostaatkanker gekregen. Hij is 69. Mijn oma was 50 toen ze borstkanker kreeg, Sandrine is nu 44. Mijn buurvrouw Lucie kreeg borstkanker op haar 39e, mijn vriendin Sylvia was 37. Een andere vriendin Anne-Sophie kreeg schildklierkanker toen ze nog geen 26 was. Elodie, een studievriendinnetje van mij is 36 en zit middenin in haar chemokuur tegen borstkanker. Eind december 2017 verscheen in de Nederlandse kranten de uitslag van een CBS onderzoek, dat kanker inmiddels de eerste doodsoorzaak is onder vrouwen. De ziekte heeft de hart- en vaatziekten ingehaald. Alsof het om een wedstrijd ging. Vanaf de jaren ‘80 tot aan 2005 nam het aantal kankergevallen onder de mannen af, terwijl het bij vrouwen juist in die periode toenam. Op één staat borstkanker, gevolgd door darmkanker en dan longkanker. Jawel, ook kanker heeft een top drie.

Een ondoordachte ‘like’ of een privé-berichtje?

Ik vroeg aan Sandrine hoe het met haar ging. Hoe het écht met haar ging. Haar optimisme maakte diepe indruk op me. Ze vertelde hoe ze de afgelopen jaren had beleefd, keer op keer die strijd, de zware chemokuren. En dan weer uitzaaiingen op een andere plek in haar lichaam.

Tussendoor een scheiding, het dan toch weer samen proberen om vervolgens van je dochter te horen dat hij een ‘ander’ heeft. Haar oncoloog die heeft aangegeven dat ze een uitzonderlijk geval is. Ze zit elke maand aan de chemo en dit nog tot in ieder geval 2020. Ik besefte dat die ondoordachte like, aan het einde van mijn lange dag (die natuurlijk helemaal niets voorstelde in vergelijking met die van haar) zoveel meer kon betekenen voor Sandrine.
Wat een onzin dat ik niet even de moeite nam om een privé berichtje te sturen. Gewoon zeggen dat ik aan haar dacht.
Gewoon even vragen hoe het met haar ging. Trok ze het nog ? Was ze misselijk van de chemo ? Had ze weer een beetje energie ?

Persoonlijke aandacht en een hartje

Ik vind het zo’n stomme uitdrukking om te gebruiken, maar het gaat ‘naar omstandigheden’ goed met haar. Alsof alles te relativeren valt wanneer je die uitdrukking gebruikt. Ze heeft een maandelijkse chemokuur en ze maakt van elke dag een feestje in de tijd tussen de kuren. Alles om haar dochter te laten zien dat het leven moet worden verdiend, dat ze een vechter is en niet opgeeft. In de afgelopen maanden dat ik met haar heb gemaild, heb ik even stilgestaan bij alle keren dat iemand me vertelde dat hij of zij kanker had. Ik besefte dat tussen het vreselijke moment dat iemand dat hoort en het moment dat het einde in zicht is (wanneer het goed afloopt), zo enorm veel dingen gebeuren waar wij geen idee van hebben. De pijn na een bestraling, de vieze smaak in de mond na de chemo, het moment dat je haar begint uit te vallen, die vermoeidheid die maar niet weggaat, de gewrichtspijnen, de relatie met je lichaam en vooral de onzekerheid. Dat zijn misschien de momenten waarop onze aandacht nodig is. Dat we even iets meer moeten doen dan liken met een hartje.