Het gaat niet over onschuldige opmerkingen of onhandig geflirt

Het is deze maand precies een jaar geleden dat de MeToo discussie op gang kwam. De Amerikaanse actrice Alyssa Milano riep in een tweet op om #MeToo te gebruiken. In de westerse wereld trok het veel beerputten open en het afgelopen jaar vielen er grote namen. Maar ook in landen waar gelijkheid tussen mannen en vrouwen nog heel erg ver te zoeken is, had het effect. En nu?

#Metoo?

Ik zag de uitzending ‘#MeToo, een jaar later’ van Hollandse zaken en werd meteen weer aan het denken gezet. Want waar houdt verleiding op en waar begint seksuele intimidatie? En wat is er een jaar later veranderd? Wat deed #MeToo eigenlijk met mij? Ik zal je zeggen: heel veel. De vraag over de grens tussen verleiding en intimidatie kwam bij mij al snel op, nadat ik in oktober vorig jaar de eerste #MeToo tweets las.

Zwijgen uit schaamte

Een half jaar ervoor waren er bij mij, onder invloed van de hele Trump situatie hier in de VS, herinneringen boven gekomen. Herinneringen van situaties die ik zelf had meegemaakt en die ik als onprettig en zelfs bedreigend had ervaren. Ik had ze ergens ver in een hoekje van mijn geheugen gestopt en had ze ook nog nooit aan iemand verteld. Uit schaamte? Waarschijnlijk… 

Het ging hier namelijk niet om nagefloten worden op straat of ‘per ongeluk’ op mijn mond gezoend worden, een hand op mijn bil of een vunzige opmerking. Het is misschien treurig maar dat is iets waar een heleboel vrouwen, waaronder ik, min of meer gewend aan zijn geraakt. Bovendien is flirten leuk als je het er allebei mee eens bent en kan, om een beetje met Catherine Deneuve mee te gaan, de veroverings-gedachte ook wel prettig zijn. Maar ik kan me ook vinden in diegenen die de #Metoo discussie soms te ver vinden gaan. Met name wanneer het recht in de handen van de publieke opinie ligt en mannen als aangeschoten wild worden opgejaagd.

Weg met dat slachtoffergedrag

Maar evengoed heb ik mij groen en geel geërgerd aan de uitspraken: ‘mogen we dan ook al niet meer flirten?’ en ‘vrouwen moeten zich niet zo kwetsbaar opstellen’ of ‘weg met dat slachtoffergedrag.’ #MeToo gaat voor mij namelijk niet over onschuldige opmerkingen of onhandig geflirt. Deze twee woordjes hebben de wereld laten zien wat de omvang van het probleem nu eigenlijk is. 

Bijna 40 procent van de vrouwen in Nederland heeft voor hun zestiende levensjaar één of meer negatieve ervaringen met seksueel misbruik. En meer dan 750.000 vrouwen schijnen zelfs wel eens geslachtsgemeenschap tegen hun wil te hebben gehad. Meer dan de helft van alle Nederlandse vrouwen zegt wel eens geconfronteerd te zijn met seksueel overschrijdend gedrag. #MeToo maakt deze cijfers concreet door de verhalen die erachter zitten. En die verhalen gaan over gedrag waarvan het voor iedereen eigenlijk meteen duidelijk is dat het verkeerd is. Je weet namelijk heel goed wanneer je in een heuse ‘Metoo’ situatie bent beland!

Betast en in het kruis gegrepen

#Metoo ging in mijn geval over twee voorvallen. Eentje waarin ik hard in mijn kruis gegrepen werd door een dronken medestudent. Dit voorval dreef me tot ongekende razernij en ik heb als reactie een keiharde tik uitgedeeld. Toen mijn woede bekoeld was, heb ik het naast me neergelegd. Ik weet nog precies wie het was maar verder deed het me niet zo veel meer. Maar het tweede voorval, toen ik op mijn 17e betast werd door mijn 25 jaar oudere baas, had veel meer gevolgen. Het maakte me in de war,  ik voelde me vies en nam mezelf van alles kwalijk. Ik heb er niemand ooit over verteld en het ver weg gestopt. Alsof het niet was gebeurt. Beide voorvallen waren zeer onprettig, maar door de tweede situatie heeft seksualiteit als pure, zuivere en mooie ervaring bij mij toen absoluut een flinke deuk opgelopen.

Opluchting en bewustwording

#MeToo voelde voor mij dus als een opluchting. Ik was zeker niet de enige die deze ervaringen had gehad, erover had gezwegen en mij ervoor had geschaamd. Het lag niet aan mij…En dus begon ik het te vertellen aan anderen om mij heen. Het werden interessante gesprekken over ervaringen, twijfels en meningen. Mij bracht het verder maar ik ging me ook afvragen hoe het voor mijn drie puberzonen is om op te groeien in een Amerikaanse samenleving waarin seksuele ontwikkeling ineens zo stevig wordt beïnvloed door de #Metoo discussie.

Want dat de onzekerheid bij jongens en mannen over wat wel en niet is toegestaan, groter is geworden, lijkt mij absoluut waar. Soms is het ook moeilijk de grenzen van een ander te begrijpen en in het oog te houden. Helemaal als die ander het ook moeilijk vindt om ze aan te geven. Maar leidt #MeToo werkelijk tot verpreutsing, zoals er gezegd wordt? Of is het gewoon beschaving? Ongewenst gedrag is duidelijker gedefinieerd en het gesprek is in ieder geval beter mogelijk. Gewoon de vraag of zij/hij het wel prettig vindt, zit in ‘top of mind’ en het bewustzijn van ‘consent’ is groter dan ooit.

Nog niet metoomoe

Is het vanwege mijn eigen ervaringen dat ik nog niet #Metoo moe ben? Is het omdat ik denk dat het echt langer duurt dan een jaar om dit soort schadelijke bejegeningen de wereld uit te helpen? Kijk nou naar de recente aanstelling van judge Kavanaugh in de Verenigde Staten. Is het omdat ik denk dat ‘praten over’ zowel meisjes en vrouwen als jongens en mannen veel meer begrip voor elkaar brengt?  Zo lang we het maar over de juiste definitie hebben, erover praten en elkaar niet te snel veroordelen, kan het alleen maar ten goede komen van gelijkheid, liefde en seksualiteit. En waar ik in ieder geval van overtuigd ben, is dat er nog zoveel vrouwen en mannen met ‘geheime’ ervaringen in de wereld rondlopen die nog lang niet het gevoel hebben dat ze hun verhaal kunnen delen. Ik bedoel maar, #MeToo in Nederland heeft naar alle waarschijnlijkheid een hele andere connotatie dan in India…

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!