Love is bitter for Kenya Kimbo’s

De Keniaanse kustlijn is een trekpleister voor buitenlandse toeristen. Mombasa vormt de ideale uitvalsbasis voor elke toerist, over land of op zee. Kitesurfen, snorkelen of zwemmen met dolfijnen kun je om de hoek van nagenoeg elk strand resort. De ingang van één van de grootste nationale parken is slechts op een afstand van drie uur rijden. Je wordt er makkelijk verliefd op de gemoedelijke sfeer, het heerlijke eten én de mensen. Sommigen zo verliefd, dat ze nooit meer vertrekken. Anderen blijven regelmatig terugkerende bezoekers.

Sugar Mama

Sugar Mama’s, zo worden ze genoemd. Blanke vrouwelijke – veelal oudere – toeristen die ’ten prooi vallen’ aan de charmes van de Moran (Masai krijger) en Beach Boys. Hunkerend naar aandacht en affectie worden ze tijdens een vakantie verliefd en ontwikkelt zich een innige relatie. Eenmaal terug in eigen land bestaat de liefde louter nog uit het versturen van giften in de vorm van geld, kleding en goederen. De heren doen goede zaken; het familie-inkomen wordt volledig uit deze relaties gegenereerd. Je leest het goed: meervoud. Want in veel gevallen worden zij ‘onderhouden’ door meerdere dames tegelijk. Sommigen gaan verstandig om met de genereuse giften van de Sugar Mama’s. Ze starten een bedrijf of investeren in onroerend goed. Maar evenzo vaak gaat het geld op aan uitgaan, dure kleding, horloges, opvallende sieraden en auto’s. Deze jongens worden steeds hebzuchtiger, soms zelfs agressief, maar bovenal onverzadigbaar. Haakt een Sugar Mama af, moeten ze een nieuwe scoren, of twee.

Mtwapa, ‘sin-city of Kenya’

Mtwapa, ook wel ‘sin-city of Kenya’ genoemd, dankt haar bijnaam aan het bruisende nachtleven. Voor sex, drugs and rock-and-roll ben je in Mtwapa 24/7 aan het juiste adres. Het Sodom en Gomorra van de kustregio, een dorpje dat maar liefst 425 bars, restaurants, (sex- en strip)clubs telt (de straatkoelkasten meegerekend) en waar alles kan en mag. Dé uitvalsbasis van de Beach Boys, met hun gespierde lijven, verzorgde rasta’s en opvallende verschijning. Ook Sugar Daddy’s komen er uitstekend aan hun trekken. Eddy, Engelsman en a regular visitor – werkzaam in de olieindustrie van Saoedi Arabië – omschrijft het als volgt:

Visiting Mombasa is like diving in a sea full of Beyoncé’s

Ik kom hem zo’n vier keer per jaar tegen en dan kletsen we altijd even bij. Dit jaar wordt hij vijftig en gaat hij met pensioen. Hij heeft inmiddels grond gekocht aan de kust, waarop momenteel zijn villa naar eigen ontwerp wordt gebouwd. Eddy is gescheiden en single, vader van twee volwassen kinderen uit een eerder huwelijk. Aan vrouwelijke aandacht heeft hij geen gebrek, maar behoefte aan een vaste relatie heeft hij niet. Eddy heeft ‘zijn schapen op het droge’. Als het aan hem ligt, blijft dat ook zo. Eddy is niet van plan een Sugar Daddy te worden en al helemaal niet om als Kenya Kimbo (de bijnaam voor blanke Europeanen) te eindigen.

Verliefd op de badmeester

Voor Marcella pakte het anders uit dan Eddy. Marcella – afkomstig uit Tjechië – was nooit eerder buiten de landsgrenzen geweest toen ze in 2012 – in haar eentje – voet zette op Keniaanse bodem. Marcella sprak geen Engels en kon de borden op de luchthaven Schiphol niet lezen. Ze heeft me vaak verteld hoe ze verdwaalde en in paniek door de vertrekhal rende op zoek naar landgenoten, die haar de weg konden wijzen naar de juiste gate. Marcella werd op dag 1 verliefd op Mombasa en op dag twee verliefd op de badmeester bij het hotelzwembad. Om een lang verhaal kort te houden; Marcella gelooft in de oprechtheid van Emmanuel en geeft haar leven in Tjechië op. Ze leefde al jaren gescheiden van haar man, haar kinderen waren het huis uit. Ze zegt haar baan op, verkoopt al haar bezittingen, zelfs haar huis. De opbrengst stuurt ze naar Emmanuel De Badmeester, vastberaden om met hem een nieuw leven in Kenia te beginnen.

Sprookje in Malindi wordt nachtmerrie

Met een goed gevulde spaarrekening komt ze terug in Mombasa, maar reist direct door naar Malindi; het stadje waar Emmanuel voor hen een liefdesnestje zou bouwen. Al na een paar weken, spat haar sprookje uiteen. Hij blijkt de grond op zijn naam te hebben gekocht en is er winkels en appartementen gaan bouwen. In het huurhuis, waar zij tijdelijk met hem verblijft, vindt ze een videoband die ze uit nieuwsgierigheid afspeelt. Emmanuel is – de datum is op de video te zien – drie weken ervoor getrouwd met een andere Duitse vrouw. Haar opgestuurde centjes zijn verdampt, want ze kan niet aantonen eigenaar te zijn van de grond en de betonnen fundamenten. Ze bedenkt zich geen moment, pakt haar spullen en vertrekt richting Mombasa. Haar spaarrekening slinkt snel; ze heeft geen werk en dus ook geen inkomen. Haar toeristenvisum is na drie maanden verlopen. Ze verblijft lange tijd illegaal en leeft als een Kenya Kimbo.

Kenya Kimbo

Kimbo is een bekend merk ‘bakvet’. Europeanen danken de naam aan de kleur ervan; wit. Kenya Kimbo is de bijnaam voor blanke Europeanen, die zich destijds met een goed gevulde portemonnee hebben gevestigd in Kenia, maar door uiteenlopende redenen een armoedig bestaan leiden. Terugkeren naar eigen land kan in veel gevallen niet meer.

Sommigen zijn hun legale status kwijtgeraakt of zelfs hun paspoort, maar kennen de weg binnen de immigratiediensten en verstaan de kunst van het omkopen. Kenya Kimbo’s mogen als ware survivors worden beschouwd. The Nairobian publiceerde een artikel over dit fenomeen.

Blijven knokken

Marcella belandt uiteindelijk in Mtwapa en voelt zich daar – tot op de dag van vandaag – uitstekend thuis. We zijn bijna zes jaar verder en ze is al die tijd nooit terug gegaan naar haar geboorteland, zelfs niet op bezoek. Ze is caretaker van het appartementencomplex waar ze woont. Verder verdient ze een uitstekende boterham met de import van (sport)kleding en schoenen, waarvoor ze veel reist. De liefde voor de stranden van Mombasa én haar hond Rex heeft haar de kracht gegeven om door te gaan en keihard voor haar bestaan in Kenia te blijven knokken. “Ze was liever dood gegaan, dan terug te moeten keren naar Europa.”, aldus Marcella. En ik geloof haar.

Meer zien over dit onderwerp? In 2012 kwam de film uit van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl ‘Paradise: Love’, waarin Europese vrouwen op zoek gaan naar affectie en gezelschap van Afrikaanse jonge mannen. Teresa, vijftigjarige alleenstaande moeder van een puberdochter, brengt haar vakantie in Mombasa door. Ze wordt geconfronteerd met de harde werkelijkheid dat op de stranden van Kenia, liefde slechts een zakelijke aangelegenheid is. Een rauwe ongepolijste weergave van de werkelijkheid. De film werd vertoond tijdens het Filmfestival in Cannes.

Meer lezen over dit onderwerp? In het boek ‘Ethno-erotic Economies – sexuality, money and belonging in Kenya’ – onderzoekt en beschrijft George Paul Meiu op fascinerende wijze het toerisme – gericht op seks – in de Keniaanse kustregio. Jonge Afrikaanse mannen ontwikkelen transactionele seksuele relaties met Europese vrouwen. Het boek is verkrijgbaar via Bol.com.