Zoeken naar zingeving en spiritualiteit. Een gesprek tussen twee wereldwijven.

Een paar weken geleden zag ik een filmpje waarop wereldwijf Lizzy op jonge leeftijd de longen uit haar lijf zingt voor een zaal met uitgelaten discogangers. In Amsterdam leefde ze een leven waarvan veel meiden dromen. Inmiddels woont Lizzy al jaren op Aegina, een eiland in de Saronische Golf, waar rust, stilte en natuur gelden. Ze leidt er een leven waarin er veel ruimte is voor spiritualiteit en zingeving.

Het beeld ’triggerde’ mij. Hoe was haar leven tot nu toe verlopen? Wat was haar kantelpunt? Waarom een eilandleven in Griekenland?

Lizzy werd in Bergen geboren als enige dochter en woonde in het midden van het dorp boven de oude Citroën garage van haar vader. In het kleine kunstenaarsdorp in de kop van Noord Holland wist iedereen alles van elkaar. Haar vader en moeder verschilden 25 jaar in leeftijd. Ze had twee stiefbroers uit het eerste huwelijk van haar vader. Allebei een generatie ouder. Lizzy groeide dus eigenlijk op als enig kind. Haar vader kende door de garage de meeste dorpsbewoners, hij hield wel van een praatje maar was een piekeraar. Haar moeder was fysiotherapeute met een onverwerkt Jappen-kamp verleden. Het weerhield haar vaak om uit te gaan van het positieve in het leven. 

Het eerste kantelpunt in Lizzy’s leven

En Lizzy? Zij voelde zich altijd al anders dan anderen. Tot haar zesde was ze het liefste thuis. Spelen bij vriendinnetjes was eng en ze had veel angst voor het onbekende. Toen ze haar beste vriendin ontmoette, kwam ze daar in dat gezin met veel kinderen en beesten, los. Verdrietig genoeg sloeg, toen zij 21 was, het noodlot toe en kreeg haar vader Alzheimer met psychotische aanvallen. Hij werd uiteindelijk opgenomen in een gesloten inrichting. 

“Ik studeerde op dat moment Communicatiewetenschappen in Amsterdam. De al niet zo sterke band met mijn stiefbroers verslechterde helemaal toen zij mijn vraag om hulp misbruikten. Uiteindelijk nam ik, door een langdurige rechtszaak toen mijn vader overleed, afscheid van mijn stiefbroers.”

“Eigenlijk hebben mijn ouders mij nooit gerustgesteld. Zij vonden altijd iets in hun leven om zich zorgen over te maken. Na de dood van mijn vader probeerde ik vooral mijn moeder gerust te stellen over de uitkomst van de rechtszaak. Ik ben heel lang boos geweest op mijn vader. Die boosheid heeft een groot deel van mijn leven negatief beïnvloed. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat wij in ons leven onze ouders kiezen om zo een bepaalde levensles te leren. Het heeft me onder andere op vroege leeftijd kennis laten maken met een donkere kant van het leven. Dat heeft me supersterk gemaakt.”

De opname en uiteindelijk de dood van haar vader vormde het eerste kantelpunt in het leven van Lizzy. Ze realiseerde zich: “Het kan in het leven zo verkeren. Vanaf nu ga ik niets meer in mijn leven doen dat ik niet leuk vind.”

“Ik wilde weg van de rechtszaken, weg uit Nederland, wilde meer licht. Anders leven”. 

Inmiddels was Lizzy ‘lead-zangeres’ in de succesvolle coverband Jam Square en had ze een relatie met de basgitarist. Uiteindelijk zou ze 12 ,5 jaar lang een aantal keer per week optreden in Nederland en in het buitenland. Zangeres worden… Ze had het eigenlijk nooit zo gepland maar dat was er nu eenmaal van gekomen.

“Ik was helemaal niet de beste zangeres maar had het talent om aan te voelen wat het publiek wilde. De nummers liet ik op een nieuwe manier in elkaar overgaan. Bijna elk optreden gooide ik de setlijst door elkaar omdat ik zeker wist dat dat de sfeer in de zaal ten goede zou komen. Daar waren de bandleden nooit blij mee, zal ik je vertellen. Er worden nog steeds grappen over gemaakt. Die band was ook een enorme levensles. Het heeft mij zo veel gebracht! De reisjes naar het buitenland om op te treden vond ik vooral super. Onze optredens in Bangkok, en Syrië behoren tot de hoogtepunten in mijn leven”

Als dorpsmeisje tussen de wereldburgers

Voordat Lizzy met haar liefde trouwde, ging ze met een vriendin voor het eerst naar Aegina, het Griekse eiland waar ze nu al 17 jaar woont. Ze vond er iets dat ze tot dan toe niet kende. 

“Ik was toch een dorpsmeisje en absoluut geen vrouw van de wereld maar leerde tijdens die vakantie op het eiland allemaal mensen kennen die veel ‘vrijer’ waren in alle opzichten. Die eerste trip naar Aegina voelde als een soort overwinningstocht. Daarna ben ik nog vijf keer terug gegaan. Het zaadje van dit eiland is toen gepland en zat voor altijd in mij.” 

De energie, de natuur, de zee, de kleuren, het licht, het weer. En Lizzy mocht er gewoon anders zijn. Toch ging ze terug naar Nederland en trouwde. Haar man had een klein café midden in de Jordaan. Het was een café met vele stamgasten, verhalen en tragedies. Het caféleven was totaal niet haar ding, te beklemmend.

“Dat café was zeker niet gebouwd op goede aardstralen! Op een gegeven moment dacht ik: ik moet hier weg, dit trek ik niet meer. Ik zei mijn ogenschijnlijk perfecte leventje als zangeres, model en webdesigner in Amsterdam vaarwel. Ik stopte met mijn huwelijk en met de band en gaf mezelf een jaar de tijd om uit te zoeken waarheen. Uiteindelijk vertrok ik naar een nieuw leven op Aegina met mijn hond en kat.”

Aegina was voor haar een eiland dat klein genoeg was om zich geborgen te voelen maar groot genoeg om te ontdekken. Ze nam haar intrek in een Grieks wit huisje met blauwe luiken en kleurige bloemen. Ze zette haar webdesign-activiteiten voort en begon een toeristische website voor het eiland te maken.

“Mijn vertrek naar Aegina is de beste beslissing in mijn leven geweest. Inmiddels voel ik me niet zo Nederlands meer, al vind ik integreren een hypocriet gegeven. Je past je aan en je probeert de taal te leren, al praat ik na 17 jaar nog steeds niet perfect Grieks. Ik kan me goed verstaanbaar maken, begrijp 90% van wat er gezegd wordt. Maar ik zie mezelf in dat aspect toch een beetje als een gastarbeider. Een Griekse zal ik nooit worden. Mijn Nederlandse roots zullen altijd mijn leven blijven bepalen, daar kun je gewoon niet omheen. Ik  voel me nu wel meer een wereldburger.” 

Wennen aan een andere cultuur doe je in fases

Volgens Lizzy gaat het wennen aan een andere cultuur in fases. De eerste fase is die van verwondering. Alles is nieuw en je bent in een hiep hiep hoera stemming. In de tweede fase vind je van alles van die andere cultuur. Je wil zaken naar je hand zetten of zelfs veranderen. In de derde fase besef je je dat jij het helemaal niet beter weet. Je wordt neutraal in je oordeel. Je neemt het leven in die andere cultuur dan zoals het gewoon is. 

“Het is allemaal niet zo zwart wit in de wereld!”

Lizzy woonde nog niet zo lang op het eiland toen de Griekse crisis begon. Ze zag de gevolgen, de bemoeienis van Noord Europa en in het bijzonder die van Nederland die de voorzitter van de Eurogroep had geleverd. Het ergerde haar hoe zelfingenomen en vol met vooroordelen werd gedacht over de Grieken en hoe de leugen regeerde. Ze wilde graag het ‘andere’ verhaal vertellen, uitleggen wat er werkelijk in Griekenland aan de hand was. Meerdere malen sprak ze erover op radio en tv. Daar kwam ze van een koude kermis thuis want ze merkte dat ze totaal niet werd gehoord of geloofd. 

Het tweede kantelpunt dient zich aan

“Ik voelde me, machteloos, niet serieus genomen en kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Met mijn toenmalige Nederlandse partner was de crisis ook dagelijks het onderwerp van gesprek. We waren het eens dat we voor de gek gehouden werden. Mijn ogen zijn in die tijd ook geopend voor de leugens in de gezondheidszorg. Ik ging steeds negatiever denken en voelde me totaal niet lekker meer in mijn vel zitten. Helaas ging onze relatie ook bergafwaarts.” 

Lizzy kwam in haar zoektocht naar verlichting op het internet een online coach in Canada tegen. Ze besloot deel te nemen aan zijn jaarprogramma. 

“Het was de eerste keer in mijn leven dat ik mij direct begrepen voelde. Binnen een half uur had hij door hoe ik in elkaar zat.” 

Via deze coach kwam ze in contact met een intuitive healer uit Ierland en ging met deze vrouw verder. Het vormde het tweede kantelpunt in haar leven.

“Ze vertelde mij dat ik een energie op mijn rug meedroeg die van mijn moeder kwam. Deze energie weerhield mij ervan om volledig mezelf te kunnen zijn. Ik leefde altijd met de angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Ik kreeg een aantal oefeningen van haar om mij daarvan los te maken. Bovendien vertelde ze mij ook dat ik healing hands had. En verduidelijkte mij een aantal sessies later ook wie de andere kracht was die boodschappen naar mij stuurde. Toen vielen er eindelijk een hele hoop onverklaarbare dingen in mijn leven op z’n plaats.” 

Een groeiend spiritueel besef

Lizzy besefte zich dat er een diepere bedoeling achter haar komst naar het eiland zat. Waarom juist zij? Aan de andere kant vond ze het ook niet zo gek. Ze had zich eigenlijk altijd al aangetrokken had gevoeld tot het Klooster van Agios Nektarios,een orthodoxe priester bekend en geliefd op het eiland en ver daarbuiten om zijn helende krachten. Op deze plek had hij eigenhandig een klein huisje gebouwd. Hij leefde er met beesten, bloemen en natuur om zich heen. Elke ochtend wandelt Lizzy min of meer in zijn voetstappen. 

“Toen ik het besprak met mijn Ierse healer, zei ze: ‘Lizzy, jij bent zijn medium. Je bezit helende krachten doordat hij je die doorgeeft. Je hebt in heel veel levens daar al iets mee gedaan dus dat kun je”. Ik dacht: “oké, ik ben toch niet helemaal gek…”

Lizzy ontwikkelde een eigen pendel systeem. Hiermee krijgt ze door de bewegingen van de pendel antwoorden op vragen en vangt ze boodschappen op. 

“Ik ben een grote fan van intuïtieve healing en geloof sterk in het medisch nut daarvan. Heb me daar het afgelopen jaar mee bezig gehouden en veel over geleerd. Wij worden in het Westen niet opgeleid om te voelen hoe sterk we eigenlijk zijn en welke kracht en energie in ons huist. Gezond zijn is een samenwerking tussen lichaam en geest. Dat wat je lichamelijk krijgt, is een afspiegeling van wat er in jouw leven allemaal is gebeurd en gebeurt. Als je dat weet, kun je met het in balans brengen van je energie, je bewust worden waar je energie verliest. Met levenskracht kun je heel veel voor elkaar krijgen. Zelfs beter worden.” 

Nieuwe dromen en plannen 

Lizzy is een creatieve geest en doet meerdere dingen die ze leuk vindt tegelijkertijd. Naast haar werk als webdesigner, beheert ze haar toeristische website AeginaGreece, schildert, schrijft en filmt ze. Bovendien is ze het afgelopen jaar begonnen met het behandelen van mensen met haar energie. Aegina Healing vormt een project waarmee Lizzy een basis wil leggen voor een ‘ander’ soort toerisme op het eiland. Haar project vertelt een nieuw verhaal voor Aegina. Een verhaal waarin duidelijk wordt dat het eiland een plek is waar je als toerist zingeving, rust, creativiteit en spiritualiteit kunt vinden. Met haar een zoektocht naar verloren gegane informatie wil ze dat “ware” verhaal van Aegina verwoorden en iedereen die in dat project een rol zou kunnen spelen, verbinden.

Daarnaast heeft ze grote plannen om een leegstaande klooster te ontwikkelen tot een ‘cultureel spiritueel centrum’ dat velen samen kan brengen.

“Ik werd naar die plek, dat lege klooster toegetrokken nadat de intuitive healer me had verteld dat Agios Nektarios mijn spirit guide was. Als ik met mijn pendel daar de energie meet, voel ik de goede energie stromen. Het ligt precies op de lijn van de denkbeeldige gelijkbenige driehoek tussen de Afea tempel hier op het eiland, de Acroplis in Athene en de tempel van Poseidon in Sounio.”

Lizzy gelooft in een kracht die boven religie staat. Noem het liefde, positiviteit, het goddelijke, en wil daarop vertrouwen en daarvan anderen bewust maken. 

“Ik ben de verbindende kracht, ik voel dat dat mijn talent is. Wij zijn met z’n allen van de religie weg gegaan. We doen niet meer aan mystieke waarheden of gebruiken zoals bijvoorbeeld dopen of confessie. En tegelijkertijd zijn we wel heel hard op zoek naar iets en moeten van alles. Maar die religieuze waarheden en gebruiken hadden volgens mij wel degelijk zin! Je moet ze alleen veel meer symbolisch bekijken.

“Middels confessie kon je dat waar je je druk om maakte of wat je fout had gedaan, loslaten. Nu gaat dat in je lichaam zitten met alle effecten van dien. Heb het laatste jaar veel naar Caroline Myss geluisterd. Zij koppelt heel interessant de symbolische betekenis van de zeven sacramenten aan ons chakra systeem. Ze stelt dat als je zou leven volgens de symbolische betekenis van de sacramenten, de kans dat je ziek wordt kleiner is. Ik kan me daar ook goed in vinden.” 

Leven met een open hart

Sinds Lizzy besefte dat zij met een hoger doel naar Aegina is gekomen, leeft ze lichter. 

“Voor het eerst van mijn leven, leef ik echt met een open hart. Ik heb sinds een paar maanden de liefde weer gevonden en leef in balans met mijn dochter. Ik voel de vrijheid om te doen wat ik fijn en belangrijk vind en voel een ‘flow’ in alles wat ik doe. Bovendien geloof ik niet dat er iets is dat niet kan.”

“Een hele goede Nederlandse vriendin vertelde mij dat ik vooral niet moest denken dat ik de nieuwe Yomanda zou zijn. Ik zou daar volgens haar heel erg mee moeten oppassen, maar in het leven sluit je een soort contract met een hoger doel. Dit is het mijne, ik heb het omarmt en ik leef niet meer met angst!” 

En goed nieuws! Lizzy zingt weer.