Oorverdovende stilte op een yogamat in Zuid Afrika…

Juist wanneer het me allemaal teveel wordt, wanneer mijn yang de overhand neemt, dan ga ik naar mijn adem en zoek ik de stilte op. Want stilte is niet de afwezigheid van iets, het is de aanwezigheid van alles’ zegt de blonde vrouw van midden 40 die in kleermakerszit op een matje voor me zit. Achter haar een weids uitzicht over een Zuid Afrikaanse steppe waar, als je goed luistert, het geritsel in de bosjes de aanwezigheid van kleine of grote dieren verklapt.

Ik ben op yoga detox retreat in Zuid Afrika. Vier dagen ‘clean’ eten, wat dat ook moge betekenen, geen alcohol, geen koffie, geen cola, en elke ochtend om 04:45 de wekker zodat we om 05:00 in het gras zitten voor sunrise yoga.

Je been 90 graden naar binnen

Als ik vrienden vooraf vertel dat ik dit ga doen verstikt de helft zich in zijn of haar koffie of biertje, want ik ben waarschijnlijk de laatste persoon bij wie je een yoga retreat zou verwachten. De enkele yogales die ik ooit nam leverde vooral een gigantische bak frustratie op omdat ik niet begreep hóe je ‘met je adem’ je been 90 graden naar binnen moest vouwen terwijl je met je rechterarm je linkerteen aan moest raken. Of zoiets. 

Maar er kwam een uitnodiging voor een persreis binnen om in Zuid Afrika me dan toch aan yingen en yangen over te geven en kijk, nodig me uit voor iets in Zuid Afrika en dan kom ik heus wel. Bovendien had ik best een moeilijk jaar achter de kiezen en ging er nog een hoop komen, dus misschien dat een klein weekje ‘ademen’ en goed eten me alleen maar goed ging doen. Dus daar ging ik, op naar Johannesburg, met vijf andere journalisten die allemaal wél heel erg van de Neerwaartse Hond, Blije Baby en Adelaar waren. 

Nog niet geaard…

Er was er eentje, laat ik haar Sandra noemen, die me na de eerste dag vol yoga in het gras indringend aankeek en zei; ‘ik voel dat jij nog niet geaard bent hier. Misschien moet je even met je blote voeten door het gras lopen.’ Ze was van het soort dat alles oplost met reiki, veel grote wijde jurken draagt en vooral heel erg van het voelen was. Dat kan ik bewonderen, maar het staat zó ver van me af dat ik het cynische monster in mij maar nauwelijks kon beteugelen en vooral erg – ongezien – met m’n ogen moest rollen. Ik weet niet of ik ergens in geloof, maar als ik al ergens in geloof dan toch vooral in de Westerse wetenschap en het adagium ‘eerst zien dan geloven.’

Met mijn blote voeten in het gras

Maar Sandra hield voet bij stuk. ‘Ik voel dat er een hoop in je leven speelt, je hebt veel strijd achter de rug, is het niet?’ Ze pakte m’n handen, sloot haar ogen, en zei dat het heus weer beter zou gaan, maar dat ik me er wel voor open moest stellen. Ik moest er in geloven. Ze gaf die woorden allemaal heel veel nadruk en sprak met zo’n zachte zalvende stem dat zelfs mijn cynisch monster langzaam maar zeker kleiner en rustiger werd. Misschien moest ik inderdaad maar even met m’n blote voeten door het gras. Het kon in ieder geval geen kwaad.

Of stilte de aanwezigheid van alles is, weet ik nog steeds niet, maar soms is het wel de aanwezigheid van iets.

De volgende ochtend besloot ik yoga te laten voor wat die was (ik voelde dat dat gewoon niets voor mij is) en ging ik in plaats daarvan een stukje verderop in het gras liggen. Met blote voeten. In de verte hoorde ik geritsel, ik keek nog eens goed, voelde en hoorde de stilte, en zag pardoes een giraffennek uit de bosjes steken. De eerste keer dat ik zo’n groot en machtig dier zag, zo dichtbij. Het gebeurde voor ik er erg in had, maar er rolde een traan over m’n wangen en voor het eerst in maanden kwam er een rust over me heen die ik niet wist te kunnen hebben. Of stilte de aanwezigheid van alles is, weet ik nog steeds niet, maar soms is het wel de aanwezigheid van iets. En dat is eigenlijk al heel wat.

Boek hier jouw persoonlijke reis naar Zuid Afrika.

Liesbeth Rasker is freelance journalist en woont in hartje Amsterdam. Reizen is haar ziel en zaligheid. Ze schrijft erover op haar eigen blog Bag to Reality en in haar boek Pinnen in Mongolië.