Mooi wit is niet lelijk

Ik ben niet zo van de mode volgen. Ik vaar graag mijn eigen koers. Soms ‘’loop’’ ik jaren achter. Soms lijk ik vooruitziend. Maar dat is gewoon een van de leuke dingen die gebeuren als je in meerdere culturen en landen bent geïnteresseerd en van alles wat kan meepikken. Wat in Nederland trendy is, is het in Frankrijk nog even niet. Of andersom.

Zo wilde ik een jaar of vijf geleden graag mijn haar grijs. Ik zag overal foto’s van prachtige haardossen met gemengde grijze, witte, zelfs blauwachtige kleuren. Ik vond het prachtig, had sinds mijn 26e al behoorlijk wat witte haren en gaf elke zes weken een flinke som geld uit om het allemaal wat egaler te maken met de rest van mijn haar.

Gênante voorloper

Helaas was de trend nog niet overgewaaid naar Frankrijk en had mijn hippe kapper niet de benodigde kleuren. Maar hij zou het kunnen bestellen. Zo zat ik weken later in de verf, met klotsende oksels omdat mijn kapper deze kleuren nog nooit had gebruikt en geen idee had wat het resultaat zou worden. Honderden euro’s lichter, met een prachtige grijs-blauwe kleur stond ik uren later buiten. Gezien de reacties van de mensen in de straat was mijn Franse dorp er misschien nog niet helemaal klaar voor, deze trend.

Pigment bevrijding

De maanden erna was het resultaat af en toe teleurstellend, of bleef de kleur niet mooi, of het vervaagde snel en mijn witte haren kwamen er al snel tussendoor shinen. En toen had ik het gehad. Al dat geld. Die uren zitten bij de kapper. Dat witte (het is bij mij echt wit en niet grijskleurig) haar van mij was eigenlijk al heel mooi en bijzonder. En al bleef ik vooral aan de achterkant nog donkerblond, ik was het zat om die haren te verdoezelen. Dus nam ik de beslissing om mijn haar niet meer te verven. Nooit meer. Niet wetende dat het zo’n impact zou hebben.
Dat het zo’n bevrijdend gevoel zou opleveren, door tegen mezelf te zeggen dat het goed was zo. Dat het anders was maar dat het bij mij hoorde. Niet wetende dat het zo’n groot deel van mijn identiteit zou worden.

Een beetje dom

Dat ik net als mijn oma van moeders kant en mijn vader gewoon wit haar heb. En steeds meer. Dat het op foto’s soms net lijkt of het oplicht. Dat ik dus beter niet voor een lichte achtergrond moet staan op de foto. Anders lijkt het alsof ik geen haar heb. Mijn dochter vond het eerst uiterst irritant dat een jongetje uit haar klas bleef roepen dat de oma van Fien voor school stond wanneer ik haar kwam ophalen. Ze vindt het nu een beetje dom van hem en ze vindt mijn haar prachtig.

Trots en nog trotser

En die grijze trend waaide over naar Frankrijk. Steeds meer werd mij gevraagd waar ik mijn haar liet doen. Dat ze het ook zo wilden. En dat iedereen het bijna niet geloofde als ik zei dat het natuurlijk was. En ik werd steeds trotser. Begon me steeds meer verbonden te voelen met mijn oma die al een paar jaar daarvoor was overleden. Ze heeft mijn witte haar helaas niet meer mogen meemaken. Maar ze heeft altijd haar witte haar omarmd. Het hoorde bij haar.

Op instagram is er een hele community met de naam #Grombre waar foto’s worden getoond van vrouwen van over de hele wereld die bewust de beslissing nemen hun grijs/witte haar te omarmen.

Witte wolf

Tijdens een vergadering met klanten op werk kwam er een vrouw met prachtig grijs haar naar me toe. Met glanzende ogen fluisterde ze tegen me of het ook natuurlijk was bij mij. Ze noemt me nu de witte wolf.

En van de week toen ik mijn haar liet knippen zat er een vrouw naar me te kijken met prachtig roodbruin haar. Ik dacht dat ze kwam bijverven, want als je goed keek zag je een centimeter of vijf grijze haren. Het bleek dat ze al maanden bezig was om haar haar lichter te laten kleuren omdat ze haar grijze haren wilde omarmen zonder het kort te knippen. Het werd een mooi moment. Ik die zei dat ze het moest volhouden, mijn resultaat nu had een paar jaar nodig gehad. Zij die al kijkend naar mijn haar wist dat ze de juiste beslissing had genomen en niet kon wachten.

Au naturel

Het is namelijk niet zomaar iets als je gewend bent jaren je haar te verven. Zodra die vreselijke uitgroei zichtbaar is schiet je in de stress want er moet een afspraak worden gemaakt met de kapper. En dan gewoon accepteren dat we au naturel gaan. Dat het in orde is dat we die haren niet meer verstoppen. En dat een grijze kop niet gelijk staat aan oud zijn. Ik was 26 toen het begon. Ik ben nu 42 en ik kan niet wachten tot ik helemaal grijs ben. Almaar trotser wordend.

Over dit Wereldwijf: Bianca Lamour - Frankrijk

Bianca Lamour - Frankrijk
Bonjour, je m'appelle Bianca. Ik woon al bijna 15 jaar in Frankrijk met mijn fransman en we hebben 2 kinderen, Jules en Fien van 13 en 8. Ik ben 2e jaars studente psychologie aan de universiteit van Aix-en-Provence (op mijn 40e!) en daarnaast werk ik als vertaalster. Verschillen in cultuur en opvoeding zijn binnen Europa groter dan ik dacht.