Vanuit Spanje in quarantaine in Nederland: Zo dichtbij, maar toch zo ver weg

Anouk Kopijn - Spanje

23 maart 2020

Donderdag 12 maart vertrokken wij met de auto vanuit Spanje naar Nederland. De aanleiding van deze trip waren twee freelance klussen, waar ik ontzettend naar uitkeek en die ik als zelfstandige ondernemer goed kon gebruiken! Bij vertrek waren we uiteraard op de hoogte van het Coronavirus, de ernst in Italië, maar dat Spanje op dat moment tot tweede epicentrum uitgeroepen zou worden en in totale lockdown zou gaan, hadden wij nooit voorzien.

Voordat we de snelweg opgingen deden we nog ‘snel’ wat boodschappen, zodat we wat snacks en eten hadden voor onderweg. Het viel ons direct op dat het belachelijk druk was in de supermarkt. En dat op een donderdagochtend? Mensen waren flink aan het hamsteren, de winkelwagentjes lagen vol met conserven en we baalden vooral van de lange rij, waardoor we nóg later zouden vertrekken dan gepland. Verwonderd vroegen we aan de kassamedewerker of dit normaal was op een donderdag, en hij gaf aan dat dit al de hele week aan de gang was, vanwege het Coronavirus. ‘Wat ontzettend overdreven zeg!’, dachten we nog.

ZZP opdrachten afgeblazen

We reden zonder problemen naar Frankrijk en verbleven die nacht in een hotel. Op aanraden van mijn zus had ik in die eerdergenoemde supermarkt schoonmaakdoekjes gekocht. Zij is altijd al degene geweest met meer smetvrees dan ik, dus om haar een plezier te doen beloofde ik de hotelkamer goed schoon te maken. Daar stond ik dan na een lange eerste reisdag alle deurklinken en oppervlakten af te nemen…Out of character voor mij, maar we waren zeker nog niet in paniek of aan het speculeren over wat zou komen. 

Op onze tweede reisdag kreeg ik al snel de eerste werkafmelding binnen, de klant had het onderzoek voorlopig on hold gezet. Logisch, zeker na de persconferentie van die 13e maart, die de nieuwe maatregelen in Nederland had gecommuniceerd: indien mogelijk thuiswerken, vermijden van grote groepen, beperken van sociale contacten, alle musea gesloten en bij klachten binnenblijven. Met de tweede klant had ik later die dag een belafspraak en ook dat onderzoek stond op losse schroeven nu. Een behoorlijke financiële domper, maar gelukkig beloofden beide partijen dat zodra de onderzoeken wel zouden plaatsvinden ik deze alsnog zou mogen uitvoeren. Terugkeren naar Spanje voelde op dat moment zinloos, zeker omdat het tweede project wellicht toch zou doorgaan, we al veel kilometers gemaakt hadden en we de bungalow waar we twee weken zouden verblijven al betaald hadden.

Ieder nadeel heeft een voordeel?

Het positieve aan de situatie was dat ik ten minste meer tijd zou hebben voor vrienden en familie, dat ik Sergi meer van Nederland kon laten zien en Angie haar opa en oma, tante en nichtjes weer zou zien! Uhmm, toch niet. Vanaf onze eerste dag in Nederland, zaterdag 14 maart, is de noodsituatie in Spanje ingegaan en is daar tevens het leger ingezet om de totale lockdown en quarantaine te controleren. Wij zijn dus officieel afkomstig uit een hoog risicogebied en hebben onszelf in sociale quarantaine geplaatst.

Voordat ik het nieuws tot me kreeg, ben ik zaterdag nog wel thee gaan drinken bij een vriendin in Amsterdam, maar sindsdien helaas niemand meer kunnen zien. Sinds zondagavond is ook alle horeca in Nederland tot in ieder geval 6 april gesloten. Elke dag lijkt de situatie dus te veranderen of beter gezegd, te verslechteren. Het meest surrealistisch? In je eigen thuisland zijn en dan niet eens langs kunnen gaan bij je eigen ouders…Helaas behoren zij qua leeftijd tot een risicogroep, en al was ik eerst wat sceptisch over de ernst van het virus, wil ik nu het risico toch niet nemen. 

Quarantaine in Volendam

Gek genoeg ben ik wel opgelucht dat we nu in Nederland zijn en ik voel me redelijk op mijn gemak in onze bungalow hier in Volendam; er is genoeg natuur waar we een rondje met de hond kunnen lopen, een frisse neus kunnen halen en ons tegelijkertijd aan de social distancing kunnen houden. In Spanje is het nu onmogelijk om de straat op te gaan en onze familie daar zit dus al dagen opgesloten in huis. Ga je toch de straat op en kun je niet aantonen dat je op weg bent naar werk, supermarkt of apotheek, dan staat je een fikse boete te wachten. Straten zijn dan ook uitgestorven en het geheel heeft een apocalyptische vibe.

Het scenario dat de Nederlandse minister-president 16 maart in zijn TV-toespraak bekend maakte, het virus maximaal controleren via het opbouwen van groepsimmuniteit, klinkt mij persoonlijk beter in de oren dan het rigoureuze op slot gooien van een land, hetgeen nu in Spanje lijkt te gebeuren. Maar in deze bizarre tijden kan alles, en zeker mijn eigen standpunt, per dag veranderen.

Wat treffen we aan in Spanje?

De realiteit voor ons is dat wij komende vrijdag deze bungalow uit moeten, mits het park niet eerder zijn deuren dichtgooit. Na overleg met het Spaanse consulaat in Nederland en Frankrijk, lijkt het erop dat we tóch over land terug kunnen naar Spanje, ondanks de gesloten grenzen. Het enige probleem is dat we geen hotelovernachting kunnen regelen in Frankrijk. Je kunt je voorstellen dat 1400 km in één keer rijden, met een dreumes van 18 maanden, niet haalbaar is. Het beste plan lijkt vooralsnog dat ik terugvlieg met Angie -op dit moment zijn er nog vluchten naar Girona- en dat Sergi met Dex (onze hond) terug rijdt. Ook al zie ik het niet echt zitten om apart te reizen en vermijd ik liever volle vliegtuigen, is dit scenario vooralsnog het meest realistisch. 

De grote vraag blijft natuurlijk wel in wat voor situatie we daar terecht komen? Ons thuis is in Spanje, maar terugkeren naar een land waar de crisis op zijn grootst lijkt, de ziekenhuizen hun maximale capaciteit hebben bereikt, artsen veel kritiek uiten op de regering, de totale lockdown waarschijnlijk langer gaat duren dan twee weken…

Het voelt op zijn minst gezegd heel dubbel! En dan nog maar te zwijgen over het feit dat ik vertrek zonder familie en vrienden gezien te hebben. Zo dichtbij, maar toch zo ver weg. Ik snap uiteraard dat dit soort dingen in het niet vallen bij het leed en de angst van degenen die inmiddels getroffen zijn door het virus en degenen die keihard werken om het te bestrijden.

Aan hen alle kracht gewenst! En aan de rest, laten we vooral positief proberen te blijven en voor nu het zekere voor het onzekere nemen. Bij een volgend bezoek aan Nederland gaat er gewoon extra geknuffeld worden, dat lijkt me duidelijk!

Over dit Wereldwijf: Anouk Kopijn - Spanje

Anouk Kopijn - Spanje
¡Hola! Ik ben Anouk en begin 2017 vertrok ik op mijn 34e naar Barcelona. Verliefd op het Spaanse leven en al snel ook mijn Spaanse prins tegengekomen, met wie ik inmiddels in Girona woon, samen met ons dochtertje en hond. Aan de UvA psychologie gestudeerd en ruim tien jaar werkzaam als marktonderzoeker. Mijn passie is verhalen delen, lees je mee?