Vrouwen en kinderen achter de voordeuren van New York…

Twee weken geleden toen het nog mocht, reed ik door New York. Op mijn weg kwam ik langs Harlem en The Bronx. De buurten van New York City waar de stenen kolossen zonder balkonnetjes en grote vuilcontainers voor de hoofdingang, langs de snelweg staan.

Ik dacht aan de kleine kamers met de grote gezinnen waar kinderen met hun ouder(s) opeengepakt nu dag in dag uit binnen zitten. Kinderen die voor hun voedselvoorziening vaak afhankelijk zijn van school lunches. Vrouwen voor wie stress en spanning een hele andere lading hebben dan voor mij. Voor wie winkels, openbare ruimtes en kantoren normaal gesproken safe havens zijn. Los van het Coronavirus loert hier nog een ander heel groot gevaar. De kwetsbaren van deze miljoenenstad zijn nu wel heel kwetsbaar.

Extra Quality time?

Ik zie veel verhalen langskomen van gezinnen met extra quality time. Puzzels van 1000 stukjes, samen schoolwerk maken of een wandeling in de frisse lucht. En ik kan niet ontkennen dat het, als je de ruimte hebt, ook wel wat heeft. Die verplichte quarantaine. Normaal gesproken is de dag hectisch, vol lawaai en ruis. Nu tikt de klok langzaam de minuten weg. Er heeft zich bij mij een dankbaarheid ontwikkelt die ik nog nooit zo duidelijk voelde. In mijn situatie is quarantaine nog steeds een welkome verstilling, al begint zo langzamerhand het soms ook wel als Groundhog day te voelen. 

Maar toen ik langs die rode torens reed besefte ik me dat het zo anders kan zijn voor veel mensen achter die gesloten voordeuren. Daar tikt de tijd als een bom. Slachtoffers van huiselijk geweld, incest en mishandeling. Zij zitten letterlijk opgesloten met hun belager. Voornamelijk vrouwen en kinderen waarvoor het een verademing is als de man des huizes of broer naar zijn werk gaat. Voor hen kan het zelfs levensreddend kan zijn om een praatje te hebben met de buurvrouw of met de schooljuf. 

En dat is natuurlijk niet alleen in New York City zo. Ik heb de verschrikkelijke beelden van de docuserie op Netflix The trials of Gabriel Fernandez waarin een jongetje in de outskirts van LA door zijn moeder en haar vriend zwaar mishandeld wordt tot de dood erop volgt nog op mijn netvlies staan. Ik heb met eigen ogen gezien hoe hele gezinnen in Motels upstate op een kamertje wonen en vervuilde kinderen op de parkeerplaats ‘spelen’ en moeders zonder tanden vanwege Meth-gebruik op stoepjes zitten.

Zeker al de verveling toeslaat, er geen geld meer is voor boodschappen, de toekomst onveilig en onzeker is en de spanning oploopt, kan het verschrikkelijk uit de hand lopen op die schamele vierkante meters. Meer dan drie miljoen mensen zijn er in de Verenigde Staten sinds de Corona crisis al ontslagen, veelal mensen die het toch al niet zo breed hadden en die het in die grote bakstenen torens met kleine ramen en zonder balkon maar moeten zien te rooien. Sociale en maatschappelijke dienstverlening is er wel maar het is zowel ontoereikend moeilijk bereikbaar voor veel mensen.

Verlies van controle

Deze crisis legt alle pijnpunten van de samenleving hier in de VS ongenadig bloot. Het verschil tussen arm en rijk was hier al hoger dan ooit. Dat verschil zal, als we het coronavirus onder controle hebben, waarschijnlijk vele malen groter zijn. Het is bekend dat tijdens crisistijden zoals natuurrampen, oorlogen en epidemieën het risico op gender-based violence escaleert. Huiselijk geweld vindt namelijk vaak zijn oorsprong in verlies van macht en controle. In deze Corona crisis voelen we allemaal een verlies van controle over het leven en de toekomst, maar mensen die economisch hard geraakt worden nog veel erger. En heel belangrijk, door de isolatie waartoe we worden gedwongen, is voor velen van deze vrouwen en kinderen de cruciale maatschappelijke signaalfunctie weggevallen. Daarnaast wordt het ook lastig om een telefoontje te plegen met je belager in dezelfde kamer. Ik las ergens dat nu al het aantal telefonische meldingen bij de hulpdiensten voor huiselijk geweld schrikbarend gedaald waren. En dat is natuurlijk niet omdat het minder aan de hand is…

Wel blijven de shelters voor vrouwen en kinderen onveranderd en zonder restricties open in New York. In de krant staat een advies dat als je je bevindt in situaties met veel agressie, je maar beter de keuken of badkamer (de plekken met de meeste spullen die als wapens kunnen dienen) moet vermijden.

Welke situaties treffen we aan als de giftige Corona damp is opgetrokken? Als maatschappelijk werkers en hulpverleners langzaamaan de drempel weer over kunnen bij deze gezinnen? 

Huiselijk geweld

In China verdrievoudigde het aantal aangiften van huiselijk geweld in februari. En ook in Nederland is het aantal meldingen van huiselijk geweld vele malen groter en krijgt de kindertelefoon 50 procent meer telefoontjes. Volgens onderzoek wordt 1 op de 3 vrouwen in de VS tijdens hun leven verkracht, bedreigd en/of wordt mishandeld. In de afgelopen jaren zag men echter een piek in het aantal rechtszaken die met huiselijk geweld te maken hebben. In 2018 betrof de helft van alle geweldsmisdrijven in de VS huiselijk geweld volgens het Justice Bureau. En zo hebben meer dan 10 miljoen Amerikanen jaarlijks te maken met enige vorm van huiselijk geweld.

Vandaag stond ik in de rij van de kassa 1,5 meter achter een stel dat net wat schamele boodschappen had gedaan. Ze rekenden af met een voedselbon in de vorm van een pinpas. Zij probeerde de kaart door het apparaat te halen. Dat lukte niet direct tot grote irritatie van haar man die haar hardhandig weg duwde. Ze dook ineen en keek naar de grond.

Ik wilde zo graag voor ze betalen. Helaas weigerde hij mijn hulp. 

Ik weet dat huiselijk geweld in alle lagen van de bevolking voorkomt. Ook achter die glimmende groen geschilderde voordeur met koper beslag gebeurt veel wat het daglicht niet kan verdragen. Maar toch…

In die kleine appartementen in Harlem, The Bronx en Brooklyn waar men op elkaars lip zit en de spanning oploopt, de huur deze week betaald moet worden, de energie rekeningen zich opstapelen, er nauwelijks of geen geld is voor dagelijkse boodschappen, nauwelijks een sociaal vangnet is en er geen uitzicht is op inkomen, is de ellende wel heel groot aan het worden. En het einde is nog lang niet in zicht.

Heb je zelf te maken met huiselijk geweld? In Nederland kun je hier terecht.

De Corona-crisis treft vrouwen en meisjes hard. Wereldwijd is meer dan 70% van degenen die gezondheidszorg bieden vrouw. In tijden van crisis neemt huiselijk geweld schrikbarend toe. Vrouwen vormen twee derde van degenen met onzeker werk of informeel werk. Zij zijn in economische crisis de eersten die hun inkomen verliezen. Het UN Women Emergency Fund biedt noodhulp aan vrouwen en meisjes. Jouw bijdrage is heel welkom! Bij voorbaat veel dank voor jouw steun.

 

 

 

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!