Emigratie indrukken: jaar één versus jaar twee in Liberia.

Marije Elizabeth
door gepubliceerd op 5 april 2020Tags: , , ,

We wonen nu ruim twee jaar in Liberia. Our first time living abroad. Hoe anders was dat eerste jaar in vergelijking met het tweede jaar. Natuurlijk gaat het niet om zo’n duidelijke scheidslijn, maar er zijn zeker verschillen tussen mijn begintijd in Liberia en hoe ik er nu voorsta.

Misschien dat andere expats zich in mijn verhaal herkennen of juist helemaal niet. Het zal wellicht voor een ieder weer anders zijn. Voor mij zijn dit de vijf meest opvallende verschillen tussen jaar één en jaar twee:

1. Kruipen versus vliegen

Het eerste jaar kroop voorbij en het tweede jaar vloog! In zekere zin vloog ook het eerste jaar voorbij, zoals dat eigenlijk met alle jaren gaat, maar het ging ook langzaam. Wat een indrukken waren er te verwerken en wat was er een boel te ontdekken, te leren en eigen te maken. Liberia staat in de top vijf van armste landen ter wereld, het verschil met Nederland kan bijna niet groter. Hoe doe je dat, dat wonen in het buitenland? Het gaat niet alleen om een nieuw huis, maar om een geheel andere cultuur, klimaat, school, eten, vrienden; álles was anders en nieuw. In het begin was zelfs een bezoekje aan de supermarkt of een rondje lopen over straat al een belevenis op zich.

Gelukkig zijn mensen over het algemeen genomen flexibele wezens, die zich snel aanpassen. Dat gold ook voor ons en al vrij snel hadden we een nieuw soort routine te pakken.

Toen het tweede jaar aanbrak zei ik tegen een vriendin: “Wedden dat dit tweede jaar voorbij vlíegt.” Serieus, het voelt als drie weken geleden dat ik dit tegen haar zei.

2 .Verliefdheid versus houden van

Waar ik nu blij ben niet meer in die beginfase te zitten en alles voor het eerst te moeten meemaken, heb ik dat op het moment zelf helemaal niet zo ervaren. Ik liep namelijk in het eerste jaar op wolkjes, want mijn droom om in het buitenland te wonen was uitgekomen. Ik vond alles even leuk en interessant. Het ontdekken van mijn buurtje, de markt opgaan om groente en fruit te scoren, het leren kennen van nieuwe mensen, culturen en plekken. Ik genoot volop van my new life abroad. Natuurlijk vond ik het ook spannend, maakte ik mij soms zorgen om de kinderen en liep ik tegen dingen aan. Toch won mijn enthousiasme het iedere keer weer.

Een soort van verliefdheid en zoals dat daarmee gaat: het gaat weer over. Dingen beginnen normaal te worden, de eerste irritaties ontstaan, verwachtingen moeten worden bijgesteld. Het opbouwen van contact met mijn Liberiaanse buurvrouwen bijvoorbeeld, dat verliep niet zo vanzelfsprekend als ik had gehoopt. Of de problemen die ontstonden met onze zoon op school, omdat hij vijf keer een nieuwe juf kreeg in vier maanden tijd.

Na de verliefdheid kom je erachter dat het toch geen match blijkt te zijn óf het gaat over in houden van. Gelukkig gebeurde bij mij dat laatste. Ik ben misschien niet meer zo euforisch als in het begin, maar helemaal op mijn plek. Terug naar mijn hectische leventje in de Nederlandse kou? Nee, dank u wel, voorlopig even niet.

3. Losse scharrels versus echte vrienden

Ik zei overal ‘ja’ op. Een feestje van de buurman waar ik twintig nieuwe mensen ontmoette of een kinderfeestje drie uur rijden verderop. Bijna ieder weekend deden we iets nieuws en zagen we iemand anders. Leuke, maar oppervlakkige contacten. Mensen met wie we wel vrij intensief omgingen verhuisden al snel na onze komst.

Na ruim een jaar begon ik dat oppervlakkige een beetje zat te worden. Ik had geen zin meer om mij ieder weekend af te vragen wat we zouden gaan doen en met wie. Ik kreeg behoefte aan een wat vastere club mensen, voor mezelf en voor de kinderen, maar besefte dat deze er niet echt was. Juist op het moment dat ik het daar wat moeilijk mee had doken er uit verschillende hoeken mensen op met wie het echt klikte. Ook de vrouwen uit mijn buurtje begonnen nu uit zichzelf met mij een praatje te maken. Kennelijk had het gewoon tijd nodig. Ik ben op sociaal gebied minder actief dan in het begin, maar kan nu wel zeggen dat ik een aantal echte vrienden heb gemaakt.

4. Er geen bal van snappen versus de boel onder de knie krijgen

Betalen met twee valuta, door elkaar heen, je telefoon weer ouderwets opladen met een scratchcard en een supermarkt vol onbekende producten: het was een kwestie van even wennen. Ik dacht dat het aan mij lag als ik weer eens iets miste betreft de school, maar weet nu dat dit niet zo is.
Ik had verschillende, ondefinieerbare griepjes en na een halfjaar kreeg ik gigantische haaruitval. Het bleek een reactie te zijn op het tropische klimaat. Ook mijn lijf had kennelijk tijd nodig om te wennen.

Het meest gecompliceerde en ook meest fascinerende vind ik de verschillen in cultuur. Het kost tijd om andere culturen te leren kennen en je weg erin te vinden. Soms begrijp ik de ander gewoon echt niet door het verschil in cultuur en achtergrond. Het is zaak je te verdiepen in de cultuur van de ander en die ook te accepteren. Voor wie dit niet kan of wil, zal wonen-in-het-buitenland erg lastig zijn.

5. Alles oké vinden versus op mijn strepen gaan staan

Ik vond alles oké. Ik had immers te maken met een andere cultuur en dat had ik maar te accepteren. Mij ergeren mocht ook niet, want ik had het hartstikke goed. Een verwende expat-diva zou ik sowieso nooit worden!

Een diva ben ik inderdaad niet, maar ik heb ondervonden dat ik niet voor een ieder die wat van mij verlangt verantwoordelijk ben en ook niet over mijn eigen grenzen hoef te gaan. Bijvoorbeeld wanneer het meisje dat op straat bananen verkoopt – ik ken haar amper – ongevraagd mijn woonkamer binnen manoeuvreert, terwijl ik in mijn onderbroek sta. Ze stelde voor iedere week op bezoek te komen en of ik ook de behandeling van haar zieke moeder wilde betalen? In jaar één had ik het misschien nog gedaan ook, nu heb ik haar op vriendelijke wijze laten weten dat dit voor mij niet de manier is. We helpen graag, maar binnen wat wij kunnen en willen en wat past bij ons als persoon en onze cultuur. Dat heb ik echt moeten leren.

Jaar 3 bring it on

Jaar drie is ingegaan. Ik ben benieuwd wat dit derde jaar Liberia zal brengen qua inzichten en ervaringen. Dat een wonen-in-het-buitenland ervaring ontzettend leerzaam en waardevol is, staat voor mij in elk geval vast!

Over dit Wereldwijf: Marije Elizabeth - Liberia

Hi, how are you? Ik ben Marije Elizabeth en eind 2017 ben ik vanuit Nederland naar Liberia, West-Afrika verhuisd. Mijn man werkt hier als Finance Manager bij een NGO en samen met onze twee kinderen wonen we in de hoofdstand Monrovia. Leven in een andere cultuur, bijzondere momenten en mooie ontmoetingen: ik schrijf erover op mijn blog en voor De Wereldwijven.