Mijn harigste beste vriendin is niet meer…

door gepubliceerd op 4 mei 2020Tags: , , ,

Welke kwaliteiten heeft een goede vriendin? Ik ben gezegend met een aantal heel lieve vriendinnen. De meeste vrouwen ken ik al een heel wat jaren. Vriendschappen die zich vormden tijdens stapavonden in de studententijd en dierbare vriendinnen vanuit een werksituatie. Of huisgenoten die in 25 jaar uitgroeiden tot hartsvriendinnen. En als kroon op onze vriendschap ben ik door de kinderen van een van hen benoemd tot “bonus-mama”.

En alhoewel ik columns vol zou kunnen schrijven over wat deze vrouwen voor mij betekenen, ga ik jullie kennis laten maken met mijn harigste beste vriendin ooit: mijn hond Dibbey.  

Spoiler-Alert

Spoiler-alert: ik schrijf over haar in verleden tijd. Ze is er namelijk niet meer. Heel onverwacht en veel te jong hebben we haar afgelopen februari op zevenjarige leeftijd moeten laten inslapen. Wat leek op een ernstige longontsteking toen we haar na een helse nacht bij de dierenarts binnen brachten, bleek een tumor bij haar hart te zijn, die enorme schade had aangericht waardoor zij nooit meer zou kunnen eten. Een onvermijdelijk en verschrikkelijk besluit moesten we nemen. Twee uur na binnenkomst gingen we zonder Dibbey weer naar buiten. Een slechte film. Een HEEL slechte film.

Een achtbaan aan emoties

Wat een immens verdriet brengt het verlies van mijn maatje teweeg. Het is bijna niet te omschrijven hoe gevoelens over elkaar heen buitelen. Gemis, boosheid, oneerlijkheid, verdriet, onmacht, schuldgevoel, een gevoel van leegte in je huis en je hart. We waren met z’n drieën aan dit emigratie-avontuur begonnen, het kan gewoon niet zo zijn dat we dit nu met z’n tweeën moeten doen!

Naast al deze energievretende emoties is er ook (steeds meer) ruimte om met een glimlach en soms schaterlach aan haar terug te denken. En alhoewel ik er helemaal vóór ben om alle emoties (ook de energievreters) er te laten zijn, wil ik jullie graag meenemen in al die leuke herinneringen die ik aan haar heb.

Een top 6 waarom Dibbey mijn harigste beste vriendin ooit was.

1. Wandelen was altijd een vrolijk avontuur

Of je nu vijf minuten of vijf uur was weg geweest, altijd stond daar die wiebelende kont aan de voordeur. Die blije kop die je hand likte en vastpakte bij wijze van begroeting. “Vrouwtje, eindelijk, ben je daar weer!! Hoe kón je me in godsnaam zo lang alleen laten!!!” Zo is thuiskomen altijd heerlijk!

Ze was een jachthondje, een Heidewachtel. De jachthonden-bezitters onder jullie weten het dan wel; das aanpoten! Dibbey vond los lopen geweldig. Door het bos hollen, de koeien uitdagen, in het water springen en keffen, de berg op klauteren: niks was haar te gek. Vooral als er iets op te jagen was (en meestal vond ze wel iets J), dan was ze in haar element. Terugkomen bij mij was dan heel ingewikkeld voor haar. Hoe vaak ik meestal minutenlang maar ook regelmatig een half uur ergens wachten moest omdat mevrouwtje het een of ander in haar neus had. Ze heeft me dus veel geduld bij gebracht 😉

2. Knuffelen ohne Ende

Met Dibbey kon ik uren knuffelen en kussen. Eindeloze kusjes tussen haar ogen geven terwijl ik haar wangen kriebelde. Of een lief klein likje aan mijn neus krijgen bij wijze van kusje van haar aan mij. Of ze ging op haar rug liggen, met haar poten zonder gêne uit elkaar om op haar buik gekriebeld te worden. Heerlijk dat warme lijf tegen je aan, dat lekker een beetje knort van genot. Nu ze er niet meer is, zoek ik een uitlaatklep voor al die kusjes en knuffels die ik te geven heb Dus vier ik hem af en toe bot op mijn man, die dat lijdzaam ondergaat 😉

3. Ze stal je hart en daagde je uit met haar fratsen  

Een ondeugd was ze. Niet voor te stellen. Een greep uit wat ze zo allemaal uitvrat: een vers gebakken nog warme appeltaart helemaal opeten. Een pot met glitters (je weet wel, om mee te knutselen) kapotbijten, oplikken en vervolgens dagenlang gouden glitterpoep hebben. Haar lijf van top tot teen rollen in een dood dier (bleh!). In het bos mensenpoep eten (nog meer bleh!). Ik kan nog wel even doorgaan. 

4. Bescherming tegen onverlaten

Dibbey was in haar hoofd een grote vervaarlijke waakhond die mij moest hoeden voor alle grote gevaren in deze wereld. Zo waren oude vrouwtjes met een rollator levensgevaarlijk en mensen met een hoofddeksel en/of paraplu konden ons wel vermoorden. Ook hele kleine keffertjes moesten weten wie de baas was met een blaf-kanonnade tot gevolg. Don’t mess with Dibbey!

5. Die reis kun je op je buik schrijven

Het was best een goed plan geweest als we een zorgverzekering voor haar hadden genomen. Van alle dierenartskosten had ik namelijk een mooie reis kunnen maken. Zo is ze geopereerd aan een dikke splinter in haar bek, brak ze in een keer haar pols, drie tenen en scheurde alle banden en pezen af met een dikke operatierekening tot gevolg. Kreeg ze glas in haar poot omdat ze een pot van het aanrecht hengelde, werd ze twee keer schijnzwanger met langdurige hormoonkuren en…. ik kan nog even doorgaan maar ik geloof dat je wel een beeld hebt.  

6. Steun en toeverlaat

Het was zo’n druif, zo lief en aanhankelijk. Ze was zo blij dat je ze bij je kon zijn. Ook in tijden dat het met mij niet zo lekker ging, was ze er. Om te zorgen dat ik frisse lucht en beweging kreeg. Om me af te leiden met spelletjes. Om bij me te komen knuffelen als ik het moeilijk had. Of om op te vrolijken met haar ondeugendheden en vrolijke kop.

En tja, nu is ze er dus niet meer. Naast het gemis van Dibbey als ‘persoonlijkheid’ mis ik ook alles wat een hond met zich meebrengt. Een leven zonder hond is voor mij niet compleet. We hebben dus besloten over een aantal maanden een nieuw hondje in ons huis te verwelkomen. Niet om Dibbey te vervangen – dat lijkt me onmogelijk – maar om bovenstaande geneugten/voordelen/behoeften in te vullen. Alleen nemen we nu wél een hondenziektekostenverzekering!

Over dit Wereldwijf: Bonny Neven - Oostenrijk

Bonny Neven - Oostenrijk
Gruäß di! Ik ben Bonny Neven, veertiger en woon vanaf oktober 2019 in de bergen van Oostenrijk. Na 10 jaar dromen, wikken en wegen zei ik mijn baan als projectleider bij een gemeente op om in Oostenrijk een leven als bergwandelgids en hospitality ondernemer vorm te geven. Ik schrijf over de ontwikkelingen daaromtrent, mijn dagelijks leven en worstelingen met (oude) overtuigingen en gedachten.