Astrid in Zuid Afrika: “Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn.”

Astrid van Zeeland de Wit

Na eerst het gedrag van de baviaan te bestuderen en te zien dat hij mij ook wel interessant vindt, is zijn nieuwsgierig snel bevredigd. Hij alarmeert de groep en kiest het hazenpad, de berg af naar beneden… Ik laat me nog even goed zien door op de rotsen te gaan staan en de afscheid brullen klinken over het bushveld. Geloof dat ze onder de indruk zijn van mijn imitatie want ze houden zich nog even op bij de waterplaats en verdwijnen daarna.

Ik kijk even gelukzalig om me heen en zie in de verte de giraffes het vlakke grasland oversteken. De wereld is zo mooi groen, zo anders dan het afgelopen jaar. Overal in de tuin kom ik hagedisjes tegen en wanneer de zon het gazon wat verwarmt en die paar planten met bloemen die er staan laat geuren, dan geniet ik van de vele vlinders.

Weet je ik voel me eigenlijk gewoon schuldig, dat ik geniet van mijn dagelijkse leven. Zeker als ik alle minder fijne verhalen over ziekte en armoede lees…

Astrid in Zuid Afrika: "Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn."
Astrid in Zuid Afrika: "Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn."

Last van de lockdown?

Zo op het eerste gezicht heb ik helemaal geen last van de lockdown die er in Zuid-Afrika is. Zo midden in het bushveld leven heeft dan zijn ook best voordelen. De meest eenzame en moeilijke periode ligt toch al wel achter ons. Het maken van vrienden heeft hier in dit noordelijke puntje van Zuid-Afrika tijd nodig en misschien gebeurt het wel nooit, wie zal het zeggen. Dus dat contact via telefoon of appjes met vrienden uit de West Kaap of in Nederland dat was er al en is niet veranderd. Hier mis ik alleen de enthousiaste gasten en de etentjes. Iets dat toch meer structuur in het leven geeft.

We blijven de buitenlander tussen de echte Zuid-Afrikaner die het klappen van de zweep kent en ons vast softies vinden.
Zij met een wapen op de heup omdat er altijd angst is, een angst die door bescherming en het geloof handelbaar is.
En ondertussen moet de Zuid-Afrikaner die in een township woont wel steunen op zijn geloof, want ik zie filmpjes voorbij komen van mensen in lange rijen, geen rekening houdend met social distance, maar geduldig wachtend op het uitreiken van voedsel pakketten. Sterven aan corona-19 of van de honger? Dat is hun angst. 

Astrid in Zuid Afrika: "Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn."

China in Afrika

Ik wordt even afgeleid door een roofvogel die hier voor het terras blijft zweven. En weet je, ik ben er blij om. Ik glimlach om deze schoonheid, want ik ben al het media circus rond corona zo zat. Begrijp me niet verkeerd, ik snap echt wel hoe ingrijpend het is maar ik sta net als velen met mij, met mijn rug tegen de muur. Ik heb nu weken vanuit verschillende hoeken informatie tot me genomen. Wie of wat doet het goed en waar zal dit toe leiden? Ik denk dat onze president het goed doet, maar die neemt ook niet alleen de beslissingen.

China had al flinke invloed in Afrika. Deze invloed zal door de leningen die ze hier in Zuid-Afrika verstrekken nog wel versterken. De mondkapjes worden door hen aangeleverd en artsen uit Cuba hier ingezet… ja, daar snap ik ook niets van. Hoe gaan we de schuld ooit aflossen?

Zal bobotie veranderen in babi pangang en de regenboog natie er nog een kleur bij krijgen? In plaats van dat alle groeperingen in Zuid-Afrika tot elkaar komen neemt de verdeeldheid naar mijn gevoel toe.

De angst voor communisme en overheersing is groot, er is een verbod op verkoop van alcohol en tabak tijdens onze lockdown, dat is nergens ter wereld zo. Natuurlijk kan ik de beweegredenen hiervoor bedenken maar iets zomaar van mensen afnemen terwijl ze als het ware al in hun eigen huis opgesloten zitten?

Astrid in Zuid Afrika: "Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn."

Positief geluid

Wij wonen hier en we blijven hier omdat het voor mijn gevoel hier veilig is. Ik kijk om me heen en prijs me rijk en als ik geen sociale media zou hebben is er in mijn leven niet veel veranderd. Mochten we ziek worden ja dan praten we over heel wat anders.

Ik zei gisteren nog, tijdens een steeds zeldzamer einde dag verschijnsel, het drinken van een glaasje wijn, want ook onze voorraad begint nu toch wel te slinken. “Ik ga een stukje schrijven, maar iets positiefs en beslist niet over het corona virus, want ik word daar zo naar van”. Je komt er niet onderuit en uiteindelijk zitten we er allemaal mee en is het voor iedereen verschrikkelijk.

Ik wil proberen om toch ook veel positiefs te zien en dat ook te voelen. Maar misschien is het toch niet helemaal gelukt om dat positieve gevoel via mijn tekst de wereld in te brengen…

Astrid in Zuid Afrika: "Ik wil mij afsluiten en gewoon gelukkig zijn."
Foto’s: Astrid van Zeeland

De lucht gonst van de vogelgeluiden, de zon schijnt, het is een prachtige dag. Eerst nog Instagram en Facebook bijwerken, want het blijft belangrijk om contact te houden met de buitenwereld en ook te zorgen dat er weer gasten komen als deze periode over is.

En dan ga ik eens bedenken wat ik vanavond ga koken om daarna met de benen omhoog lekker met een boek buiten te gaan zitten…

Astrid van Zeeland de Wit - Zuid Afrika
Hoi ik ben Astrid en besloot mijn droom en gevoel te volgen en samen met onze zoon, man en golden retriever te emigreren naar Zuid Afrika. Via de wijnlanden van de West-Kaap zijn we beland op een gamefarm in Limpopo. Zeelandhuys @ die Huys OpiKopi zal de plek zijn waar ik al mijn passies bij elkaar kan brengen en vanwaar ik mijn leven en emoties met anderen hoop te delen.