Mijn honger naar moeder-dochter verhalen in Corona-tijd

In het dorp Mill Valley, mijn woonplaats ten noorden van San Francisco, rijd ik vaak door mijn buurt om vlakbij het bos te parkeren. Het is een ritueel, althans dat was het voordat de wereldwijde pandemie kwam aankloppen. Een paar weken geleden ging ik er weer voor.

Na mijn autootje te hebben geparkeerd, betaalde ik op anderhalve meter afstand voor mijn cappuccino die ik ontving door het raam van Peet’s, een koffiemerk en keten van cafeetjes die is opgezet door een Nederlander in Berkeley in de jaren zestig. Hij staat bekend als “the Dutchman who taught America how to drink coffee“.

Stoelendans als metafoor

Met een paar boeken in mijn handen, liep ik de bekende route van koffiezaak tot openbare bibliotheek. De leenperiode was zo goed als verstreken. Aangekomen bij mijn geliefde bieb, zag ik dat alle brievenbussen waren dichtgeplakt. Ze hadden geen behoefte aan mijn geleende boeken, althans voorlopig niet. Weer bij mijn auto aangekomen, propte ik het leesvoer in mijn kofferbak tussen een paar strandhanddoeken en reed op huis aan. 

Onderweg, probeerde ik betekenis te geven aan mijn ervaring bij de bieb. In een periode waarin controle ver te zoeken is en onbeantwoorde vragen overal te vinden zijn, val ik terug op mijn neiging om elke ervaring van diepgang te kunnen voorzien.

Ik heb sommige mensen horen zeggen, dat de wereld een (weliswaar hartverscheurende) pauze heeft gekregen. Dat idee roept bij mij het beeld op van een spel dat ik vroeger graag speelde: de stoelendans. Nogal een levensles want: Wat heb je eigenlijk in de hand als je als een dolle in cirkeltjes rondrent en de wereld ineens stil gaat staan?

Nu de muziek uitging in Covid-tijd en de bieb was gesloten, had ik een boek in handen dat ik nog niet had gelezen. Het komt vaker voor dat mijn leesogen groter zijn dan mijn leesmaag. En nu ben ik dus al weken zoet met het boek vol verhalen die volgens de bieb en de Corona-crisis blijkbaar langer voor mij bedoeld zijn!

Moeder-Dochter verhalen

What my mother and I don’t talk about, zo staat er met gekleurde letters op een felroze kaft. Ik leende het na het meest recente bezoek van mijn ouders, las een paar verhalen rond moederdag en heb voorlopig alle tijd om het uit te lezen. De essays gaan over een volwassen vrouwen die met behulp van verhalen inzicht proberen te krijgen in de levens van hun moeders.

What my mother and I don't talk about

Als kind kon ik al uren voorbij laten gaan met een boek, met name als het ging om moeder-dochter relaties. Zo las ik het dagboek van Anne Frank aan een stuk door, ondanks het feit dat de relatie die ik met mijn moeder had een stuk harmonieuzer verliep. Mijn Amerikaans joodse moeder maakte de stap om in Nederland te wonen toen ze mijn Nederlandse vader had leren kennen. Zelf maakte ik de omgekeerde reis en ging ik op mijn 24e in Amerika wonen. 

Wanneer zal ik mijn moeder weer zien?

Nu, woonachtig in de Verenigde Staten, weet ik niet wanneer ik mijn moeder in Den Haag weer ga zien. Dus zoek ik vertrouwd naar levensverhalen die mij aan mijn moeder doen denken. Hierbij drie voorbeelden (tips!) van memoires waarvan ik vind dat ze mij de afgelopen tijd troost brachten:     

Vorig jaar verscheen van de Amerikaanse foodie, kok en auteur Elissa Altman het boek, Motherland. Altman’s moeder at niet veel. Altman leerde pas met haar vader in Franse bistro’s hoe belangrijk eten is in haar eigen leven. 

Toen ik Motherland uitlas, volgde How We Fight For Our Lives. De schrijver vertelt over de tegenslagen die hij heeft gekend als homoseksuele man in zijn gemeenschap van African-Americans. En over de rol van zijn moeder, die ondanks hun intieme relatie, het homo-gedeelte van zijn identiteit in gesprekken achterwege liet.

Zijn slotzin, “moeders zijn de reden dat we hier zijn”, deed mij denken aan Vivian Gornick, wiens memoires in het Nederlands zijn vertaald. Verstrengeld dateert uit 1987 en wordt vaak aangehaald als een mijlpaal binnen dit genre. Een verhaal over een moeder en dochter lopend door de straten van New York. Ze voeren gesprekken over hoe hun herinneringen aan hun gedeelde leven verschillen.

Verstrengeld, ze had geen betere titel kunnen kiezen voor een verhaal over wat er speelt tussen een moeder en een dochter…

  

Over dit Wereldwijf: Babette Dunkelgrün - Nederland

Babette Dunkelgrün - Nederland
Hi, ik ben Babette, een tweetalige schrijver en redacteur. Ik groeide op in Den Haag, studeerde in Utrecht en werkte in de Amsterdamse mediawereld, voordat ik verhuisde naar San Francisco. Daar schreef ik voor een internationaal publiek, waaronder HarperCollins, Calm, en Spotify. Tijdens de onrust van 2020, op persoonlijk en politiek gebied, tussen de aanloop naar de verkiezingen en bosbranden in, besloot ik de terugkeer naar Nederland in gang te zetten. Ik voel mij snel thuis op een yogamat, met een boek in de hand, of dichtbij de zee.