Van een moeder aan een moeder: een boodschap van liefde en hoop

Kitty Flisijn

Hoe heftig moet dat zijn? Voor het eerst moeder worden, gedurende deze rare corona tijden waarin niets normaal verloopt. En stel dat je dan ook nog met zwangerschapsvergiftiging alleen in het ziekenhuis ligt? 

Het is moederdag en ik word wakker met een bericht in de nationale Nieuw Zeelandse krant dat mij meteen raakt: “New mum with pre-eclampsia alone with premature baby during lockdown”. Ik besluit ter plekke een email te sturen naar deze moeder. Met een bericht van hoop… Hoop die ik destijds ook kreeg van een andere vrouw.

Hoe ik voor het eerst moeder werd

Bijna 21 jaar geleden werd ik na een zwangerschap die niet zo soepel verliep met spoed opgenomen in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Twee dagen erna werd ons eerste kind, een dochter na een zwangerschap van 31 weken met een keizersnede geboren. Net 1000 gram, te vroeg en veel te klein, werd ze direct na geboorte weggereden in de couveuse. Ikzelf werd met spoed opgenomen op de intensive care met hartproblemen. Mijn man rende dagenlang op en neer tussen de twee afdelingen, niet wetende of hij wellicht ons allebei zou gaan verliezen. 

Drie maanden pendelde ik op en neer van huis naar ziekenhuis, zelf nog verzwakt door de naweeën van mijn zwangerschapsvergiftiging. De wieg thuis was nog leeg, ik kon geen borstvoeding geven vanwege de medicatie en ik kon maar een paar uurtjes bij dat kleine wezentje aan slangetjes en draadjes blijven. Het bezoek kon slechts naar haar staren van achter glas. Blij als ze 20 gram was aangekomen…

Nou niet bepaald de roze wolk waar je als aanstaande moeder op hoopt.

De schok, verwarring en angst waren vast van mijn gezicht af te lezen toen ik tijdens een van mijn bezoeken, met mijn dochter op mijn borst, de blik opving van een mooie jonge flinke Hollandse meid. Ze keek me doordringend aan en met ferme stem sprak ze de woorden die me de afgelopen 21 jaar zijn bijgebleven: “Geen zorgen mevrouw…. 20 jaar geleden was ik ook zo. Mijn moeder keek ook zo naar mij als u nu naar uw dochter. Maar kijk naar mij nu. Alles komt goed!”

Moeder worden en zijn; een boodschap van liefde en hoop gedurende covid-19
Foto’s: Kitty Flisijn

De relatie tussen moeder en dochter

De moeilijke start bleef in de vele jaren daarna mijn relatie met mijn dochter kenmerken. De maanden van intense zorg, het eerste jaar met een huilbaby, altijd alert op de kleinste hulpsignalen… Het putte me uit. Ikzelf, als dochter van een moeder met psychiatrische problemen, kende eigenlijk ook alleen een zorgrol in onze moeder-dochter relatie. Mijn constante focus op de hoge pieken en diepe dalen die mijn relatie met haar kenmerkte, leek zich te herhalen. Alhoewel de liefde voor mijn dochter onvoorwaardelijk was, viel het complete ‘wegcijferen’ mij zwaar.

Maar sindsdien heb ik mogen ervaren dat het moederschap tweerichtingsverkeer is dat zich in fases ontwikkelt. Naarmate mijn dochter zich meer ontwikkelde, veranderde onze relatie mee. Opvoeden is loslaten zeggen ze wel eens. Ik heb ervaren en geleerd dat onze kinderen bij ons zijn, maar niet van ons. Wij mogen ze begeleiden op hun pad, ik vind het een van de meest geweldige dingen om te doen. 

Genieten van opgroeiende kinderen

Daar waar ik de eerste baby en peuterjaren van mijn kinderen, ik kreeg er nog twee, nooit echt leuk heb gevonden, zoveel genoot ik van de latere jaren, hun puberteit en jong volwassenheid. Hoe geweldig om ze mens te zien worden en telkens onafhankelijker hun weg te zien gaan!

Ik als moeder ben een centraal punt in hun leven en sta toch ook aan de zijlijn. 

Ik luister naar het geluid van rammelende borden, pannen en bestek in de keuken en verheug me op het gezellige moederdag ontbijt dat ik weet dat er voor me gemaakt wordt. Mijn nu bijna 21 jarige dochter is een prachtige volwassen meid geworden die samen met haar broer en zus met liefde een ontbijt bereid. Wie had dat destijds kunnen denken? 

En terwijl ik het bericht in de Nieuw Zeelandse krant lees, besluit ik op te staan om deze moeder een hart onder de riem te steken. Ik wil de woorden van kracht en hoop die destijds tegen mij gesproken worden doorgeven.

Moeder worden en zijn; een boodschap van liefde en hoop gedurende covid-19

Liefde en hoop

Die dag ontvang ik verschillende e-mails terug; van de journaliste van de krant en van de moeder zelf. 

“The words give me the strength to move on everyday with a much bigger smile than I carry today.”

Mijn dochter en ik lezen samen haar woorden met tranen in onze ogen. Liefde en hoop, twee sterke krachten die ons verbinden. Krachten die iedereen in deze bijzondere tijden extra voelt. Laten we ze zoveel mogelijk doorgeven en verspreiden!

Over dit Wereldwijf: Kitty Flisijn - Nieuw Zeeland

Kitty Flisijn - Nieuw Zeeland
Kia Ora, Ik ben Kitty Flisijn woonachtig in Auckland, Nieuw Zeeland. Ik ben zelfstandig ondernemer en o.a. eigenaar van een Master Franchise bedrijf: Fit20 NL en Fit20 NZ. Ik zal schrijven om te motiveren, te inspireren en te verwonderen om wellicht de wereld een stukje beter achter te laten! Van vrouwen, over vrouwen. Mijn motto: Yes, I/you/we can!