Imke (37): Ga ik ooit nog moeder worden?

Imke van Kuppeveld

Terwijl ik in Mexico op een loos moment door mijn Facebook feed scroll, stokt mijn adem. Er staat een dame naast hem op de foto. De blik in zijn ogen is stralend en intuïtief weet ik het meteen: dit is zijn nieuwe vriendin. We zijn inmiddels een jaar uit elkaar, voor ons allebei de juiste beslissing en toch raakt het me. Ik voel de tranen branden achter mijn ogen…

Ho maar wacht even, wat is dit? Wil ik naast hem staan? Nee! Simpelweg het verlangen van weer met iemand samenzijn, samen lachen, dingen ondernemen, iets opbouwen, bezorgt me die brok in mijn keel. Fast forward nu drie jaar later in deze huidige bizarre corona-situatie, denk ik terug aan het verlangen wat ik ervoer in dat moment. Inmiddels is die betreffende ex net vader geworden en zie ik ook bij anderen de ene baby na de andere ter wereld komen.

Omdat het nu eenmaal zo hoort

Hoewel ik ieders geluk gun, kan ik het niet helpen dat intern bij mij in sommige gevallen de vraag rijst: wilde je dit écht of was het als vanzelfsprekend de volgende stap ‘omdat het nou eenmaal zo hoort’ en/of van je verwacht werd? Ik ken serieus mensen die me toevertrouwd hebben aan kinderen te zijn begonnen omdat ze een druk voelde vanuit de omgeving en die, hoe blij ze ook zijn met de kids, het anders zouden hebben gedaan als ze het over mochten doen.

Terwijl Corona ondanks de afstandsregels een enorme verbindingsfactor lijkt te zijn en menigeen dichter bij hun gezin lijkt te komen (ik zeg ‘lijkt’, want er zijn vast mensen die het tegenovergestelde ervaren) overheersen bij mij de vlagen van eenzaamheid. Niet op een ‘zielige manier’, ik kan namelijk heel goed alleen zijn en ben on good terms met mijn familie.

Het ‘eigen-gezin’ is wat me met momenten parten speelt. Vragen als: ‘Is het nog voor me weggelegd die fijne, kloppende relatie? Wil ik het eigenlijk nog wel ‘moeder worden’? En/of is het überhaupt de bedoeling dat ik moeder word, want ik heb die intense oerdrang nooit diep gevoeld? Ben ik hier misschien voor een andere reden neergezet op aarde?’

37 en counting

Met 37 jaar en counting besef ik maar al tegoed dat ik niet nog tien jaar heb om hierin een besluit te nemen. In hoeverre je hier überhaupt een besluit over kunt nemen. Want iets ‘willen’ is in deze geen garantie tot daadwerkelijk ‘krijgen’.

Een goede vriendin van me (40 jaar) wist al van kinds af aan: ‘Ik wil moeder worden’. Maar tot op heden is er nog steeds geen partner in zicht. Enkele jaren geleden besloot zij daarom heel bewust om voor een donor te gaan. Holymoly wat een traject en rollercoaster aan emoties is dat!?! Wanneer ik dat zie, is het antwoord op de vraag ‘wil ik het alléén doen en op die manier?’ heel duidelijk: ’nee’. En ja, zo denk ik daar nog steeds over nu dat ze net is bevallen van een schat van een dochtertje

Door heel bewust te zijn van de vragen in me, te erkennen dat ze er zijn en de bijbehorende emoties ten volste te ervaren, lukt het me steeds beter om de situatie te accepteren voor wat deze nu is. Met opgeheven hoofd te voelen wat er te ervaren valt, niet mijn kop in het zand te steken over dit essentieel onderwerp, zodat ik mezelf op een later moment niets hoef te verwijten. Wat de uitkomst ook moge zijn.

Moede(r)loos?

Wanneer ik mezelf catch in een verdrietige golf, herinner ik mezelf eraan dat als het de bedoeling is, het op mijn pad zal komen. Dat ik daar echt op mag vertrouwen. Is het niet de bedoeling? Dan heb ik geen enkele boot gemist. Dan zit ik gewoonweg in een andere boot. Niet een betere, niet een slechtere, enkel ‘een andere’. Maar mennn, een proces is het wel zeg.

Herkent iemand deze ‘familieperikelen’ en hoe ga jij hier mee om? Ik hoor het graag!

Over dit Wereldwijf: Imke van Kuppeveld - Nederland

Imke van Kuppeveld - Nederland
Hola! 'Leef met je hoofd (denken), hart (gevoel) en handen (acties) op één lijn' is het motto dat centraal staat in zowel mijn eigen leven, als ook in de 1 op 1 sessies, workshops en online programma's die ik begeleid. Weten wat je wilt en vanuit je intuïtie vol vertrouwen handelen, hebben mij al naar vele plekken op de wereld gebracht. Alles wat met Spanje en Latijns-Amerika te maken heeft, heeft daarbij een grote voorliefde. Abrazo, Imke