Lieve wilde scheiden in het Midden Oosten: “Wie het eerst de scheiding aanvraagt, bepaalt de stappen.”

Ingeborg van t Pad Bosch

Het kan ons allemaal overkomen. Hoe verliefd je ook bent geweest en hecht de liefde ook was, er kan een moment komen waarin scheiden de enige optie is die nog gelukkig maakt. Meestal is de beslissing moeizaam, ingewikkeld en verdrietig maar het kan nog wat gecompliceerder zijn als in het buitenland woont en/of je een andere nationaliteit hebt dan je echtgenoot… 

In deze serie verhalen over internationaal scheiden komen wereldwijven aan het woord die dat hebben meegemaakt. Zowel vrouwen die in het buitenland woonden ten tijde van hun scheiding als vrouwen die getrouwd waren met een buitenlandse partner. Wat zijn de hobbels? Hoe regel je het goed? Wat kan er mis gaan? Wat zou je met de wetenschap van nu anders doen?

Het verhaal van Lieve

Lieve* trouwde jong maar leerde vanuit haar opvoeding al vroeg: Overal waar je je handtekening onder zet, moet je dat doen met goed verstand, vooral voor het moment dat de zaken niet meer zo leuk zijn.

‘Ik heb heel doelbewust bij de notaris gezeten voor die grote dag. Duidelijk sprak ik mijn wensen uit en legde ik mijn eisen op tafel. Ik heb de papieren met een zeer zakelijke pet op ondertekend.  Ik trouwde met een man met een Europees paspoort, die overigens wel erg Nederlands was geworden. Toch zijn de wetten in andere Europese landen niet hetzelfde als in Nederland. Ik wist ook dat we samen naar het buitenland zouden gaan waar werk voor mij door wetten en visa wellicht niet altijd voor handen was. Maar we hadden ons beiden zeker goed ingedekt.

Drie kinderen later, enkele mooie carrière stappen verder voor hem (voor mij iets minder mooi maar toch ook succesvol), ging het niet meer en leek scheiden de enige optie. Uiteindelijk hebben we door veel praten, therapie en tal van leerzame momenten in het proces toch besloten om samen ons best te blijven doen voor elkaar. Maar ik heb hierdoor wel de nare, angstige en ook onzekere kant van zo’n besluit van heel dichtbij mee gemaakt.’

Het recht van het land waar je woont

‘Hoe mooi je je zaken ook laat regelen in Nederland, het recht van het land waar je woont geldt. In mijn geval was dat het het Midden Oosten, waar ik als vrouw weinig rechten had. Scheiden in Nederland kon niet. Ik was namelijk getrouwd met een niet-Nederlander. Je moet dan minstens zes maanden in Nederland samengewoond hebben of zelf bij de aanvraag al zes maanden in Nederland wonen.

Mijn visum stond op naam van mijn man. Ik stond dus eigenlijk met mijn rug tegen de muur. Ik kon geen woning huren en geen eigen telefoonnummer bemachtigen. Wel had ik een jaar eerder een eigen rekening aangevraagd dus financieel had ik een zekere vrijheid gecreëerd. Maar velen kunnen dit niet. Ik was, kwam ik achter, niet de enige in deze situatie…’

‘Wie het eerst de scheiding aanvraagt, die bepaalt de stappen. Een Britse vriendin kon de scheiding zelf betalen en had haar trouwakte verstopt voor haar man. Zonder trouwakte kon hij namelijk geen scheiding aanvragen en de lokale sharia-wet niet laten gelden aangezien hij eerst moest bewijzen via welk systeem en waar hij getrouwd was. Zij vroeg als eerste in de UK een scheiding aan en had geluk.

Want volgens de sharia-wet zouden de kinderen namelijk naar hun vader gaan, al mocht ze ze eventueel wel tot hun elfde jaar zelf opvoeden. Ze zou volgens diezelfde wet ook slechts eenmalig een enkel bedrag kunnen krijgen, geen maandelijkse bijdrage of alimentatie. Zelfs haar therapeut zei: ‘Hoe makkelijk sharia ook lijkt, doe het niet want je rechten kunnen op de dag van de scheiding in je nadeel worden veranderd.’

De kinderen zijn mijn alles

‘En die kinderen zijn je alles. Het raakt me nog in mijn hart als ik denk aan de angsten die ik heb gevoeld. Ik heb echt een heel lieve man getrouwd, maar op het moment dat je in scheiding ligt, liggen ook woede en (on)macht op de loer. Paspoorten en papierwerk worden ineens je rijkdom, maar weggaan kan niet in verband met visum en de wetten van ontvoering. Wat ook heel logisch is natuurlijk. Maar niet elke vrouw, ook als je Westers bent, heeft in die landen het paspoort zelf in handen. Het beschermt helaas vaak in die landen alleen maar één kant, die van de man.’

In het Midden Oosten gebeurde het veel, en nog steeds, dat vrouwen hun man volgden voor het werk van de man. Een sabbatical of even wat minder hooi op de vork, is de gedachte. Maar hierdoor komt er dus ook maar een salaris binnen en heeft de man het visum en de werkvergunning. Hij is eigenlijk de sponsor van de vrouw om in dat land te mogen wonen. Het kan gebeuren dat de vrouw daardoor geen huur elders kan regelen ook al wil ze scheiden. Ze de school van de kinderen niet kan betalen en geen geld heeft voor de scheidingsprocedure.

‘Het consulaat hielp in mijn geval niet, gaf geen advies en had zelfs geen contact gegevens voor goede advocaten. Ik heb uiteindelijk in Nederland een international law advocaat om advies gevraagd. Zij gaf zelfs aan dat ze niks kon beginnen totdat ik in Nederland was ingeschreven vanwege het feit dat mijn man niet Nederlands was. Je staat ineens dus heel alleen…’

Scheiden in het buitenland

Woon jij in het buitenland of heb je een buitenlandse partner en denk jij na over scheiding? Voor een echtscheiding met internationale aspecten kun je bij GMW advocaten terecht. GMW advocaten beschikt over specialisten met veel ervaring op het gebied van internationale echtscheidingen. Mocht je in het buitenland wonen dan helpen zij je graag via telefoon, Skype of Microsoft Teams. Je kunt via een afspraak maken of bellen met het nummer +31 70 361 50 48.

Op elk moment kun je bovendien de gratis whitepaper voor Nederlanders in het buitenland met de top 10 FAQ over scheiden hier downloaden.

*Pseudoniem

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!