(Not) Driving home for Christmas…

Ingeborg van t Pad Bosch

I’m driving home for Christmas

Oh, I can’t wait to see those faces

I’m driving home for Christmas, yea

Well I’m moving down that line

And it’s been so long

But I will be there

Dit was het liedje waar wij altijd naar luisterden op onze autoradio als we in onze studententijd en daarna met ons jonge gezin naar onze ouders reden om kerst te vieren. Vaak sneeuwde het toen nog aangezien de aarde nog niet zoveel was opgewarmd als nu. Met beslagen ruiten, wolkjes adem en een warme beker chocolademelk in de hand, namen we de tijd. De ruitenwissers van onze rode golf Manhattan met blauwe deur maakten overuren.  Volgepakt met surprises en cadeautjes en een zelfgemaakt gerecht (meestal zalmrolletjes) zaten we luidkeels mee te zingen met Chris Rea. 

Guilty pleasures

Aangekomen parkeerden we ons brakke autootje en liepen vrolijk en warm gemutst vol verwachting het ouderlijk huis binnen waar de haard brandde en de champagne klaar stond. Aan het eind van het kerstdiner bij de koffie met likeurtje en bonbons werd altijd eerst Paolo Conte opgezet en eindeloos herhaald maar de uitsmijters waren natuurlijk Last Christmas van Wham en All I want for Christmas van Mariah Carey, waar ik inmiddels een gruwelijke hekel aan heb omdat het hier in de Verenigde Staten nu al in iedere winkel klinkt.

Nostalgische herinneringen, ze overvallen me altijd een beetje in de maand december. Vooral die rit in dat autootje. En ik ben niet de enige. Lisa uit Thailand blerde het liedje ook altijd mee in de auto en bleef het zingen als ze zich bij haar ouders voor de kachel zat op te warmen. Het ging simpelweg niet meer uit haar hoofd. En ook voor Mariel uit San Francisco is het een ware ‘guilty pleasure’. Ze heeft zelfs de LP nog.

Saskia vertrok toen de kinderen nog klein waren, vaak naar het huis van haar ouders in Zuid Frankrijk met de kerstdagen. ‘Het huis is helaas inmiddels verkocht maar wat koester ik die jaren. Wat er uit de speakers klonk op weg naar la douce France? Vooral Acda&De Munnik, Bløf en Van Dik Hout em vooruit, manlief kon mijn keuze voor Skik wel waarderen maar het nummer van Antonie Kamerling, Hero, kon alleen vol aan als ik achter het stuur kroop.’

Karien had zich erg verheugd op eerste kerst in Nederland met de kinderen. ‘Ik hoop zo dat er tegen die tijd een versoepeling komt want kerst is voor mij geen echte kerst zonder de hele familie bij elkaar. En de muziek die daar bijhoort is Harry Bellafonte! Die moet echt op tijdens het versieren van de boom en in de auto. Dat is vechten met mijn man, die wil de kerst cd van de VPRO, wie kent hem nog? En met Sint moet ik altijd de surprises maken terwijl ik luister naar de CD van Bert en Ernie. Nog steeds! Jeugdsentiment’

Naar de Mac langs de snelweg

Ceciel reed samen met haar zusje altijd samen naar haar ouders vanuit de randstad naar Limburg. ‘Op kerstavond gingen we. Geen cadeau’s, dat deden we met Sinterklaas. Wel met bloemen en bonbons. Onderweg stopten we standaard – zo fout! – bij een Mc Donalds. Jawel, de mac op kerstavond. Iedere keer weer die vraag, tot hoe laat zouden ze open zijn? Het ging altijd goed. En zo fout als het was, zo gezellig was het. Nu zijn we als gezin terug in Nederland en onze kinderen verheugen zich op hun eerste normale Kerstmis in hun leven. Voor het eerst in negen jaar zullen we thuis zijn. Echt thuis. Niet in Argentinië zoals vorig jaar, of op vakantie in Nederland zoals het jaar ervoor, in Ecuador het jaar daarvoor… in ons huis met een echte, levende kerstboom.’

Voor Monique die het lange tijd in Afrika zonder kerst en kerstgevoel heeft moeten doen maar dit jaar terugkeerde vanwege Covid, voelt het juist wonderlijk nu de tijd van kerstliedjes aanbreekt. Zij moet er nog een beetje aan wennen dat zij dit jaar sinds 10 jaar weer Kerst gaat vieren.

Voor veel wereldwijven zit naar familie rijden om kerstmis te vieren dit jaar helaas niet in. Persconferenties met negatieve reisadviezen en familiediners die worden afgeraden, vliegen ons om de oren. Gesloten grenzen en visa die niet afdoende zijn om terug te keren naar het land waar je woont. Laten we hopen dat we volgend jaar uit een ander vaatje kunnen tappen en gewoon weer gezellig kunnen reizen op en neer naar Nederland en terugrijden van Schiphol waar een auto voor je klaar staat, naar dat warme huis waar de haard brandt en je voor het eerst sinds maanden al je dierbaren weer ziet.

‘I’m driving home for Christmas. Oh, I can’t wait to see those faces…’

Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met BB&L, car rental made personal.

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Ingeborg van t Pad Bosch - VS
Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!