Een halfvol glas met grenzeloze gezelligheid

Anne-Marije Corporaal

Die Hollandse gezelligheid, waar vind je die behalve dan in Nederland? Of is het een kwestie van gewoon goed zoeken? Toen ik als student in Yorkshire woonde, was daar de gezelligheid over het algemeen in de pubs te vinden. De kroegen, die de hele dag gretig bezocht werden door studenten en waar ieder glas halfvol was. Ook al gingen de kroegen volgens Nederlandse maatstaven vroeg dicht, er was altijd nog wel een feestje te vinden, met name ònder de stad, waar condens van de laaghangende plafonds je bierglas weer opvulden. Those were the days!

Ik heb Leeds met eigen ogen zien veranderen van een industriële- tot een geweldig mooie en “upmarket” stad. De kleine, alternatieve weggestopte kroegjes in de zijstraten hebben nog altijd een warm plekje in mijn hart.

Een genadeloos wapen

Na een paar jaar migreerde ik langzaam weg van de stad, via Huddersfield, met 250,000 inwoners het grootste dorp in Engeland, naar het kleine gehuchtje Holmfirth, waar ‘ons-ons’ kent. En daar geven ze aan gezelligheid weer een hele andere draai. Voordat ik daaraan mocht deelnemen, was het even doorbijten. Want als comer-inner, oftewel buitenstaander, was je al gauw een paar jaar verder, voordat je daar tussen kon komen.

Gelukkig had ik inmiddels een geheim wapen, die ik genadeloos inzette… Mijn baby! Toen begonnen de dagelijkse koffietjes, wandelingen, drankjes en vielen de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats. Want, ook al had ik er helemaal geen problemen mee om gezellig door te zakken, dit had voor mijn gevoel meer te maken met gastvrijheid en gezelligheid, zoals ik dit van oudsher ken. Dat is het mooie van emigreren. Je blijft toch altijd willens en wetens een beetje hangen in het verleden. Beetje nostalgie, en ook weet je niet altijd beter. Het is ons referentiekader.

Referentiekader

Hier in Amerika was het opnieuw acclimatiseren en tot op zekere hoogte, aanpassen. Heel naïef neem je aan dat ze hier dezelfde taal spreken als in Engeland. Engels natuurlijk, how hard can it be? Nou, forget it! Het zou net zo goed een andere taal kunnen zijn. En dan heb ik het niet eens over het Amerikaanse accent. Ik heb het over hùn referentiekader. De cultuur is totaal anders. De manier van communiceren is anders. Humor is compleet anders. Zelfs dezelfde woorden hebben een andere betekenis.

We kwamen terecht in Santa Clarita, een prachtige voorstad van LA. Niet lang nadat wij hier aankwamen, werd het ons duidelijk dat mensen er bewust voor kozen om zich hier te vestigen met het gezin. Perfect geregelde sociale voorzieningen, parken bij de vleet en zoveel keuze aan activiteiten dat je er bijna duizelig van werd. Het gezinsleven is hier goed. En hier had ik niet één, maar twee geheime wapens om in te zetten: een kleuter en een baby vers van de pers! Niet lang na onze aankomst begon mijn oudste zoon met therapie en raakte ik al heel snel in aanraking met andere mama’s die in hetzelfde schuitje zaten. Dat schepte meteen een band.

Ik begon langzaam te wennen aan het leven als fulltime moeder en ik probeerde mezelf zo goed en zo kwaad als het ging op mijn nieuwe leven te storten, terwijl mijn man reisde voor zijn werk. Ik maakte gelukkig nieuwe vriendinnen. Zelfs veel sneller dan in Engeland! Het grappige is dat je als expat veel meer openstaat om nieuwe mensen te leren kennen. Het kost tijd, energie en ook veel lef, maar als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren als wereldwijf, dan is het dat het zó verfrissend en bijzonder is om nieuwe mensen te ontmoeten. Mensen, die je misschien anders voorbij gelopen zou zijn. En nu loop je er recht op af!

Amerikaanse gezelligheid

Je went hier weer aan een andere manier van gezelligheid. Dit vindt over het algemeen plaats buitenshuis. En dat was echt even schakelen. In parken afspreken met moeders en kinderen, kinderfeestjes in van die enorme (en een beetje té goed geventileerde!) binnenspeeltuinen. Altijd met ouders erbij. Ontbijt dates in één van de vele restaurants. Niet zomaar binnen gevraagd worden. En als je mensen overdag thuis uitnodigt en je vraagt of ze zin hebben in koffie, wordt dit over het algemeen beantwoord met: “Oh nee, dankjewel, ik heb mijn Starbucks in de auto!” Tja, daar kun je natuurlijk niet tegenop, early morning drive-thru Starbucks!

Ook al heb ik inmiddels een geweldige groep Nederlandse vrienden om me heen, mijn eerste vrienden hier zijn Amerikaans. En dat neem ik niet voor lief, want ik hoor regelmatig verhalen van Nederlanders die niet zoveel succes in hebben op dit vlak. Daarnaast wonen hier in onze stad veel mensen met uiteenlopende achtergronden. Ik geniet van mijn multiculturele vrienden. En ik leer iedere dag van hen. Wat wij met elkaar gemeen hebben is het avontuurlijke, het opnieuw beginnen in dezelfde plaats. Tegen dezelfde dingen aanlopen. Je hebt steun aan elkaar. En dat creëert meteen een sterke band. Onze buren hebben ons als het ware geadopteerd; wij zijn met open armen verwelkomd ook al hebben zij hun eigen familie om de hoek. We horen er altijd bij. Zelfs met kerst!

Feestdagen
Foto credits : Anne- Marije Corporaal

Tradities

Hier is Thanksgiving eigenlijk wat wij onder onze kerst verstaan. Overigens altijd een gezellig samenkomen van familie of in ons geval, zelfgemaakte familie. Er is nog geen jaar voorbij gegaan dat wij niet ergens zijn uitgenodigd. Maar vervolgens valt de Amerikaanse kerst hierbij in het niet. Dan mis ik echt die vertrouwde Hollandse gezelligheid.

Dit realiseerde ik mij toen mijn zusje en haar gezin hier twee jaar geleden waren in de kerstvakantie. Eerste kerstdag is ook nog eens heel handig mijn verjaardag en is normaal gesproken erg stil. Dit keer kwam ik ’s ochtends beneden en hadden ze ten eerste de hele benedenboel versierd. Vervolgens zetten ze me letterlijk in het zonnetje en werd ik continu voorzien van verse koffie en mimosa’s, terwijl zij binnen het kerstontbijt verzorgden. Normaal gesproken kook ik traditioneel Engels met kerst. Dit keer ging ik echter gezellig met mijn zwager de keuken in en hebben we de hele dag lekkere hapjes gemaakt. Natuurlijk Sky Radio kerstliedjes op de achtergrond en een goed glas met iets kouds erbij! En toen kon mijn kerst echt niet meer stuk!

Saamhorigheid kent geen tijd

Amerikanen zijn super sociaal en evenementen worden groots aangepakt. Als je hier op een feestje uitgenodigd wordt, dan staan de tafels vol met BBQ en de ijskasten met bier en wijn. Sport brengt mensen hier samen en laat grenzen verdwijnen. Het is een ‘lifestyle’ en ook een echte familie aangelegenheid. Als wij bij een wedstrijd van LA Dodgers zijn, is het eigenlijk altijd vaste prik dat onze jongens snoep en popcorn krijgen van de mensen naast ons. Dan ben je de hele wedstrijd beste maatjes en zie je ze vervolgens nooit meer! In het begin zó vreemd, maar nu ben ik hier helemaal aan gewend.

Toch is het stiekem dan altijd wel weer erg gezellig om vervolgens op zaterdagochtend om die pruttelende koffiepot te staan bij de Nederlandse school. En ook hier geldt: we zijn allemaal van verschillende achtergronden, maar ons referentiekader is toch dusdanig hetzelfde: we spreken dezelfde taal in more than one way. Wat kijk ik met smart uit totdat dit weer kan en mag. Hollandse gezelligheid op zijn best.

Over dit Wereldwijf: Anne-Marije Corporaal - VS

Anne-Marije Corporaal - VS
Hoi, ik ben Anne-Marije. Reizen zit in mijn bloed. Mijn grote liefde is Australië, gevolgd door Zuid-Afrika. Al reizend ben ik in Engeland terechtgekomen. Ik zou hier één jaar blijven voor mijn studie. Negen jaar later vertrok ik, hoogzwanger, met Engelsman en kleuter naar de Verenigde Staten. Het leven zit vol verassingen! Sindsdien genieten wij volop van “LA, baby!”