Bonny uit Oostenrijk: “Mijn zoektocht gaat via zijpaadjes maar met een helder doel voor ogen.”

We schrijven oktober 2016. Ik had me voorgenomen eens een tijdje single te blijven en een jaartraject aan te gaan over wie ik ben, wat belangrijk voor mij is en ik mijn leven daarnaar ingericht had. Een nieuwe relatie leek me lastig in combinatie met zo’n soulsearching-traject. Wispelturig als ik ben, checkte ik nog een keer Tinder…

Veerkracht
Foto’s: Bonny Neven

Een nieuwe match! Met een leuke meneer die me, anders dan de gebruikelijke openingszinnen, gewoon vroeg hoe mijn werkdag was geweest. Verfrissend vond ik dat en we raakten aan de praat. De vlinders in mijn buik gijzelden al snel mijn voornemen om single te blijven en zo belandde ik in dat soulsearching-traject en een verliefdheid tegelijkertijd.

Emigratieplannen versus overtuigingen en belemmeringen

Uit het coachingstraject werd eigenlijk al gauw helder dat mijn hart in Oostenrijk lag. Ik wilde er wonen, werken, wandelen, leven. Mijn nieuwe liefde schrok daarvan niet terug. Zijn antwoord: waar we zijn maakt niet uit, zo lang we maar samen zijn. Wat een vertrouwen!

Naast het opbouwen van een relatie startten we met het vormgeven van onze emigratieplannen. Zou ons plan van een zelf te bouwen gastenverblijf te combineren zijn met de terugkerende hernia’s van mijn man? Zou ik niet snel uitgekeken zijn op het runnen van zo’n zaak? Hoe zorgden we ervoor dat we ook genoeg tijd in de bergen konden doorbrengen? Ik worstelde met overtuigingen dat onze droom een gastenverblijf te starten niet bijzonder genoeg was. Het leek wel een ‘Ik vertrek-scenario’. Maar zo ging dat voor ons toch zeker niet lopen? Mijn overtuigingen en belemmeringen van ‘niet goed genoeg zijn’, mijn talenten menen te moeten gebruiken, niet willen falen en mijn perfectionisme speelden me behoorlijk parten. En nóg trouwens!

Het nuttige met het aangename

Onze vakanties waren een aaneenschakeling van emigratie-onderzoek, panden bezichtigen en vakantie vieren natuurlijk. Gevalletje het nuttige met het aangename combineren. Onze eindconclusies waren steeds een samenspel van intuïtie (ik kan er de vinger niet op leggen, maar ik voel me niet senang in dit dal bijvoorbeeld) en zakelijke afwegingen. Ter plekke maakten we investerings- en exploitatieplannen, toetsten de locaties aan ons wensenpakket en deden marktonderzoek. Gedegen afwegingen dus.

In twee jaar tijd onderzochten we zo’n tien locaties. En alhoewel we nog steeds achter elk besluit staan, was het ook steeds weer een teleurstelling als een pand of locatie wéér niet passend bleek. Mijn geduld, waarvan ik niet zo heel veel heb, werd behoorlijk op de proef gesteld. Zou het ooit gaan lukken?

Het uitgebreide onderzoek en afwegingsproces vormden ons ideale gastverblijf-concept echter ook. We wisten steeds beter wat we wilden, wat realistisch was en waaraan behoefte was. Het afwijzen van een locatie bogen we steeds weer om in wat we wél wilden.

Ons huurhuis is een droomlocatie ... maar de huisbaas verkoopt niet!
Ons huurhuis is een droomlocatie … maar de huisbaas verkoopt niet!

2019: een jaar vol life-changing events

De gedroomde locatie vonden we echter niet. Begin 2019 deed zich nog een ogenschijnlijk gouden kans op een leven in de bergen en mogelijk eigen gastenverblijf voor. Na maanden overleg en onderhandelen, viel echter het wederzijds besluit om de samenwerking niet verder te concretiseren. Opnieuw een grote teleurstelling en goede leerschool tegelijkertijd.

Gaandeweg die verkenning proefden we ook al eens aan de optie: ‘Wat doen we als dit toch niet lukt?’. ‘We gaan dit jaar nog, hoe dan ook!’, was ons unanieme besluit.

De voorbereidingen voor een emigratie en een trouwerij later dit jaar werden opgestart. In juni 2019 trouwden we op een bloedhete dag, omringd door een select gezelschap vrienden en familie. Wat een liefde! In augustus was onze zogenaamde WAW-Woche: Wohnen-Arbeit-Wandern-Woche daar. In een week tijd regelden we twee banen, een woning, auto, verzekeringen en een bankrekening. Het tempo waarin de besluiten van die week gingen, het nu-of-nooit-idee, was helemaal up my alley. Hier ging ik heel goed op!

Veerkracht

Change of plans

In oktober 2019 woonden we inmiddels in Oostenrijk. Er was nog geen gastenverblijf en dus besloten we de activiteitentak van ons bedrijf wel alvast te starten. Als gecertificeerd wandelgids ging ik gasten meenemen op prachtige wandelingen in de bergen. Het aanbod werd geformuleerd, er kwam een website, we wierven gasten en stonden in de startblokken. En toen… BOEM, Corona! De reiswereld stond plotsklaps stil en onze geplande gasten moesten annuleren. Het gevoel allemaal in hetzelfde schuitje te zitten, verzachtte de pijn enigszins. Uiteindelijk konden we, very last minute, toch een aantal gasten begeleiden op hun wandelingen in de bergen. Wat was dat geweldig!

De zoektocht naar een pand ging onverminderd door. We leerden het lokale sentiment rond verkoop van vastgoed kennen (zo lang mogelijk in de familie houden) en waren onder de indruk van de prijzen van de opknappers, zoals ze in Nederland deze zeer verouderde huizen noemen. We hadden dus niet alleen geduld nodig tot het juiste pand beschikbaar zou komen, maar ook een heule grote geldboom.

Corona kreeg de wereld vanaf het najaar 2020 weer opnieuw in zijn greep. Dus of, en zo ja wat er van een winterwandelseizoen zou gaan komen bleef de vraag. En toch troffen we alle voorbereidingen. We breidden onze website uit met het nieuwe aanbod, ontwierpen een folder en maakten reclame. De dag dat het drukwerk werd geleverd, gaf de Nederlandse regering echter een negatief reisadvies af en werden door Oostenrijk inreisbeperkingen opgesteld. De doos met folders verdween dus meteen naar kantoor.

Veerkracht

Geduld

Even zakte mij de moed in de schoenen. We kwamen hier om een uniek gastenverblijfconcept op te bouwen, met een heel gaaf wandelaanbod. Wat is daarvan waarheid geworden? Nog niets! En gaat dat ooit gebeuren? En wanneer dan? Mijn gevoel te falen en niet goed genoeg te zijn dringt zich behoorlijk op. Mijn ongeduldige, actiegerichte karakter zijn niet echt helpend hierin. Waren we dan toch beter af geweest in Nederland?

NEE! Al met al zijn we gelukkig hier in de bergen. We hebben een doel voor ogen en gaan er vanuit dat doel, wellicht met nog wat omwegen en zijpaadjes, te bereiken. We hebben alleen nog wat geduld nodig. Veel geduld. Kan ik de tussentijd mooi gebruiken om met mijn belemmerende overtuigingen aan de slag te gaan!

Over dit Wereldwijf: Bonny Neven - Oostenrijk

Bonny Neven - Oostenrijk
Gruäß di! Ik ben Bonny Neven, veertiger en woon vanaf oktober 2019 in de bergen van Oostenrijk. Na 10 jaar dromen, wikken en wegen zei ik mijn baan als projectleider bij een gemeente op om in Oostenrijk een leven als bergwandelgids en hospitality ondernemer vorm te geven. Ik schrijf over de ontwikkelingen daaromtrent, mijn dagelijks leven en worstelingen met (oude) overtuigingen en gedachten.