Thema Mei: Together we are better

‘We are all in this together.’, zei António Gutteres, de secretaris generaal van de UN, vorig jaar bij de start van de pandemie. In Nederland is de slogan: ‘Alleen samen krijgen we corona onder controle’ en in België circuleert de hashtag #Samentegencorona. 

Saamhorigheid. We zien het in corona tijd steeds voorbij komen. Het is dan ook een enorm belangrijk aspect in een mensenleven. Het verenigt ons, biedt veiligheid en steun, het gevoel ‘ergens bij te horen’ en het moedigt ons aan om de ander lief te hebben. Je familie, je partner, je gezin, je team, je vrienden, jouw community, je land en ga zo maar even door. Want, hoe dan ook, mensen zijn sociale dieren en hebben elkaar nodig om te (over)leven.

Bonustijd of schisma

In het afgelopen jaar heeft het woord ‘samen’ een andere betekenis gekregen. De waarde van vriendschappen, feesten, met z’n allen uit eten of het theater, het kwam in een ander daglicht te staan. Het was ineens allemaal niet meer zo vanzelfsprekend. Maar tijdens deze pandemie werd de saamhorigheid op alle vlakken ook aardig op de proef gesteld. Maatschappelijk gezien ontstonden er schisma’s in vriendschappen en familiebanden maar ook tussen hele volksstammen. In mijn land, the United States waren we verre van verenigd maar overal ter wereld ontstonden verschillen van mening. Wel of geen mondkapje? Hou jij je wel aan de regels? Wel of geen vaccin? Moet de hele wereld gevaccineerd zijn om de pandemie te overwinnen? Zijn de vaccins wel eerlijk over de wereld verdeeld? En nu, een jaar later, discussiëren we nog steeds over wat zinvol is en wat niet in deze crisis.

Boven op elkaars lip in quarantaine wensten we bovendien op slechtere dagen tijd voor onszelf terug. Maar er waren evenzoveel mensen die juist eenzaam achter de voordeur zaten zonder aanspraak, zonder bezoek. Veel stellen vonden de liefde niet meer en scheidden, familieleden konden en/of willen elkaar niet meer zien, teams vielen uit elkaar door ontslag of onenigheid. Uitgedoofde vriendschappen, afscheid nemen en een nieuw leven beginnen. Het kwam allemaal langs. En we zijn er nog niet. Toch klinkt steeds weer: We are all in this together.

We hebben het er vaak over bij de Wereldwijven als we zien hoe mensen en landen verschillend reageren op de pandemie. De wereldwijven uit de VS verbazen zich er bijvoorbeeld over hoe in Nederland op koningsdag de menigte weer hossend zonder mondkapje over de grachten bewoog terwijl de zorg continu de noodklok luidt over overvolle IC’s. Is het Me, myself and I of zouden we als we jong waren hetzelfde hebben gedaan? Het vervelende is dat als we niet met z’n allen tegen dat stomme virus strijden, we het niet onder controle krijgen.

Samen sta je sterk

Als je saamhorigheid dichterbij jezelf zoekt, kom je al gauw bij je partner of je gezin terecht. Daar is natuurlijk veel over te vertellen. In mijn geval roept het woord herinneringen op aan onze begintijd hier in de VS. Als alles goed gaat, zoals elf jaar geleden bij de start van ons Amerikaanse avontuur, dan kan het vertrek naar het buitenland je gezin enorm hecht maken. Iedereen heeft elkaar immers heel hard nodig om zich staande te houden in die nieuwe cultuur. Samen sta je sterk. Je moet alles samen opnieuw uitvinden en samen je gaat op onderzoek uit. Mijn drie zonen hadden in de eerste paar jaar natuurlijk vooral elkaar en ook als partners ben je van elkaar afhankelijk. Een sociaal leven moet je vanaf de basis opbouwen en het is lang niet vanzelfsprekend dat je overal zo maar wordt geaccepteerd.

Toen mijn oudste op kamers ging, voelde dat dan ook nogal geamputeerd. Ons systeempje veranderde. Plots werden de verhoudingen anders en ook al weet ik dat het de normaalste zaak van de wereld is dat je kiddo’s uitvliegen, ik heb enorm moeten wennen aan de gedachte dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Eventjes kreeg ik het terug in het begin van de pandemie. Iedereen was thuis en we aten weer met z’n vijven aan tafel, we speelden Monopoly en we keken Netflix naast elkaar op de bank. Maar na de zomer zette ik mijn middelste af in Nederland om te gaan studeren. Ik zie hem nog zijn nieuwe huis in stappen toen ik wegreed om naar het vliegveld te gaan, terug naar New York. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Ik kon niet meer stoppen. Eenmaal terug in de VS, met mijn kroost overzees, wist ik eigenlijk niet meer wat ik nog in de VS deed. En ik mistte de rest van mijn familie en vrienden enorm. Als je in het buitenland woont tijdens deze crisis dan is Nederland namelijk wel heel erg ver weg. Ik wilde terug. Gelukkig voelden we alle vijf hetzelfde en zo heeft Covid voor ons de knoop doorgehakt. Want….

‘Together we are better.’

In mei gaan de wereldwijven op zoek naar wat dit zinnetje voor hen betekent en hoe ze dit terug zien in hun eigen omgeving. Verhalen over relaties, solidariteit, vriendschappen, partnership, familie, kind(eren), ouders, (ex)collega’s en communities passeren de revue. En graag horen we ook van jou hoe het afgelopen jaar jouw inzicht wat betreft saamhorigheid heeft veranderd/beïnvloed. Stuur je reactie naar ons op.

Heb een fijne lente!

De Wereldwijven

Over dit Wereldwijf: Ingeborg van t Pad Bosch - VS

Hi! Ik ben Ingeborg en woon sinds 2010 met mijn gezin in New York. Ik schreef tot nu toe voor online platforms en tijdschriften, publiceerde de bundel #Familie Jansen Goes New York en mijn debuutroman #Kroniek van een erfenis. Voor De Wereldwijven schrijf ik over vrouwen in de USA waar ongelijkheid, onrecht en seksisme maar ook vrouwelijke strijdkracht en energie dagelijkse kost zijn!