Yvonne uit Libië: ‘Met clubhouse voel ik de verbondenheid en het samenzijn.’

‘Libië is mijn land.’, zeg ik als geboren Nederlander. Een gepolariseerd land, vol met tegenstrijdigheden. Maar er is ook een enorme verbondenheid die zichtbaar is door al die mooie gezamenlijke gebruiken en kwaliteiten. De hulpvaardigheid, de vrijgevigheid zonder te denken aan de dag van morgen. Het nu is wat telt. Ik heb er enorm van geleerd (en nog).

Die saamhorigheid en verbondenheid is ook terug te vinden in de taal. In eerste instantie denk je dan aan Arabisch maar dat durf ik te bestrijden. Naast Tamazigh spreekt men namelijk Libisch in Libië. Niet dat dat de formele taal is, maar het wordt wel direct door iedereen herkent en gebruikt. In de loop der jaren is het voor mij een redelijk herkenbaar geluid geworden. Maar ik zou de taal mij ook meer eigen willen maken en mijzelf verbeteren. Niet Arabisch, maar Libisch heeft namelijk direct een positief effect als je met Libiërs praat. Het levert meteen een verbondenheid op. Het geluid, de klank, een woord. Het is eigen, het is Libisch.

Mijn clubhouse

Dit jaar, tijdens Ramadan, heb ik als doel mijn Libische taalniveau te verhogen. En terwijl ik eigenlijk minder met social media aan de gang wilde, ben ik bewuster gebruik gaan maken van Clubhouse. Een medium dat door veel Libiërs is ingezet om elkaar te bereiken en voor vele mooie en interessante dialogen en kennis heeft gezorgd; voor velen voor het eerst in 50 jaar. Elkaar leren kennen, leren begrijpen, meer inzicht bereiken.

En ook voor mij blijkt het een mooi platform te zijn. Ik ben in gesprek met mensen die ik al jaren ken, dan wel nieuwe ‘bekenden’. Clubhouse blijkt een instrument om mijn Libisch te verbeteren en bereikbaar te zijn. Het is een instrument om mensen te verbinden, rust te geven door elkaar te begrijpen, dan wel elkaar de ruimte te geven pijn te delen.

Elke avond nu in Ramadan open ik een room in Clubhouse ‘New attempt to improve my Libyan’ met een groot notitieboek voor me. En inderdaad ik heb mijn Libisch verbeterd. Niet alleen is mijn woordenboek aangevuld, maar ook het spreken is beter geworden. Ik heb woorden met een klein verschil in het gehoor, maar een super groot verschil in betekenis leren kennen. En heel bijzonder is te vernemen hoe Libiërs het geduld hebben om soms tig keer eenzelfde woord te herhalen, zodat ik elke klank letter hoor, maar ook kan omzetten naar schrift. Het is zo fijn om het plezier te ervaren dat wij allemaal hebben in dit samen zijn. 

Een gezamenlijk leermoment

En soms zijn er momenten dat niet alleen ik leer, maar ook de groep in de room er wat van opsteekt. Een bezoeker had vrij grof taal gebruik. Normaal al niet erg gewaardeerd maar nu tijdens Ramadan nog minder. Al vrij snel vroegen de anderen in de room of ik deze man wilde ‘verwijderen’. Nou ben ik niet zo van het verwijderen of blokkeren maar toen iedereen door elkaar heen riep, inclusief de grove meneer, bleef er niets ander over dan hem aan te spreken op zijn taalgebruik. De rest wilde niet dat hij terug zou komen, want ja, hij had zijn kans gehad.

Maar hoe moet iemand hiervan leren als je niet met elkaar in gesprek gaat, elkaar niet aanspreekt en geen nieuwe kans geeft? Een ongewone benadering voor mijn Libische chatgenoten… Maar eigenwijs als ik ben, bracht ik hem toch weer in de groep nadat ik had uitgelegd dat hij geen grof taalgebruik meer mocht bezigen. Voor de zekerheid zei iemand anders hetzelfde nog een keer in het Libisch. Wat een pracht moment was dat! Hij verontschuldigde zich niet alleen direct maar bleek daarna ook een ongelooflijk grote hulp te zijn in mijn leerproces. Zo leert hij mij een goede heldere spelling die hij ook nog eens aanvult met muziek. 

Een gouden randje

Bijna elke avond blijft er wel iemand de hele tijd in de room hangen of gaat met in en uit. Na een tijdje ging ook deze man er weer van door. Het moment heb ik gebruikt om aan te geven ongelooflijk blij was dat ik niet naar de anderen had geluisterd. Ik had enorm genoten van zijn hulp. Het was mooi om te horen dat de personen die eerder fel tegen de man waren, erkenden dat ook zij genoten hadden van zijn hulp en dat ook zij blij waren dat de hij terug was gekomen. Het was een gezamenlijke leerervaring, een pareltje voor mij. Durven leren, durven benoemen, durven erkennen. Het zijn die momenten die zorgen voor verbinding, met jezelf maar ook met anderen. De parels, de momenten die zorgen voor een gouden randje.

Deze Ramadan heeft voor mij zeer zeker een gouden randje. Ik ben niet direct fysiek bij iedereen maar ik voel de verbondenheid en het samen zijn. Het is een mooie plus van social media (+dat mijn Libisch weer iets verbeterd is).

Over dit Wereldwijf: Yvonne Snitjer - Libië

Salaam Aleikum, mijn naam is Yvonne Snitjer en ben een gelukkige vrouw. Levend met de nodige uitdagingen, maar met de kennis te zijn omringt met zes miljoen prachtige en zeer behulpzame mensen in Libië. Ik leer graag van hen, maar deel tegelijk graag mijn kennis als verandermanager met hen. Met de focus op de mens. Tenslotte geloof ik daar in.