En dan is het zes maanden later…

Joris en de Draak, één van de rollercoasters van de Efteling. Zo beschreef ik altijd een leven samen. Je stapt in die achtbaan en vanaf het moment dat je bedenkt dat je wellicht samen oud wilt worden, gaat de rem eraf en moet je zorgen dat je samen bij het eindstation komt. De rit begint rustig naast elkaar en gaat dan naar de eerste versnelling. In de tube of looping loopt de één een beetje voor, maar dan haalt de ander die weer in. En zo gaat die rit dan door… 

Je gaat door want uitstappen is te risicovol. Daar zit teveel aan vast en dus ga je door tot het einde. Want ja, samen het eindpunt halen, hoe dan ook. Met gegil, een hartverzakking en met duizelingwekkende momenten. Met een lach en een traan.

Onherstelbaar defect

Aankomende donderdag is het precies zes maanden geleden dat er in onze Joris en de Draak-achtbaan ineens een probleem was en de situatie veranderde. Het andere karretje kreeg een acuut defect en bleek niet meer te repareren. Afgelopen week ben ik uit de achtbaan gestapt, zonder meer achterom te kijken. Het avontuur was klaar, er viel niks meer in te halen en niks meer om op te wachten. Mijn rollercoaster-avontuur was voorbij!

De handtekeningen zijn gezet. De advocaat heeft toestemming en dus is het nu wachten op de papieren van de rechtbank. Ik zou liegen als ik zeg dat het me niets meer doet. Ik zou nog harder liegen als ik zeg dat alles goed gaat, maar ik moet wel zeggen dat ik er vrede mee heb. Nu hoop ik vooral dat alles snel geregeld is en ik ook weer zekerheden heb. Zekerheden?

Laat dat nou precies ook het struikelblok zijn op dit moment. Want, wat moet ik nou toch? Mijn hart volgen? Naar mijn verstand luisteren?  Moet ik voortaan alleen gaan voor zekerheden? Of kan ik gewoon een nieuwe rollercoaster instappen? Dit keer is dat dan wel een karretje waar ik alleen samen met de kinderen in stap. Een race met een ander karretje doe ik niet meer.

Relatie
Foto’s: Mirjam van Otterlo

Een droom die voorleeft

Zes maanden later. Daar waar deuren sluiten, gaan andere weer open! En dat is ook echt zo. Onze droom, die van mij en de kinderen, om naar Zuid Afrika terug te keren, bestaat nog steeds. Die leeft en is dagelijks aanwezig in ons gezin. Eigenlijk kunnen we niet wachten om onze spullen te pakken en onze harten te volgen. Maar ergens hoor ik dan dat stemmetje in mijn hoofd, ‘maar Mirjam, je hebt hier je werk en je hebt een huis. Hier kun je aan je toekomst bouwen.’ Waar mijn hart dan weer op reageert met allerlei fijne gevoelens als ik aan de toekomst in Zuid Afrika denk.

Al is het allemaal zo onzeker, ik voel heel sterk dat ik het in elk geval moet proberen! We kunnen op ons visum nu voor nog bijna twee jaar naar Zuid Afrika. Ja, ik zal me moeten bewijzen en een eigen visum moeten aanvragen, aangezien het business visum weggevallen is. Ik wil ook een Permanent Residence aanvragen zodat we daar echt aan onze toekomst kunnen werken. De kinderen willen ook het liefst gewoon terug naar hun Afrikaanse school, en de oudste wil samen een leven opbouwen om onze zekerheden daar te krijgen. We hebben een aantal opties en ik verwacht dat we dat ook gaan redden!

Al ben ik mijn steunpilaar kwijt, er zijn heel veel mensen die ons graag terug zien. Heel veel mensen die voor ons klaarstaan en heel veel mensen die me zullen helpen als ik steun nodig heb! Ik weet dat ik het kan, maar er is ook ergens een angst om het verkeerd te doen…

Thuis willen zijn

Nederland is niet ons thuis. We proberen het echt, doen ons best om ons hier thuis te voelen, maar het verlangen naar “huis” is zo groot dat het ons gewoonweg niet lukt.

Dag in, dag uit, zoek ik naar antwoorden, de juiste beslissing en de kracht om gewoon te doen wat we het allerliefste willen. En dat is een ticket boeken, een paar dozen pakken, koffers vullen en… gaan! Nederland achter ons laten en een nieuw leven starten in het mooie Zuid Afrika. Een nieuw leven vol uitdagingen en vast ook wel weer een hoop onzekerheden. Maar één weet ik wel zeker: daar voelen we ons thuis! 

Heb je een tip voor me? Of iets wat je graag met me wil delen? Dan hoor ik het heel graag!

Liefs, Mirjam – en PS: Natuurlijk houd ik jullie op de hoogte.

Mirjam schreef al eerder over de onverwachtte breuk. Beide artikelen kun je hier lezen.

Over dit Wereldwijf: Mirjam van Otterlo - Nederland

Ik ben Mirjam, samen met mijn man en onze 3 kids ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.