Wereld Dierendag Special: Home is where my lab is

Ruth Slob
door gepubliceerd op 4 oktober 2021Tags: , , , ,

Het is alweer een aantal jaar geleden dat mijn vriend en ik met (toen nog pup) Amber vijf maanden met een auto en tent door West-Canada reisden. Samen met Amber volgde ik voor mijn coachpraktijk, tussen het kamperen door, trainingen in natuur- & dierondersteunde therapie. Zowel Amber als wijzelf werden in die maanden verliefd op dit grote weidse land met een eindeloze natuur en ontelbaar veel helderblauwe meren.

Bij thuiskomst bleven de kriebels: zullen we teruggaan? We besloten het avontuur aan te gaan en te onderzoeken of we in Canada zouden kunnen wonen.

Wereld Dierendag
Foto: Ronald Lammers

Op avontuur

Na een langdurig aanvraag proces kregen we na ruim anderhalf jaar wachten een visum! Op 15 april 2020 zouden we samen met Amber en inmiddels ook haar dochter Fern én onze katten naar Canada vertrekken. Een plan dat een aantal jaren voorbereidingstijd nodig heeft gehad en op zichzelf al spannend genoeg was.

Eind maart kwam er, net als voor heel veel anderen, een kink in de kabel en werd onze vlucht vanwege het corona-virus tot nader orde geannuleerdOns huis in Utrecht was alleen al wel verkocht, dus we stonden voor een kleine uitdaging… 

In de afgelopen twee jaar bouwden we, in afwachting van ons Canadese visum, aan een eigen tiny house in de Drentsche bossen. Datzelfde tiny house hadden we begin april 2020 klaar en zo betrokken we met de hele beestenbende ons huisje van 24 vierkante meter. Voor nog onduidelijke en onbepaalde tijd wenden we in Drenthe alvast aan het echte buitenleven. Een goede voorbereiding op ons het leven in Canada.

De ‘meiden’ leerden er de geluiden van vossen, uilen en herten kennen en de katten trainden alvast voor hun muizen-vang-diploma. In de tussentijd wachtten wij geduldig af hoe de situatie in Nederland, Canada en natuurlijk de rest van de wereld zou verlopen. 

Herkansing

Ons vertrek kwam sneller dan verwacht. Begin juli sloeg KLM haar vleugels weer uit en vertrokken we eindelijk naar Canada. Samen met de dieren hebben we alle spullen bij elkaar gepakt, die nodig zijn voor een kleine volksverhuizing. Eén koffer voor mij, één koffer voor mijn vriend en één koffer voor de beestjes, want meer kon er door de pandemie niet mee.

Een verhuizing naar het buitenland vraagt natuurlijk altijd aandacht, maar zeker met dieren en in een tijd als deze, was het extra spannend. Er gingen geruchten dat ook huisdieren het corona-virus zouden kunnen overdragen en dus was er even de angst dat we misschien helemaal niet met dieren mochten vliegen. Gelukkig bleek dat mee te vallen.

Canada stond en staat erg open voor honden en katten; het bleek gemakkelijker om onze huisdieren mee te vliegen naar de andere kant van de wereld, dan naar bijvoorbeeld ons buurland Engeland. Er is hier bovendien geen quarantaine verplichting voor huisdieren (voor mensen, zoals je waarschijnlijk al vermoedde, inmiddels wel!). 

Life in the wilderness

In Canada wonen we nu op een hobby farm, midden in de natuur. Samen met onze beestjes spenderen we veel tijd buiten op het erf. We komen van alles tegen. Vlinders, slangen, hertjes, ontelbaar veel bomen, kraakhelder water in de beek in de tuin en… natuurlijk berenpoep! Dit laatste betekent dus ook dat we goed op onze beestjes moeten letten, want als het hier gaat schemeren, regeren de wilde dieren.

We zitten kilometers van de bewoonde wereld en weten op basis van de ervaringen van andere bewoners dat het absoluut onveilig is om je huisdieren los te laten lopen. Niet eens zozeer omdat ze opgegeten kunnen worden door beren, maar vooral omdat ze spelenderwijs verdwaald raken en de weg naar huis niet meer kunnen vinden. En dan zijn ze overgeleverd aan alle bos,- en bergbewoners die hun weg hier wél goed kennen. Cougars, beren, coyotes, wolven en gigantische roofvogels zijn hier onze buren en die moeten we respecteren. Dat leerden we een aantal weken geleden the hard way… 

Keep calm and walk your lab 

Het was zes uur in de ochtend. In de verte zag ik de zon opkomen, maar buiten was het nog donker. In de kelder van ons huis staat een grote houtkachel, die ons hele huis moet verwarmen op koude dagen en daarom om de zoveel uur opgestookt moet worden. Normaal laat ik de meiden nooit loslopen in het donker. Ondanks dat Bas me vaak plagend vraagt of ze écht niet los mogen, ben ik daar altijd heel strikt in geweest. Nee, de meiden mogen níet los! 

Omdat we hier inmiddels een jaar wonen, had ik op de één of andere manier het vertrouwen dat ik ze deze keer wél zonder lijn kon meenemen naar onze kelder, die alleen buitenom te bereiken is. Ik liep de kelder in, liet de deur open voor het geval ze mee wilden, en begon het hout te stapelen. Vanuit de kelder hoorde ik Amber buiten hard blaffen.

Ik riep haar tot de orde. Hoewel onze buren een eind verderop wonen, weerkaatsen de bergen al het geluid in tienvoud. Amber bleef echter blaffen en dit maakte dat ik toch maar naar buiten liep. Op dat moment schoot ze weg, het veld en daarmee de donkerte in. Fern stond nog naast me en ik beval haar bij mij te blijven, maar ze vloog achter haar moeder aan. 

Wereld Dierendag
Foto: Marlous Goris

Angstige momenten in het donker

Daar stond ik, op mijn sloffen in de tuin met alleen maar een groot zwart gat voor mijn ogen. In de verte hoorde ik een harde schreeuw. Echt een diepe angstschreeuw. In blinde paniek ben ik in mijn pyjama en op sloffen naar beneden het veld in gerend, de aansteker van de houtkachel nog in mijn hand.

In mijn hoofd hoorde ik diverse stemmetjes. “Je hebt geen enkel beschermingsmateriaal voor jezelf of de honden bij je”, gevolgd door de gedachte dat ik ook maar enkele seconden de tijd had om ze te vinden. De stemmetjes riepen door: “Bereid je voor op wat je aantreft” en “wat als er een heel pack coyotes is?” Of erger, “wat als het geen coyotes zijn, maar…?”. 

Terwijl ik naar beneden rende, zag ik in de verte twee donkere wezentjes op me afkomen. Ik had geen tijd meer om te beseffen welke diersoorten die wezentjes ook konden zijn. Maar Godzijdank. Het waren míjn wezentjes. Met het laatste beetje energie greep ik de dames in hun nekvel. Compleet uitgeblust viel ik op de grond. Maar de rust werd snel verstoord. Het geschreeuw klonk opnieuw.

Het waren niet mijn meiden die in gevaar waren, maar een coyote. Waarschijnlijk opgeschrikt door Amber en Fern riep die nu om zijn of haar pack. Strompelend en hijgend ben ik met mijn honden omhoog gekropen. Elke tien meter stoppend om de meiden opnieuw en beter vast te pakken en mezelf te vertellen dat ik heus bijna boven was. Ondertussen bleef de coyote schreeuwen terwijl ik de meiden aanspoorde tot manieren en zelf bleef doorploeteren. Voor hetzelfde geld zou de hele pack van de schreeuwlelijkerd ons volgen!

Voelden ze zich schuldig?

Eenmaal boven aangekomen, ben ik met een raspende adem voor de houtkachel op de grond gaan liggen. Ik ben geen drama queen. Ik werk bewust achter het podium en niet erop, maar in deze situatie zou je het bijna hebben gedacht. Ik kreeg nauwelijks lucht, mijn longen stonden volledig in de fik en mijn lijf trilde als een rietje door de adrenaline die inmiddels uit mijn lijf getrokken was.

Ik ben bewust EHBO’er geworden, omdat ik in noodsituaties wil kunnen handelen. Maar hoe bereid je je voor op dit soort situaties in deze wilderness? Hoe bereid je je als mens voor op het instinct van je honden? Heel simpel. Door je honden aan de lijn te doen in het donker! Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan! 

Toen mijn zuurstofinname weer wat op normaal niveau gekomen was en ik geen sterretjes meer zag van de inspanning, merkte ik dat ik niet alleen op de grond lag. Want als zorgzame zusters zaten Amber en Fern naast me. Ze wisten dat er iets goed mis was gegaan en kwamen bij me checken. Ze hadden zichzelf tegen me aan genesteld en likten mijn hand, net zolang totdat ik weer volledig bijgekomen was. Twee ware therapiehondjes.

Lick, love, laugh

De komende maanden ga ik met Amber en Fern verder met het trainen en ontwikkelen in natuur- & dierondersteunde therapie. De meiden zullen, net als ik, hard aan het werk moeten om te zorgen dat we in de toekomst nog beter, nog ethischer en nog fijner samen kunnen werken met kinderen en volwassenen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Maar gezien onze avonturen hier, ben ik ervan overtuigd dat we een stevig en sterk team gaan worden!

Over dit Wereldwijf: Ruth Slob

Hi, ik ben Ruth Slob en ik werk als adviseur in de non-profit sector en heb daarnaast een (on- en offline) coachprakijk voor kinderen en volwassenen. Samen met vriend Bas, (coachhond) Amber, (coachhond in opleiding) Fern, de katten Ollie en Wolfie en paarden Ör en Aría woon ik in Canada.