… Maar hij slaat haar niet

Gastschrijfster
door gepubliceerd op 17 februari 2022Tags: , , , ,

Deze maand ontving de redactie een stuk van een anonieme gastschrijver naar aanleiding van ons maandthema Liefde&Haat. De schrijfster liet ons weten dat de relatie ten einde is en zij haar leven opnieuw inricht op een heel andere plek. Ze hoopt dat haar verhaal vrouwen, die in een soortgelijke situatie zitten, steun en moed geeft.

Het is koud in de slaapkamer. Ze komt net uit de douche en staat nog in een hemdje. Ze wil zich aankleden omdat ze zich naakt voelt tegenover hem. Hem en zijn woede. Niet omdat ze het koud heeft. Het tegenovergestelde: ze heeft het bloedheet. Een uur later staat hij nog steeds tegen haar te schreeuwen en voelt ze de zweetdruppels vanonder haar oksels langs haar armen lopen.

Angstzweet, weet ze. Ogenschijnlijk lijkt ze koel en kalm, van binnen raast ook bij haar een storm. Hij heeft haar nog nooit geslagen, maar de dreiging daarvan voelt ze toch.

Nieuwe buren

Het is Kerstmis, een feest dat eens betekenis voor haar had. Iets met familie, samenzijn en gezelligheid. Nu staat ze alleen. Een half jaar terug heeft ze God gevonden. Zou Kerst dan juist niet extra feestelijk moeten zijn? De geboorte van de verlossing van de mensheid en de komst van de vredevorst worden dan immers gevierd. Terwijl hij schreeuwt, kijkt ze in zijn ogen en denkt alleen maar, “Jezus, help me.” En ook: Jezus, help hem.

Het raam staat open en ze denkt aan de buren. Ze wonen hier nog maar pas. Alweer de derde buurt waarin ze een reputatie krijgt, realiseert ze zich. Mensen lopen met een boogje om hen heen en zijn hooguit beleefd. Het is onmogelijk dat de buren hem niet tekeer horen gaan. Ze wisselt van steunbeen en blijft hem aankijken. Als ze dat niet doet, krijgt ze een por tegen haar armen, die ze defensief onder haar borsten gevouwen heeft.

Gaslighting

Hoe kan het zijn dat ze zo is veranderd? Dat ze dit allemaal over zichzelf laat zeggen door hem? Inwendig voelt ze zich sterk. Ze weet dat het grotendeels bullshit is, wat hij zegt. Ze weet dat ze van waarde is en dat er mensen zijn die van haar houden en die het fijn vinden wanneer ze er is. Ze weet dat ze slim is, grappig en – wanneer het leven weer van haar wordt- creatief. Dat haar werk en vriendschappen worden gewaardeerd. Ze weet dat ze ertoe doet.

Ze weet dat ze verstandig is. En het is nu verstandig om stil te blijven, zich uit te laten kafferen en te wachten tot de storm weer over is. Hij heeft haar nog nooit geslagen, al worden de tikken tegen haar armen of, wanneer ze zit, tegen haar been wel verrekte irritant en ook voelbaar. Want haar poging tot weerwoord wordt niet geaccepteerd. Een gesprek is onmogelijk. Zijn waarheid is de enige waarheid en zij moet haar kop houden.

Gebroken

Een bitch was nog een te aardig woord voor haar, krijgt ze te horen. De aanleiding deze keer was zijn vraag of ze hem nog als haar man zag, of ze hen nog als een stel zag. Nee, dat zag ze niet. Liegen was nooit haar sterkste punt en bovendien had ze dit al een aantal keer eerder geantwoord, toen hij het haar vroeg de laatste maanden. Het doet hem pijn, dat ziet ze. Verdriet en woede in hem strijden om de eerste plek. Woede wint bijna altijd.

Ze wil weg, maar weet niet goed hoe. Niet per se weglopen uit die situatie, want die gaat vanzelf weer over. Maar wèg van hem. Of liever nog, híj moet weg. Verschillende mensen zijn een beetje op de hoogte van hoe het er bij haar thuis aan toegaat. De één meer dan de ander. Maar, weet ze al langer, ze staat hierin uiteindelijk alleen. Het is haar besluit, haar actie.

Empathie

Tijdens zo’n ruzie, als dat het juiste woord is, weet ze het zeker. Een advocaat bellen en maken dat ze wegkomt. Dat heeft ze ook al weleens gedaan. Dat eerste, tenminste. De tweede stap is nog steeds niet gezet. Omdat de gevolgen voor hem zo groot zijn. Omdat ze weet hoe gekwetst en getraumatiseerd hij is. Omdat ze weet dat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft, waarvoor hij behandeld gaat worden.

Weer een duw, tegen haar armen. Hij schreeuwt dat haar familie tegen hem samenspant en haar vriendinnen geen vriendinnen zijn. Haar kinderen? “Fuck them!“, schreeuwt hij. De litanie stopt niet. Hij gaat maar door. Ze strekt haar hand uit naar een panty. Het is toch eerste kerstdag, misschien moet ze iets leuks aantrekken in plaats van een oude spijkerbroek met een coltrui?

“Hij slaat de panty uit haar hand. “Luisteren!”, moet ze. Luisteren en naar hem kijken. Inwendig zuchtend verlegt ze haar gewicht en steunt op haar andere been. Dit gaat nog wel even duren.”

Nawoord

Ik schreef dit ruim een jaar geleden. In 2021 is er veel veranderd. God, een maatschappelijk werkster en veel sporten hebben me geholpen stapje voor stapje weer ruimte voor mezelf in te nemen en mijn angst te overwinnen. Toen ik uiteindelijk de scheiding aanvroeg, was ik ook tijdens dergelijke buien niet meer bang voor hem.

Vandaag heb ik afscheid genomen. Voor wie bovenstaande tekst heeft gelezen, is het wellicht onbegrijpelijk, maar het was een heel verdrietig afscheid voor ons allebei. Hij is – ongelooflijk maar waar – een lieve man, maar zwaar beschadigd en dat vierde hij bot op mij. Vanaf vandaag niet meer. Ik blijf voor hem bidden en gun hem het allerbeste.

Verder kan ik niets meer doen. Ik ga voor mezelf zorgen.

Over dit Wereldwijf: Gastschrijver

De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.