De zoektocht naar inspiratie

Met die zoektocht bedoel ik niet alleen het verhaal dat hieronder komen gaat, maar ook wat ik vanavond zal koken, of welke kleren ik vandaag aan wil trekken. Uiteraard blijft het daar niet bij. De zoektocht naar inspiratie vertaalt zich ook naar de manier waarop ik mijn dag indeel, hoe ik mijn werk vandaag aanpak, of een moeilijk gesprek met iemand aan kan gaan. Wellicht zijn er mensen die al deze keuzes volledig uit zichzelf maken, maar ik niet.

Als ik nadenk over de keuzes (en de stappen daartoe) die ik maak, merk ik dat daar vaak mijn moeder, een goede vriendin, of een ander vrouwelijk figuur uit mijn leven een invloed op heeft gehad. 

A women’s touch

Ik las laatst een verhaal op sociale media dat inging op het feit hoe vaak juist de vrouw bijzondere dagen flair geeft waar we als mensen naar snakken. Denk bijvoorbeeld aan kerst. Het mooie inpakpapier dat de warme kerstlampjes weerspiegelt, de geurende kaarsjes die ons doen denken aan speculaas, de huisgemaakte tapenades en pesto’s waar we ons warme stokbrood in dippen. Wie denkt aan de kerstcadeautjes die onder de boom liggen? En wie kleedt de kinderen in een rendier pakje of juist in een outfit die zowel chique als comfortabel is voor het kind?

Precies. Het is heel vaak de vrouw die de dag net iets magischer weet te maken. Dat wil niet zeggen dat mannen dit niet willen of kunnen doen, maar toen ik dit las, dacht ik: “ja, tuurlijk doe ik dat! Waarom niet?” Ik realiseerde me dat de beruchte women’s touch overal in terugkomt, en, met een behoorlijke lading liefde. Daar mogen wij vrouwen enorm trots op zijn, vind ik!

Als ik onzeker twijfel over de outfit die ik aan wil trekken, hoor ik mijn vriendin Liz zeggen: “Every time you compliment your kitten, you have to compliment yourself.”  Want ja, die onzekerheid blijft de kop opsteken. Aangezien ik ongeveer wel zes-en-tachtig keer per dag mijn lieve poes de hemel in prijs, waarom zou ik dan niet de helft van die keren ook iets liefs over mezelf zeggen? 

Kampioen in verbinding zoeken… en vinden!

Wanneer ik het gevoel heb dat ik iets niet kan, denk ik aan mijn vriendin Jesse. Ik ken niemand die zoveel tegenslagen heeft doorgemaakt als zij. Ze zit er soms volledig doorheen, wat ook oké is en heel begrijpelijk, maar ze laat het daar niet bij zitten. Ze stopt niet met het verbeteren van haar eigen leven, en ook niet met de confronterende zoektocht naar zelfacceptatie. In mijn eigen momenten van twijfel of pijn denk ik aan haar. Haar zíjn voedt mijn eigen zelfacceptatie en strijd voor beter. 

Mijn moeder en ik zaten langere tijd niet op één lijn. We begrepen elkaar niet en onze gesprekken bleven daardoor oppervlakkig, maar reuze gezellig. Door corona woonden we ineens maandenlang onder hetzelfde dak. Er was letterlijk geen ruimte voor onenigheid. Ook al waren we er niet bewust mee bezig – want het was allemaal wel prima – door ons innerlijke behoefte aan liefde te delen en de dagen en momenten magischer te maken, groeiden we weer naar elkaar toe. Zonder onszelf en elkaar onder druk te zetten, wisten we onze situatie om te draaien waar niet alleen wij, maar ook mijn vader (blijkbaar) enorme behoefte aan hadden. 

Zo is de vrouw. Toch? Als ik om mij heen kijk en denk aan hoe ik mijn dagelijkse keuzes maak dan is het de Vrouw die mijn zoektocht naar inspiratie voor een beter leven leidt. 

Over dit Wereldwijf: Puck Holthuis - Nederland

大家好!Mijn naam is Puck en sinds 2006 woon ik voor het eerst weer in Nederland. Hiervoor woonde ik voornamelijk in Zuid-Afrika, China, Thailand en Zambia. Mijn nieuwsgierigheid naar de wereld en haar talen, verhalen, culturen en filosofieën bracht mij in eerste instantie bij De Wereldwijven. Nu mag ik hier ook mijn (persoonlijke) verhalen delen. Ik schrijf graag over onderwerpen zoals avontuur en filosofie, maar ook over serieuzere thema’s zoals conflict.