Inburgeren in Frankrijk? Dat doe je met een apéro!

Hanneke van Oijen

Wereldwijf Hanneke woonde lange tijd in Frankrijk, kwam even terug naar Nederland en keerde weer terug naar la douce France. Dit keer besloot ze het anders aan te pakken, ze wil snel inburgeren en investeren in de relatie met de buren, want in de voorgaande zeven jaar was ze eigenlijk altijd op pad. Dus houdt Hanneke haar eerste apéro thuis.

De apéro is het Franse equivalent van ‘een Hollands bakkie komen doen’, maar dan om zeven uur ’s avonds. Vlak voor het avondeten en uiteraard met drank en snacks. Inburgeren in Frankrijk? Dat doe je zo…

Drank, fris en knabbeltjes

Vanaf het moment dat ik besloot terug te gaan naar Frankrijk, realiseerde ik me dat ik hard aan het werk zou moeten om een sociaal netwerk op te bouwen. Kortom, ik moest beter inburgeren. Ik geef het eerlijk toe: ik ben niet de meest sociale persoon aller tijden en borrelpraat over niks valt me zwaar. Maar ja. Je bent immigrant en je past je aan aan je nieuwe land dus haal ik drank en fris in huis.

Mijn alcoholica beperken zich tot wijn en Ricard. Tijd om iets anders in te slaan en dus kocht ik bier (wat ik niet lust), Avèze, (de plaatselijke likeur op basis van gentiaan, en, ontdekte ik: niet te zuipen), crème de cassis, een méthode champenoise voor de Kir Royal en een asti spumante. Verder natuurlijk cola, sinaasappelsap en ijsthee met perziksmaak. Mijn eigen fris beperkt zich overigens tot water met af en toe wat siroop erin, maar dat had ik al.

Knabbels in allerlei soorten ontbraken ook niet en aldus voorzien, nodigde ik de buren uit. Niks is makkelijker dan de mensen die om je heen wonen uit te nodigen, toch? Mijn oorspronkelijk plan was de apéro op de dinsdagavond te houden, maar ik verplaatste het naar woensdag omdat van mijn vier buren, er twee niet konden op die dag. Zo, dat was geregeld. Of…? Op maandagavond stonden de buren die rechts van mij wonen voor de deur. Met bloemetjes…, die hadden het niet helemaal begrepen, maar geen probleem: ze kwamen woensdag wel weer terug!

Frans kwartiertje

Op dinsdagavond ging ik met een volgeladen dienblad naar de buren links. Het is een zeer bejaard echtpaar en ze komen nauwelijks hun huis uit, dus bracht ik de apéro bij hen thuis. Dat had ik aangekondigd, maar buurman is een beetje doof en had het niet helemaal begrepen. Het werd een klein feestje in hun huis en na afloop zeiden ze dat ik vooral eens moest terugkomen. Mét de hond, want ze vonden het wel wat.

En toen was het woensdag en kwamen de andere buren. Als je hier zegt: zeven uur, komen ze zeker een kwartier later. Daar ging mijn eerste aflevering van Grey’s Anatomy, maar alla het diende een sociaal doel. Om kwart over zeven kwamen zowel de buren rechts, met twee kleinkinderen, als de buren schuin-tegenover. Iedereen was het erover eens: “waarom hebben we dit niet eerder gedaan?” Tja. Ik legde uit dat wij Nederlanders bij elkaar halverwege de ochtend (tussen 10 en 11) op de koffie gaan en dat dit mijn eerste apéro was. Monden vielen open, “koffie halverwege de ochtend? Dat drink je toch alleen bij (of als) het ontbijt of ná de maaltijd?”

Voor herhaling vatbaar

Verbazing dus, maar ook complimenten. Ik had het prima gedaan: iedereen wilde aan de Kir Royal en het werd erg gezellig. “Moesten we maar eens vaker doen”, zei men en daar was ik het best mee eens. Dit is een nieuwbouwwijkje van vijf huizen en dan is het fijn als je elkaar tenminste kent en door één deur kan. En mijn hond Dadou liet zich de ‘liefkozingen’ van de jongste, die nog kruipt, braaf aanleunen. Toch stoer voor een hond die geen kinderen gewend is.

Tot slot het grootste voordeel van een apéro. Om acht uur stipt, vertrok iedereen weer. Want ja, in Frankrijk moet dan gegeten worden. Ik werd allervriendelijkst bedankt en, “we gingen dit zeker vaker doen!” Of, “als er iets was en ik hulp nodig had, dan moest ik het maar zeggen” en dat was het dan. Einde avond en mission inburgeren accomplished. Nu zit ik allleen nog met een grote fles Avèze en flessen bier. De gootsteen is geduldig.

En dat van “dit moeten we toch eens vaker doen!”? Daar wacht ik nog steeds op. Een mens moet over een hoop geduld beschikken in Frankrijk.

Ook leuk: lees wat Wereldwijf Edda schreef toen zij besloot al haar Ierse buren uit te nodigen nadat ze net een paar weken naar Ierland waren geëmigreerd.

Over dit Wereldwijf: Hanneke van Oijen - Frankrijk

Salut! Ik ben Hanneke, 62 jaar, en woon in de Auvergne in Frankrijk. Ik hou van bergen en veel natuur, vandaar mijn keuze voor dit gebied. Ik ben dankzij een forse scoliose volledig afgekeurd in 2005 na een carrière als tolk-vertaler Engels, programmeur en vakbondsbestuurder. Nederland is qua klimaat slecht voor mijn aandoening: te nat en te koud. Ik hou van een heleboel dingen, maar door mijn rug breng ik mijn dagen vooral liggend op de bank door: ik lees, speel computerspelletjes, kijk TV en streaming en blijf zo goed mogelijk op de hoogte van ontwikkelingen in de wereld. Ik ben kindervrij en mijn hond en ik mogen bij mijn kat inwonen. Verder schrijf ik (voor mijzelf) over het Franse leven, vrouwenrechten, racisme en hypocrisie. Sinds kort willen de Wereldwijven dat graag publiceren en daar ben ik heel blij mee.