Hoe ‘plastic fantastic’ is dat groene voetbalveld eigenlijk?

Een schoolplein in Australië is niet zoals in Nederland een plein van stenen stoeptegels, maar vaak een groot gras-voetbal-veld met aan de rand meestal verschillende speeltoestellen. In Australië is het warm en groeit gras nou eenmaal niet als het niet veelvuldig besproeit wordt. Bovendien, is het beleid dat men de eigen tuin of grasmat niet mag bewateren met leidingwater en dat had ondertussen zijn tol geeist.

Het schoolveld in onze wijk kon inmiddels dan ook geen grasveld meer genoemd worden, dus toen we in 2017 (mijn zoon zat destijds in groep 5 van de lagere school) een memo van school kregen om het speelveld te veranderen in Astro turf, of beter plastic kunstgras, leek dat een logische keuze.

Plastic: onschuldig fris ogend groen?

Althans, dat dacht ik. Totdat mijn buurvrouw mij een onderzoek onder de ogen schoof waaruit bleek dat het helemaal niet zo gezond was om een grasveld om te toveren naar een zogenaamd groen turfveld. Jazeker, het Astro turfveld zag er prachtig uit. Zo mooi en verzorgd, maar de vulling van zo’n grasveld blijkt ook kankerverwekkend te zijn. Mijn buurvrouw had er verschillende artikelen over die dat onderbouwden, en overhandigde ons deze tijdens een buurtbespreking.

De commissie leek niet van zijn stuk gebracht. De financiering voor een plastic veld, zo lieten ze weten, werd door de overheid gedaan. En als we niet hiervoor kozen, waar moesten ze dan zoveel geld vandaan halen om een nieuw fatsoenlijk veld te bekostigen? Logisch dus dat veel mensen voor die optie zouden kiezen, want wie wil nu een lelijk onverzorgd schoolveld waar de kinderen op spelen? Al met al, bizar want we wonen hier in één van de duurste suburbs in Melbourne. Waarom dan toch kiezen voor een plastic veld en geen natuurlijk grasveld…

Een goede buur

Uiteindelijk is het hele kunstgras-plan niet doorgegaan, ondanks dat er helemaal niet zoveel weerstand was. Ja, er waren buurtbewoners niet blij, maar niet vanwege de mogelijke kankerverwekkende redenen. In het financiële plan was namelijk opgenomen dat het schoolveld óók gebruikt zou worden voor andere verenigingen. De buurtbewoners waren dus vooral bang dat er veel meer auto’s in de buurt zouden parkeren en ze er zelf niet meer konden parkeren. Het was de organisator zelf die de stekker uit het plan trok, omdat ze geen zin hadden in welke eventuele tegenwerking dan ook bij de uitvoering.

Uiteindelijk is er een andere oplossing gevonden en heeft de golfvereniging meegeholpen de kosten te dekken voor een natuurlijk tapijt bij de school. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet in elke buurt kan. Niet iedereen heeft een golfvereniging als buur, die zo vriendelijk is om het school-grasveld te sponsoren, maar dit was voor ons een welkome oplossing.

Groen van ‘groen’ scheiden

Waar onze buurt de kans kreeg het natuurlijk groen te behouden, zie ik al jaren een heel andere ontwikkeling. Hele voetbalvelden veranderen hier opeens in plastic velden, een trend die ik ook in Nederland zie. En niet alleen voetbalvelden, ook de hockey velden. En ik vraag me af hoe anderen daarover (na)denken? Waarom maken we ons niet meer druk over al die kunstgrasvelden? Afgezien van het feit dat het kankerverwekkend is en daarmee een gevaar voor de gezondheid kan betekenen, vraag ik me af of we met de kennis van nu over plastic-afval en een aarde die sterk opwarmt, echt grote stukken grond willen bedekken met… plastic?

Aan de ene kant proberen we in de Westerse wereld natuurgroen te stimuleren, maar leggen wel plastic sportvelden aan omdat het makkelijker te onderhouden is? We weren de stoeptegels in de tuin, zaaien bermen vol met wilde bloemen, creëren verticale tuintjes tegen muren van flatgebouwen en gras op daken. Prachtig en ik juich het toe! Maar ondertussen spelen en bewegen we heel gezond op… kunstgras. Kunstgras, dat bovendien veel zeer doet als je valt en slecht is voor je knieën als je erop speelt, afgezien dat het helemaal niet goed is voor onze gezondheid en het milieu op langere termijn.

Plastic is helemaal niet zo fantastic

Ik schrijf dit omdat het die ene buurvrouw jaren geleden was, die mij wakker schudde. En ik vraag me gewoon af of dat bij jullie ook zo is. Turfvelden en kunstgras: zullen we er gewoon gezamenlijk tegen zijn? Want zoals ik inmiddels heb ervaren, hoeft er niet eens een hele grote groep mensen op te staan om dingen te veranderen. 

Kijk eens om je heen in je omgeving, op je school of vereniging wat er gebeurt als je ‘nee’ zegt tegen nog meer plastic op de aarde! En vooral, vertel het je je buur(vrouw) 😉! Die oude slogan werkt nog altijd: een beter milieu begint bij jezelf.

Over dit Wereldwijf: Carole Overmaat - Australië

Hey, Ik ben Carole Overmaat en woon in Australië. Ik studeerde CMV Vrijetijdskunde in Rotterdam en woon sinds 2005 samen met mijn man Ron en twee kinderen in Melbourne. Het avontuur vinden we in de dagelijkse dingen. Acht jaar geleden startte ik mijn programma Dutch TV. In 2018 nam ik ook nog de Nederlandse krant de Dutch Courier over. Voor de wereldwijven zal ik voornamelijk vloggen over mijn avonturen hier 'Down Under.'