Wonen aan zee! Een droom komt uit in Ierland

Met een grote mok koffie stap ik op mijn nieuwe balkon en neem een teug zeelucht. Nog maar een maand geleden verhuisden mijn Ierse vriend en ik van hartje Dublin naar een klein kustplaatsje vijftig kilometer boven de hoofdstad. Het koele briesje voelt fijn als ik denk aan de hittegolf in Nederland. Hier is het klimaat mij gunstig gezind: vier seizoenen op één dag en zelden komt de temperatuur boven de 23 graden.

De Ierse regenbuien neem ik op de koop toe, want achter de wolken schijnt altijd de zon. Ik neem nog een slok en geniet van deze kleine dingen. Dan bedenk ik me dat ik een grote stap heb gezet om hier te komen en de beslissing aan de Ierse kust te wonen niet over één nacht ijs is gegaan.  

Zekerheden loslaten

Ik hield jarenlang mijn koopwoning in Amsterdam aan, voor het geval ik terug zou willen naar Nederland. Vrienden en familie raadden aan het te houden en desnoods voor altijd onder te verhuren. Ze hadden natuurlijk een punt, maar na een aantal jaar voelde ik er steeds meer voor om dit schip achter me te verbranden, ook al wist ik niet zeker hoe zo’n stap zou uitpakken. Blijf ik het leuk vinden in Ierland en houdt mijn relatie stand?

Het was vooral mijn vurige wens de drukke stad te verlaten terwijl mijn vriend juist erg gehecht was aan het stadsleven. Na een lange zoektocht vonden we een groot appartement op minder dan een uur rijden van Dublin en op drie minuten lopen van zee. Wat een schot in de roos, we gingen ervoor! 

Wonen aan zee

De koop van de woning bleek een flinke oefening in geduld, het ging veel trager dan de verkoop van mijn Amsterdamse woning. In Ierland nemen de verkopende en kopende partij beide een solicitor in de arm die onderling het papierwerk regelen. Omdat de nieuwe woning leegstond, dacht ik dat de overdracht een fluitje van een cent zou zijn.

Niets was minder waar en uiteindelijk hebben we bijna drie maanden moeten wachten totdat het helemaal rond was. In die maanden kreeg ik niet of nauwelijks te horen waar het nu wachten op was. Ik dacht regelmatig: “het is vast te mooi om waar te zijn…” De opluchting was dus enorm toen het rondkwam en we de sleutels kregen. Ik kan zeggen dat een langgekoesterde droom is uitgekomen: we wonen aan zee! De wolkenluchten, het grote getijdeverschil, het geluid van de zeevogels. Dit is voor mij puur genieten.

Ondergedompeld in een Ierse traditie

Ik zie mensen na werktijd de auto parkeren voor een snelle duik voor ze huiswaarts keren. Ik heb een wetsuit gekocht en m’n eerste plons in zee gehad, mezelf dwingend niet te denken aan de joekels van kwallen die ik had zien liggen op het strand.

Het in open water zwemmen, ofwel wild swimming, is hier heel populair – niet als de laatste hype of zo, maar als eeuwenoude traditie. Mijn eerste jaren in Ierland stond ik met verbazing te kijken naar de groepjes die gedurende de herfst en winter het water in gaan. Men spreekt met elkaar af voor de gezelligheid en, gelet op de sterke stroom, ook voor de veiligheid. 

In de Irish Times werd een openwaterzwemmer aangehaald: ‘When you’re in the water, you stop thinking about anything that might worry you.’ Zo ver ben ik nog niet, maar het lijkt me een mooi doel voor de komende tijd.