Een lastige strijd in het buitenland: waar is mijn thuis?

Laurien Bottema

Het was niet buiten de norm van mijn familieachtergrond dat óók ik, Laurien (1966), in een ander land terecht ben gekomen. De drie generaties voor mij, en inmiddels ook mijn twee zoons, zijn definitief naar een ander land verhuisd of hebben er een groot deel van hun leven doorgebracht, voor studie of voor werk. Op mijn zeventiende heb ik één jaar doorgebracht als uitwisselingsstudente in de Verenigde Staten, maar het was niet zo dat toen ‘het zaadje geplant werd’.

Het was niet mijn droom of wens naar het buitenland te gaan en er ‘voor altijd’ te gaan wonen, maar ik was wel nieuwsgierig waar ik zou kunnen wonen en dagdroomde daar wel eens over. Ik voelde mij prima op mijn plaats in Nederland.

Buikgevoel

Van mijn geboortestad Den Haag naar Amsterdam, om op een geven moment bij de opleiding tot fysiotherapeute te landen. Daar éénmaal mee klaar en in samenhang met bepaalde omstandigheden, vormde zich mijn idee om eens een tijdje naar het buitenland te gaan. Echter, nooit met het idee niet meer terug te keren naar Nederland. Ook vandaag nog zou het zomaar kunnen gebeuren dat ik (deels) weer terugga naar mijn Nederlandse ‘roots’. Nee, dit plan kwam voort uit de behoefte om de wereld eens beter te leren kennen. Gewoon spontaan en zoals ik de meeste dingen in mijn leven doe, op buikgevoel.

Dat is toch wel helemaal anders gelopen…. Want, dik dertig jaar later bevind ik mij nog steeds in Ticino, het Italiaanstalige deel van Zwitserland. Al was dat niet de eerste plek waar ik ‘even’ geland ben. Ik ging na mijn studie namelijk van waarneming naar waarneming binnen verschillende fysiotherapie-praktijken. Net toen ik in Locarno zat te denken waarheen ik nu eens zou gaan (Zweden? of misschien Australië?), kwam ik ‘hem’ tegen. Hij is nog steeds in the picture.

Ja. Nee buitenland.

Al dat aanpassen, van het leven in de grote stad naar het wonen in een kleine plattelandsstad, een dorp (en in de toekomst naar een gehucht), heeft mij regelmatig bloed, zweet en tranen gekost. Het is vandaag de dag nog steeds wel eens lastig. Waarom? Mijn verlangen naar Nederland is elke dag aanwezig. Mijn hoofd en hart zijn daar, mijn mensen zijn er. Al klinkt dat natuurlijk niet zo leuk tegenover de personen die hier deel uit maken van mijn leven. Mijn partner is zich goed bewust van mijn gevoelssituatie, maar heeft er zelf géén probleem mee. Althans niet dat ik hem er over hoor. Hij is hoogst waarschijnlijk allang blij dat ik een paar keer per jaar even een weekje pleite ben 😉

“Op de keper beschouwd, zou ik het nooit en dan ook nooit nog een keer doen: weggaan van mijn geboorteplek. Het gevoel van waar ik thuis hoor is weg. Een hart in tweeën gesplitst.”

Ik weet dat mijn idee over het leven, wonen en werken in Nederland een illusie is. Ik ben er tenslotte ‘maar op vakantie’. En heel gek ook want waar ik nu woon, is er elke dag een vakantiegevoel ondanks dat wij gewoon hard moeten werken. Natuurlijk heb ik mijn hart verpand aan Ticino. Ik zou ook niet meer zonder al die bergen willen, waar ik met zoveel liefde rondklauter. Of al die momenten langs een rivier of aan het Lago Maggiore, met temperaturen waar de gemiddelde Nederlander jaloers op is. Het is allemaal zeker niet slecht.

Zucht. Wat een moeilijk mens ben ik toch.

Buongiorno! Sinds juli 1993 woon ik in het kanton Ticino (Zwitserland), na op wat andere plekken gewoond te hebben. Ondanks dat ik gewoon elke dag in mijn fysiotherapie praktijk werk, is er altijd een vakantiegevoel als ik om mij heen kijk. Mijn grote passie is bergwandelen. Mijn partner en ik zijn druk met het verbouwen van ons berghuis, ‘aan het einde van de wereld’, om er over niet al te lange tijd vast te gaan wonen. Voor de wereldwijven schrijf ik over ons leven hier! Groetjes, Laurien