Wereldwijf Maaike in Singapore: “Mamma, van wie houd je het meest?”

Maaike Klerkx profielfoto WP

Wereldwijf Maaike is geboren en getogen in Nederland en moeder van drie geweldige en volwassen kinderen. Voordat de jongste het nest zou verlaten, greep Maaike (met haar man) een nieuw avontuur in Singapore met beide handen aan. Zoals ze zelf zegt: “een blanco pagina, een nieuw hoofdstuk.” Ondertussen heeft ze al heel wat pagina’s volgeschreven over haar leven in Singapore en vanaf nu deelt ze deze ook via de Wereldwijven.

Welkom Maaike en wij zijn heel blij met dit prachtige eerste blog over de relatie met je volwassen wordende jongste kind. Een dochter, jonge vrouw. Van de tijd over klein en dichtbij en alles daar (ver) tussenin. Hoe herkenbaar is dit?

Klein en dichtbij

Er is een tijd geweest dat ze ver weg was. Van zichzelf, en van mij. Verloren, kwijt. Ze wilde niet teruggevonden worden, ook niet via mij. Afgesloten, van zichzelf en van alles en iedereen. Er is een (kinder)tijd geweest dat ze heel dichtbij was, liefst op en tegen me aan. Vol bewondering voor de vrouw die ze zag en die ze niet snel genoeg zelf kon worden. Intens.

Er is een tijd geweest dat ik parallel afgesloten was of beter gezegd ingesloten. De druk van het leven, baan, relaties, drie opgroeiende kinderen, rouw en van alles meer maakte dat ik me verloor in mijn eigen behoefte om me af te sluiten. Het vertrouwen dat alles goed zou komen niet kon overbrengen. Aan de boodschap dat het bij haar/ons leven hoort en je er mee leert omgaan, had ze geen boodschap. En een andere had en heb ik niet.

“‘Mama, zeg eens eerlijk. Van wie hou jij het meest?’ Dit kind van mij is vaak een spiegel. De behoefte om bijzonder, speciaal en nummer 1 te zijn, reflecteert. De bevestiging en de noodzaak, voor minder doet ze het niet.”

Eb- en vloedbeweging van een kind

De periode van afsluiting, eindigde zacht en warm. Van jaren waarin ze het liefst tegen me aan geplakt zat, veranderde dat naar een ‘blijf-van-me-af’ periode waarin haar lijf verstijfde bij nabijheid. Met uitzondering van haar nummer 1, die ik overduidelijk niet meer was, was elke vorm van lichamelijk contact ongewenst. Verstijfd, verstild, opgesloten. Ik begreep het, kon het plaatsen, respecteerde het, en miste het.

“En zomaar op een avond dat ik vroeg naar bed ging om de dag af te rollen, kroop ze naast me. Dichtbij, maar niet tegen me. We kletsten, we praatten en ik gaf antwoord op de meest bizarre ‘wat zou je doen als’ kwesties. Het werd ons nieuwe ritueel en een weg naar nieuwe nabijheid.”

En nu is er een tijd aangebroken dat er heel wat wereldzeeën tussen ons in liggen, die geen invloed heeft op de hernieuwde nabijheid. Ze is volwassen aan het worden, mijn kind, mijn dochter en natuurlijk is het ‘ONS’. Volwassen en wijs. Ze vindt haar weg, zeker niet altijd een makkelijke, en haar eigen ik. De boodschap die ze eerder niet wilde horen, niet aankon, draagt ze steeds vaker zelf uit.

“Je hoeft het niet te zeggen hoor mam, ik weet toch wel dat je het meeste van mij houdt”, zegt ze nu lachend om er meteen achteraan te zeggen: “Haha grapje, ik weet dat je van ons alle drie evenveel houdt.” Haar humor, haar zelfspot en haar wijsheid is groots. Op momenten piept haar kleine ik nog even tussen de spiegel en de lijst door en begroeten we haar, soms samen, met liefde en een aai.

Ze is er weer, dichtbij mij

Voor even heeft ze de wereldzeeën overgevlogen. Voor mij, voor ons en voor zichzelf. Ik laaf me aan haar aanwezigheid en pers af en toe een knuffel van haar af. Ik kijk met bewondering en trots naar haar en zie haar unieke zelf bloeien en groeien. Haar stoere en soms wat verbeten stappen om het alleen te willen/moeten kunnen doen, doen mijn hart bloeien en soms een beetje bloeden. In de reflectie van de spiegel wens ik haar mildheid toe. Mildheid naar de wereld en naar zichzelf. Het is goed, jij bent goed.

Haar eigen reis is nog maar net begonnen, en vervolgt steeds vaker zonder mij, zonder ons.  Als ik haar straks uitzwaai, reist een stukje trots hart weer met haar mee. Zo hoort het te gaan, zeg ik in de spiegel. Het is goed, jij bent goed.

Over dit Wereldwijf: Maaike Klerkx - Singapore

Ik ben Maaike. Geboren en getogen in Nederland, met een nuchtere kijk op het leven en een lichte aversie tegen 'het gebaande pad'. Moeder van drie geweldige kinderen en al meer dan 25 jaar gelukkig getrouwd. Na een succesvolle carrière als HR & Strategie professional, heb ik met beide handen de kans aangegrepen om een nieuw avontuur in Singapore aan te gaan. Het is spannend, opwindend, eng, moedig en verrijkend. Schrijven is altijd mijn anker geweest in mijn leven, dus mijn pen/laptop is mijn metgezel tijdens dit avontuur. Mijn schrijfsels kun je ook volgen op singaporeandme.