Een parallel leven

Brullend van verdriet en ongeloof nam ik afscheid. Met een gebruind lijf en een hart vol liefde zwaaide ik tot ik haar niet meer zag. Drie weken lang voelde ik me gekoesterd, geliefd en bijzonder door haar. Ze liet me de lekkerste dingen proeven en had – hoe druk ze het ook had met alle gasten en haar kinderen – altijd even tijd om me een aai over mijn bol te geven. Eveline, onze gastvrouw, zag me. Ze vond me lief. En ik haar. Ik was een jaar of zes en ik was ontroostbaar toen we na heerlijke vakantieweken weer vertrokken.

“het leven van andere mensen gaat gewoon door zonder mij. Ik zit nu hier in de auto, en zij blijft daar om te doen wat ze de afgelopen week ook deed. En ik ga weer naar Nederland, zonder haar in mijn leven.”

Het besef drong zich voor het eerst in mijn jonge leven op: een parallel leven. Een gedachte die mijn hoofd nauwelijks kon bevatten.

Parallel leven: ongrijpbaar

En nog altijd vind ik het een bijna ongrijpbaar idee. Zoveel miljarden levens met elk een eigen verhaal en een eigen pad waar ik geen weet van heb. Enkele van die levens kruisen het mijne, waardoor ik een glimp opvang van hun wereld. Met sommigen blijf ik verbonden voor een tijdje, maar de meeste ontmoetingen zijn vluchtig. Hun leven was er al, en gaat ook weer door buiten mijn blikveld, los van mij. Het blijft een wonderlijk gegeven.

“In 24 uur switch ik van Singapore naar Nederland. Ik loop in ons huis rond alsof ik hier altijd gewoond heb, in mijn stadje wandel ik alsof ik nooit ben weggeweest en ik knuffel met onze hond die net zo enthousiast is als altijd.”

Ik loop een buurman tegen het lijf, die vraagt of het bijzonder is om in een ander land te wonen. Singapore voelt ontzettend ver weg. Niet zozeer in kilometers als wel in realiteit. Woon ik daar echt? Natuurlijk weet ik dat het zo is! En toch voelt het nu alsof ik hier woon en nooit ben weggeweest. En is het vooral bijzonder dat het eigenlijk zo normaal voelt om hier te zijn. En dat het over een goede week ook weer normaal voelt om daar weer te zijn en te wonen. En dat Nederland dan weer ver weg voelt. 

Ondertussen geniet ik mijn ogen uit mijn kop van het mooie lenteweer in Nederland. De boter- en paardenbloemen in de uiterwaarden, de strepen in de blauwe lucht en op de achtergrond de kerken en de molen geven me een gelukzalig gevoel. Net als alle ‘Evelines’ in mijn huidige leven die zo ontzettend blij zijn dat ik weer even hier ben. Dat we elkaar weer kunnen zien en vooral stevig vast kunnen pakken en die straks, als ik weer wegvlieg, gewoon doorleven buiten mijn blikveld, los van mij. Een gekke en toch ook geruststellende realiteit.

Ik voel me rijk in mijn twee werelden, en ben benieuwd naar het verdere script van dit soms zo surrealistische leven.