Dankjewel Kuala Lumpur! Time to sign off

Na 11 jaar komt er een einde aan ons expat avontuur in Maleisië. Ik keer terug naar Nederland samen met mijn kinderen. We zijn de afgelopen vijf jaren niet meer in Nederland geweest. We beseffen ons maar al te goed dat dit nieuwe avontuur niet thuiskomen gaat worden. Mijn kinderen waren nog maar net 6 en 7 jaar toen ze emigreerden uit Nederland. Dus zeker voor hen zal het een nieuw land zijn met mooie uitdagingen en mogelijkheden.

Met frisse moed en veel vrolijkheid gaan we een nieuw begin maken in Nederland. Thank you Kuala Lumpur : Time I sign off.

Regelwerk in Kuala Lumpur

Eerst alles afronden in Kuala Lumpur. De hele verhuizing heb ik zelf geregeld, want ik heb geen bedrijf achter mij staan die dit doet zoals bij vele andere expats. Daar kwam nogal wat bij kijken. De stapel documenten, de planning voor inpakken en welke volume container hadden we nodig. Alle abonnementen opzeggen van telefoons, tv, fitness en bank accounts sluiten en nog zo meer. Tussendoor nog het nodige afscheid nemen met kopjes thee drinken, etentjes, feestjes en, heel belangrijk, een diploma-uitreiking. 

Ruim drie maanden voor vertrek moest ik de huur opzeggen van ons appartement. Regelen dat er contractors komen om alle muren opnieuw te schilderen, alle gordijnen te wassen en de houten vloer opnieuw geschuurd en gewaxt te laten worden.

“Dat moest allemaal via de contractors van de makelaar en natuurlijk voor een hoofdprijs. Als ik het zelf zou laten doen, was ik misschien wel minder geld kwijt, maar dan kon de makelaar moeilijk gaan doen dat het niet goed is, dat alleen haar contractors goed zijn met het risico dat het opnieuw moet en ik drie-dubbele kosten kwijt ben.”

Bitterzoet afscheid

Afscheid nemen. Wie houdt er nou van afscheid nemen en wie is er goed in? Ik niet in elk geval. Het liefste verdwijn ik gewoon. Ik zeg dan gewoon gedag, tot de volgende keer, een knuffel en neem eigenlijk geen echt afscheid. Het besef dat dit de laatste keer is dat ik hier boodschappen doe, in deze mall loop, de laatste keer zwemmen in ons mega grote zwembad, de laatste keer wandelen onder de palmbomen. Dat besef valt best wel zwaar. 

“Mijn hart huilt, te weten dat ik voor een hele lange tijd weg ga of misschien wel nooit meer hier terugkom.”

Ik zie mij nog de eerste keer 11 jaar geleden naar de mall lopen met de kinderen aan de hand. Ze waren nog zo klein en zijn hier opgegroeid. In die jaren hebben we heel wat meegemaakt en gezien. Het is ook genieten. Best wel dubbel. Nog even genieten van de vriendelijkheid van KL, de lieve vrienden om ons heen. Alle voorzieningen, de goede gezondheidszorg, de service gerichtheid, de warmte zowel van het weer als van de mensen. Ik weet dat ik het ga missen. 

Heel veel vrienden hadden we al gedag moeten zeggen de afgelopen jaren. Zo gaat dat in de expat wereld. Meestal gaan mensen na drie jaar weer naar een ander land. En zeker ten tijde van Covid-19 gingen er heel veel terug. Wij waren één van de weinigen die zo lang op één plek zijn gebleven. Maar nu was het voor ons ook zover om Kuala Lumpur te verlaten. We gaan. 

Follow God’s plan

Onze chauffeur die ons al 11 jaar lang trouwe dienst bewees, dag en nacht paraat stond als je hem nodig had en die een echte familievriend is geworden, bracht ons naar het airport. Deze man is altijd zo rustig en toont bijna geen emotie als iets hem echt raakt. Hij heeft ons de afgelopen jaren heel veel geholpen. En maakt echt deel uit van mijn gezin. De rit naar de luchthaven was stil. We waren allemaal stil voor het eerst in al die jaren. Eenmaal aangekomen op de luchthaven haalde hij onze koffers uit de auto en zei: 

“Madam, be happy, just go where God wants you to be, just follow His plan. And make sure you and the kids are happy and stay healthy. I thank you madam for everything you have done for me and my family.’“

In al die jaren heb ik zelden een hand van hem gekregen, want dat is niet netjes volgens zijn geloof om als man iets aan te raken wat niet van jou is. Uit respect. Maar nu vielen we elkaar in de armen. Ik hield het niet meer droog. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik de tranen weer opkomen. Mijn kinderen omhelsden hem ook en dat was groot verdriet. Dit viel ons heel zwaar om hem gedag te zeggen.  

Nederlandse directheid op de vlucht

Nog vol van verdriet, eenmaal in het vliegtuig moesten we al wennen aan de hoeveelheid Nederlands dat er gesproken werd. De directheid van omgaan ook. Een stewardess die keihard riep naar een dame die nog stond:

 ‘”Joehoe, hey hello, joehoe, yes you there, you! Sit down, sit down, we want to leave and the whole plane is waiting for you only.“

Ik en mijn kinderen keken elkaar met grote ogen aan. Wat gebeurt hier nou, we schrokken er wat van. Dit waren we niet meer gewend, die enorme directheid. In Maleisië zou dit gezien worden als behoorlijk onbeleefd, want de dame in kwestie was een klant en zo sprak je niet tegen een klant. We konden er ook wel om lachen, dat cultuurverschil. Wetende dat dit niet het laatste cultuurverschil zal zijn dat ons op zal vallen en waar we erg aan zullen moeten wennen.

Maleisië, Kuala Lumpur: Thank you

“From the bottom of my heart. For all your hospitality, the good food, all the adventures, friendships and the love these past years I thank you Malaysia!  For now I sign off!“

Op naar ons nieuw avontuur!

Benieuwd waarover Amelia schreef in de tijd dat ze in Maleisië woonde? Je leest al haar blogs hier.