OnderWIJS! – Het Nederlands van mijn zoon in ‘Down Under’

Mijn zoon Joerie, nu 22, is momenteel academie voetbalcoach bij Right to Dream in Ghana. Dit blog gaat over zijn integratie en het bijhouden van zijn Nederlands in Down Under, Melbourne vanaf de lagere school. In mijn vorige blog schreef ik over de speelgroep die belangrijk was voor onze integratie in Australië. Maar zodra de kinderen naar de lagere school gingen, hield dat natuurlijk op.

Gelukkig was de overgang van speelgroep naar klas niet echt een probleem, want elke fase heeft zijn eigen charme. Maar hoe zou Joerie zijn Nederlands op peil houden nu hij de hele dag ondergedompeld werd in Aussie-Engels?

De Leesplank

Toen kwam juf Alieska in beeld, die bij De Leesplank de Nederlandse lessen gaf en Joerie onder haar hoede nam. Alieska was zelf ooit een expat-kind, opgegroeid in een Shell-familie, en kon zich uitstekend inleven in het leven van de kinderen die bij haar les kregen. Aanvankelijk gaf ze les in Beaumaris, later verhuisde de Nederlandse school naar Brighton Primary School. De leesplank was geen NOB-school, omdat dat volgens Alieska te veel gebonden is aan regeltjes. Toch biedt de NOB wereldwijd voordelen, met een iets soepelere overgang naar het Nederlandse onderwijs. Dat was echter nooit ons doel. Wij wilden vooral dat onze kinderen de taal leerden spreken en schrijven, en dat ze in aanraking kwamen met de cultuur. Ik denk dat dat aardig is gelukt.

Alieska geeft al geruime tijd geen les meer en woont nu op Bali, waar we haar af en toe nog steeds ontmoeten. De Leesplank in Melbourne is inmiddels overgenomen door Simone. Ik ben nog steeds erg dankbaar dat Joerie in Australië Nederlandse les heeft kunnen volgen. Hij kon zelfs Nederlands als vak kiezen voor zijn VCE. Dit heeft zijn ATAR-score flink verhoogd, waardoor hij toegang kreeg tot alle universiteiten in Melbourne.

Jong of oud(er), goed Nederlands geleerd!

Ook mijn jongste zoon, Antonie, heeft Nederlandse les gevolgd in Melbourne, maar niet zo lang als Joerie. Voor Antonie was het minder plezierig. Want ja, elk kind is anders. Later heeft Antonie overigens de draad wel weer opgepakt via online lessen met een Nederlandse juf in Taiwan. Lang leve het internet!

Helaas kon Joerie, vanwege zijn ambities om professioneel doelman te worden, de zaterdaglessen bij VCE in Box Hill niet meer volgen, en online klassen waren geen optie. Het idee om zijn ATAR-score op te krikken met Nederlands viel daardoor in het water. Maar hij heeft dit jaar zo hard gewerkt dat hij die punten waarschijnlijk niet eens nodig heeft. Achteraf gezien had Joerie dat opkrikken ook niet echt nodig. Zijn pad nam een geheel andere wending! Hij werkt nu in Ghana en studeert online Psychologie aan Swinburne.

Er zijn natuurlijk veel wegen die naar Rome leiden. Jammer dat de angst voor de ATAR-score zo groot is hier in Melbourne, maar het leven biedt vaak onverwachte mogelijkheden! Waar ik maar mee wil zeggen: het komt meestal wel goed met onze kinderen.

Wordt vervolgd!