Vrouwen- en meisjesbesnijdenis: De sociale druk op een onbesneden vrouw

Op 6 februari was er wereldwijd weer volop aandacht voor Zero Tolerance Day waarin (inter)nationale organisaties aandacht vragen voor VGV, Vrouwelijke Genitale Verminking. De Wereldwijven publiceren de hele maand artikelen om de ingewikkelde geschiedenis van vrouwen- en meisjesbesnijdenissen onder de aandacht te brengen. Ondanks dat sommige jonge vrouwen uit onverwachte hoek steun krijgen, lijkt het lot van een besnijdenis uiteindelijk toch hun leven te beïnvloeden.

In dit blog deelt wereldwijf Simone twee heel verschillende verhalen uit haar tijd dat ze in Egypte was en voor het eerst in aanraking kwam met vrouwen- en meisjesbesnijdenis.

Liefhebbende vader

In 2011 heb ik enkele weken doorgebracht in een dorpje dat vlakbij de piramides van Gizeh ligt. Ondanks dat het onderdeel uitmaakt van de metropool Cairo, leek het of de tijd er had stilgestaan. Overal kamelen op straat, ezels die van alles vervoeren, veel lawaai van toeterende auto’s die maar stapvoets vooruit kunnen komen en de imam die zijn gebeden zingt. 

Ik verbleef er bij een familie en in de jaren die volgden en hen opzocht, zag ik hoe het huis uitgebreid werd met een extra verdieping omdat het gezin steeds groter werd. Met één van de vrouwen kreeg ik een vertrouwelijke band en ze vertelde mij dat ze was besneden en haar zus ook. Het gebeurde toen ze in de puberteit kwamen. Toen ik vroeg naar de reden, vertelde ze dat haar moeder het geïnitieerd had. Ik kon het bijna niet geloven. 

Toen hun vader erachter kwam, ontstak hij in woede. Hij was tegen vrouwenbesnijdenis, en zeker tegen besnijdenis van zijn geliefde dochters. Dit had hij vaak genoeg met zijn echtgenote besproken, maar het kwaad was al geschied.  

Natuurlijk vond ik subiet die moeder onuitstaanbaar, want het was duidelijk dat zij haar man en haar kinderen manipuleerde. Helaas heb ik de vader nooit ontmoet want hij was al overleden. Mijn vriendin vertelde dat ze nog wel van seks kon genieten maar dat het natuurlijk wel anders was. 

Sociale druk

Enfin, de jaren verstreken. Echter, er was nog een jonge dochter, die rond 2011 toen ik er was, ongeveer 14 jaar was. Haar is een besnijdenis bespaard gebleven omdat de moeder voortijdig overleed. Wat schetste mijn verbazing toen ik toch hoorde dat ook zij uiteindelijk besneden was!  

Reden? De vrouwen in het dorp maakten haar uit voor ‘hoer’ omdat zij de enige vrouw was in het dorp die niet besneden was.  Uiteindelijk zwichtte ze onder de sociale druk. Ze kon de gemene praatjes en de roddels niet meer aan, en heeft zich toen vrijwillig laten besnijden. Nu is ze ‘geaccepteerd’.

Ik moest hier erg van zuchten. Hoe verdrietig is vrouwen- en meisjesbesnijdenis: In some places the sisterhood has still a long way to go…

Meer over dit onderwerp lezen? Lees eerder verschenen blogs van Wereldwijven over vrouwen- en meisjesbesnijdenis hier.