Wereldreis in 80 dagen (7) – Down Under

In een serie blogs schrijft wereldwijf Esther over haar reisavontuur met haar partner: een wereldreis in 80 dagen à la Jules Vernes maar dan in moderne tijden. Een cadeau dat ze zichzelf doen omdat de één onlangs vijftig is geworden en de ander richting de zestig kruipt. Een beloning aan henzelf voor deze twee heuglijke data, plus het feit dat – in Esthers woorden – “we het toch al zolang op de aarde hebben volgehouden”.

Van de grote tegenstellingen in Java vliegen ze door naar Australië. Wat staat hen in Down Under te wachten?  

Vliegen onder de knie 

En dan heb je zo’n ervaren langvlieger naast je. Die het toestel in komt met haar nekkussentje alvast om en uiterst makkelijk zittende kleren, een soort pyjama. Die lichtvoetig haar gympjes uittrapt, haar benen in één keer in de meest optimale positie onder de stoel voor haar duwt en de rest van haar lichaam moeiteloos de vorm van de stoel laat aannemen. En die zich op één of andere mysterieuze wijze met behulp van dat blijkbaar perfecte kussentje volledig kan ontspannen en de volle termijn van zeven en een half uur slaapt. 

Gewoon echt slaapt. Een heel gezin heeft ze mee, met kinderen en al, en ook die slapen. Zonder zich te bewegen. Terwijl jij met je eigen klote kussentje zonder succes honderd en één houdingen afgaat, waarbij je probeert de ervaren langvlieger niet te storen, en steeds meer overtuigd raakt dat je de bestemming niet haalt zonder een einde aan je leven te maken, wat alleen maar een droom blijft door het verbod op scherpe voorwerpen.

Ziek ook nog. We voelen ons afschuwelijk na een dag en nacht vliegen en moeten nog vier uur wachten tot we in ons hotel kunnen inchecken. 

Allerbeste vrienden in Down Under

We wisten het, maar voelen het nu ook, dat wereldreizen niet alleen maar over rozengeur en maneschijn gaat. Maar de lucht in Zuid-Australië is fris en schoon en in Aussie-land vergeet je snel de misère, want iedereen hier is je beste vriend. “Yeah mate”, “thanks mate”, “great mate”. We hebben elkaar nog nooit gezien, maar zijn de beste mates en dat betekent dat je het allemaal te zien en te horen krijgt. 

Het hele pakket aan menselijke vreugde en drama, van iedereen. Een chagrijnige bui wordt niet verstopt achter omgangsvormen en de reden krijg je ook te horen. Net zo goed word je meegetrokken in de blijdschapen in welk spectrum van de emotionele ladder een Aussie zich ook bevindt; ze zijn in ieder geval, onder elke omstandigheid, ten allen tijden relaxt. “No worries mate”, want als je vrienden bent met iedereen, heeft iedereen je back en dat voelt goed. Het is een niveau van openheid die ik nog nergens anders heb meegemaakt. 

Misschien het resultaat van de smeltkroes van culturen waar alleen volledige onthulling ervoor kan zorgen dat er niet doorlopend miscommunicatie is?

Ziek op magnifiek Ocean Road

In Melbourne lijkt het of we terug zijn in Azië. Japans, Koreaans, Chinees, Maleis, Thais, Indisch,… Overal zijn Aziatische restaurants. De Aussie houdt er duidelijk van om samen te eten en te drinken. De stad is leuk en hier en daar mooi, met parken, imposante hoogbouw en rustige woonwijken langs het strand, zien we vanaf onze tandemfiets. Maar we blijven hier niet lang.

Het rijden over de Ocean Road naar de ‘Twelve Apostles’ geeft een thuisgevoel door de wijdsheid en natuur. We zijn twee pakjes paracetamol, wat bruistabletten, zakjes met zoutoplossingen, één kleine zwarte kangoeroe en een paar doodgereden dieren verder als Dave Matthews, Bob Dylan en Johnny Cash helder uit de speakers van de huurauto klinken, terwijl de virussen succesvol nieuwe aanvallen op ons blijven beramen. 

We zouden meer moeten rusten. Daar hebben we echter geen tijd voor, dus doen we al hoestend en rochelend alsof er niets aan de hand is.

Down Under fascineert

In het verlaten Lapland, met haar schone lucht, zijn we een beetje als een exotische soort geworden. Vatbaar voor van alles en nog wat zonder dat het immuunsysteem er snel een antwoord op heeft. Elke keer als we verder reizen dan Skellefteå, is het raak.

Ondertussen kijken we hier in Australië uit op enorme wit-schuimende golven bovenop een machtige turqoise zee. Ernaast een vetplantachtige begroeiing op het hier en daar okerrode duin. Al deze schoonheid, ik ben erdoor in verrukking. Waar de mensheid haar met rust laat is de aarde een magisch mooie plek. Een feeëriek mysterie van elkaar afwisselende moleculen en ik voel me gezegend dat ik nog zoveel van haar oorspronkelijkheid kan zien.

Maar wat de mens allemaal bij elkaar heeft gebouwd, fascineert ook. Sydney is eindeloos verrassend met een speelse, kunstzinnige verzameling van gebouwen, straten en parken langs de zee, en ook hier weer heerlijk eten. Toch vliegen we morgen alweer verder.

Nieuwsgierig naar de andere blogs uit deze serie? Dat kan door hier verder te gaan.