Wereldreis in 80 dagen (10) – een snufje Canada: Vancouver en Vancouver Island

In een serie blogs schrijft wereldwijf Esther over haar reisavontuur met haar partner: een wereldreis in 80 dagen à la Jules Vernes maar dan in moderne tijden. Een cadeau dat ze zichzelf doen omdat de één onlangs vijftig is geworden en de ander richting de zestig kruipt. Een beloning aan henzelf voor deze twee heuglijke data, plus het feit dat – in Esthers woorden – “we het toch al zolang op de aarde hebben volgehouden”.

Na de desillusie van het Amerikaanse ‘paradijs op aarde’ vliegen Esther en haar partner naar Vancouver: doen de Canadezen het beter dan hun zuidelijke buur? 

Verslaafd in Vancouver 

Er zitten twee ineengezakte junkies in elkaar verstrengeld naast het hotel. Geklemd tussen de muur van een gebouw en een fietsenstalling. Een kort moment denk ik dat het alleen maar een berg troep is en zelfs vlakbij moet je een paar keerkijken om er twee afzonderlijke mensen in te herkennen. Een kale schedel hangt met het voorhoofd op een tas. De benen steken in een vreemde stand uit de romp, die gebocheld hethoofd van de ander opvangt. Er zijn vier armen, maar het is onduidelijk welke bij wie horen. 

De houding waarin ze zitten is zo ongemakkelijk dat ze overal pijn moeten hebben als ze ooit weer bijkomen. Toch heeft de kluwen van ledematen zich niet bewogen als we na onsbezoek aan de supermarkt weer langslopen. 

Of ze ooit nog bijkomen is overigens niet zeker, want Vancouver heeft te kampen met een groeiend aantal doden door overdosissen fentanyl. In onze straat komen we op een afstand van een halve kilometer op z’n minst twintig junkies tegen. Sommigen zijn nog op de been, anderen aan het gebruiken en weer anderen zitten, staan of liggen in de meest ongewone houdingen en zijn volkomen buiten bewustzijn. 

Omringd door prachtige natuur

Toch is Vancouver een prettige, ruim opgezette stad. De mensen zijn rustig, ontspannen en vriendelijk. Voor een liefhebber van de stad zijn er een paar interessante plekken om te bezoeken, waaronder Granville Island met een grote hoeveelheid galerieën en het grote Stanley Park met de Vancouver Seawall en de Totem palen. 

Maar het meest indrukwekkend is de scenery rondom, bestaande uit water en de North Shore Mountains, waarvan de toppen nogbesneeuwd zijn. Ik zou graag de imposante natuur van de Rockies willen bezoeken, maar dat komt misschien een andere keer, want morgen gaan we naar Vancouver Island.

Vancouver Island: hier had ik kunnen wonen

Als je van het gezellige stadje Victoria en haar vriendelijke, relaxte bevolking naar de zuid-west kust van Vancouver Island rijdt, passeer je tot aan Port Alberni nederzettingen, maar daarna wordt het stil. Hoewel nog steeds hier en daar gekapt bos te zien is, overheerst het bergachtige oerbos, waar kraakheldere rivieren doorheen stromen tot aan het prachtige kustgebied tussen Ucluelet en Tofino. 

Toen ik twintig was wilde ik emigreren naar dit eiland. Het is er nooit van gekomen, maar nu ben ik eindelijk hier. En ja, ik kan de conclusie trekken dat als ik dertig jaar geleden de stap gezet zou hebben, of twintig jaar geleden, of zelfs tien jaar, want de aantrekkingskracht is nooit verdwenen, ik hier zou zijn gebleven.

Rondom ons hotel liggen Californische zeehonden zo luidruchtig op de oever te zonnebaden dat het hotel gratis oordoppen verstrekt. In anderhalve dag tijd hebben we roofvogels, zeeleeuwen, een hert, een zwarte beer en zeeotters gezien, die volgens de first nations traditie mijn spirit-totemdieren zijn en staan voor een onconventionele, unieke kijk op de wereld, terwijl ze intuïtief en sympathiek zijn en sensitieve, eerlijke relaties aangaan. 

Spirit-totemdieren, kitch voor toeristen of waar? 

Niets kritisch of moeilijks te vinden natuurlijk in de beschrijving van de spirit-totemdieren, want de sieraden, mooie afbeeldingen en het prachtige houtwerk dat deze symboliek in zich draagt moet uiteraard wel aan de toeristen worden verkocht. Of het klopt blijft uiteindelijk toch vooral een zaak voor anderen om te beoordelen, want zelf zit je maar een levenlang vast in dat ene lichaampje en moet je het doen met dat ene kleine perspectief, dat je alleen door middel van ervaringen, gecombineerd met gedachten en verbeelding een beetje naar hier, of daar kunt opschuiven. 

In ieder geval merk ik maar weer eens dat de natuur steeds mijn grootste inspiratiebron is. Na een paar uur op het heldere water tussen de dicht beboste bergen en wilde land- en waterdieren, stroomt dat perspectief van mij uit me als een waterval. 

Ronduit indrukwekkend is het hier en totaal anders dan in Zweden. Toch zijn er einige gelijkenissen die maken dat ik ernaar verlang om weer thuis te zijn. 

Benieuwd waar het stel eerder is neergestreken? Lees het verder in de voorgaande blogs.