Helga in Senegal – “De ‘garage’ is niet mijn favoriete plek”

Ik heb diverse reizen door West-Afrika gemaakt voordat ik definitief in Senegal ging wonen. Tijdens mijn reizen heb ik me eigenlijk nooit echt onveilig gevoeld, uitgezonderd bij de ‘garage’ (dit is de verzamelplek voor o.a. bussen voor transport naar een andere plaats). Wel zorgde ik ervoor dat ik altijd voor het donker binnen was en ging ik nooit zomaar ’s avonds de straat op. Bovendien nam ik voorzorgsmaatregelen zoals niet te veel geld opzak.

Echter, nu ik hier ook echt woon, is het anders. Kortom, ben ik veilig in mijn eigen huis, op straat en die fameuze ‘garage’?

De ‘garage’, een plek van komen en gaan

Tijdens mijn eerste reis naar Senegal (1991) werd ik bij de ‘garage’ belaagd door allerlei mannen die wilden weten waar ik naar toe wilde. Ik vond het best beangstigend, zeker op de vroege ochtend in het donker. Mijn koffer hield ik goed bij me en gaf deze pas af bij het minibusje waarmee ik zou gaan reizen. Dat werd niet echt gewaardeerd, en achteraf begreep ik pas waarom. Veelal jonge mannen willen graag je bagage voor een klein bedrag naar je (mini) bus brengen. Het zijn kruiers die in het volste vertrouwen je bagage mogen sjouwen, wat wij die in Nederland ook hebben gehad op stations. Echter, in mijn gedachten konden ze mijn koffer zomaar meenemen (wat natuurlijk ook een reële gedachte was).

Een aantal weken geleden moest ik naar de hoofdstad en ging weer naar de garage waar zich nog steeds hetzelfde ritueel afspeelt. Zodra je binnenkomt, komen jonge mannen naar je toe om te vragen waar je heen wilt en willen ze je bagage dragen. Zo kunnen ze naderhand een kleine vergoeding krijgen van de particuliere vervoerder voor het aanleveren van een nieuwe klant en willen ze een klein bedrag voor het dragen van de bagage. Inmiddels weet ik dit en ga gewoon gelijk naar de plek waar ik wezen moet. Toch ben ik na zoveel jaren en vele reizen, nog steeds blij als ik vertrek uit de garage. Uit de hectiek en mijn bagage veilig in de (mini) bus.

Op de kleintjes letten

Hoewel de meeste Senegalezen zich voegen in deze situatie, zijn er inmiddels ook andere initiatieven waarbij meer oog is voor de veiligheid van passagiers. De nieuwe treinverbinding van het centrum van de hoofdstad naar het vliegveld (bijna voltooid) is daar een voorbeeld van. Het verbaasde mij dat er veel inzet is van personeel en bewaking en je kan alleen op het perron komen met een kaartje.  

Behalve de garage, is ook de markt een plek waar ik me minder veilig voel en mijn tas goed in de gaten hou. Smalle steegjes met onoverzichtelijk kraampjes waar mensen dikwijls tegen elkaar aanlopen. Ook lopen er zwerfkinderen rond die zoeken voor eten en geld. Het is een plek waar ik alleen naartoe ga als ik vlees voor de honden moet kopen en heel soms voor groenten vanwege het grote assortiment. Desalniettemin is het een goede plek om goedkoop spullen te kopen en ook een horlogemaker die voor een klein bedrag je horloge maakt. 

Beste bewaking: mijn trouwe honden

Gelukkig voel ik me verder veilig op straat omdat ik op één of andere manier een betrokkenheid voel. Als er iets aan de hand is, zijn er meestal mensen in de buurt die je in de gaten hebben en helpen als er iets aan de hand is. Zo wandel ik iedere avond dezelfde route met mijn honden. Tijdens onze route kom ik vrijwel altijd dezelfde mensen tegen die je even groeten en vaak ook een praatje maken. Bovendien zijn de honden mijn bewakers. Niemand zal zomaar in mijn buurt komen, niet alleen buiten maar ook in huis. Zodra er vreemde mensen om mijn huis lopen, gaan ze blaffen.

Waar ik overigens wel iedere dag weer met verbazing naar kijk, zijn de deuren die ’s morgens vroeg op een kier worden gezet en waar je zo naar binnen kan lopen. Blijkbaar is men niet bang dat iemand zomaar op het erf komt? In tegenstelling tot de huizen die juist dikwijls een stevige deur hebben met soms ook nog een bewaker. Ook mijn huis is goed beveiligd met ijzerhekwerk voor alle deuren en ramen. [red. – hoofdfoto artikel is van Helga’s huis]

Deze tweestrijdigheid ervaar ik trouwens wel meer als het om veiligheid gaat. Zo wordt je in de bus gewaarschuwd voor zakkenrollers maar aan de andere kant wordt het geld doorgegeven voor het kopen van een kaartje. Gelukkig voel ik me over het algemeen veilig maar houd ik me altijd een paar stelregels (vooral waar veel mensen zijn).: Niet te veel geld op zak en ’s avonds niet meer zomaar de straat op.