Emigreren – Lang leve het dorpsleven in de hak van Italië?!

Sinds 4 jaar wonen we in een heel klein dorp in het zuiden van Italië. Het is niet echt een dorp: meer een onderdeel van een gemeente, maar het heeft wel zijn eigen kerk, dorpscafé, kapper, schoonheidssalon en een kleine supermarkt. 

We hebben destijds gekozen voor een dorpsleven omdat het op dat moment veel voordelen had ten opzichte van het platteland. 

Dorpsleven is een helpende hand van nabije buur…

In een dorp ben je bijvoorbeeld gelijk aangesloten op alle voorzieningen, heb je aanspraak van andere mensen en ook wat winkels en dergelijke dicht bij de hand. Bovendien hebben we met ons huis de mazzel dat we aan de voorkant in het dorp wonen en aan de achterkant een groot stuk grond hebben met uitzicht op de landerijen en zee! Voor ons destijds het beste van twee werelden, dus ideaal. 

Vanaf het begin werden we door de gemeenschap geaccepteerd en voor we het wisten werden we uitgenodigd voor koffie en feestjes. 

We wisselden groenten van het land en appeltaarten uit en we voelden ons erg op onze plek. Via via leerden we de juiste loodgieters, aannemers en andere handige mensen kennen. Als het riool verstopt zat dan hoefde ik maar naar de buurvrouw te lopen en zij regelde een bedrijf dat binnen een uur het euvel had verholpen. Ideaal allemaal, maar toch merkten we dat het op een gegeven moment een beetje begon te wrijven en we het gevoel kregen dat we te veel werden opgeslokt door het dorp. 

… Maar ook jaloezie en achterklap! 

Dat begint heel geleidelijk. Eerst merk je dat er toch wel heel vaak iemand aan de deur staat met één of ander kletspraatje. Leuk, maar daar heb je niet altijd zin in. Vervolgens word je (zelf) onderdeel van het roddelcircuit en krijg je te maken met allerlei gevoeligheden van mensen. Zo krijg je groente en fruit aangeboden, maar moet je wel je mond houden want de andere buurvrouw mag het niet weten. Of je koopt voor je overbuurmeisje spontaan een kado, maar de moeder verzint een verhaal dat het kado niet van mij komt, maar van de broer van het meisje. Anders wordt weer een andere buurvrouw jaloers….

Op een gegeven moment weet je niet meer wat je wel of niet mag vertellen en voor je het weet verspreek je je een keer. 

Integratie doorgeschoten

Wat je op een gegeven moment begint te merken, en waar je helaas onderdeel van wordt, zijn de onderlinge ruzietjes die men hier met elkaar heeft. Dat komt natuurlijk overal voor, het probleem in ons dorp is echter dat men niet met elkaar communiceert en dingen uitspreekt. De inzet van een advocaat is heel standaard, maar elkaar eens goed de waarheid zeggen zit er niet in. Iets wat wij niet gewend zijn vanuit Nederland en het heeft er voor gezorgd dat we tegen heel wat zere benen aangetrapt hebben…

We zijn inmiddels tot de conclusie gekomen dat onze intergratie te ver is doorgeschoten. 

Iedereen let continu op je en je hebt geen enkele privacy meer. Nu heeft ons dorp ook heel weinig bewoners en wonen er voornamelijk mensen die al op leeftijd zijn,  wat niet echt meewerkt. Overdag hebben die weinig te doen en daardoor letten ze nog meer op waar anderen zich mee bezig houden. 

Dorpsleven betekent je vrijheid en privacy opgeven 

Je aanpassen aan je nieuwe woonland is prima, maar het moet niet ten koste gaan van jezelf. Wonen in een dorp is leuk en kan veel voordelen hebben. Maar opgezogen worden door een dorp en je vrijheid en privacy kwijtraken is niet de bedoeling. Het klinkt misschien vreemd maar we hebben inmiddels het gevoel gekregen dat we in één of andere sekte terecht zijn gekomen. Het begint erg beklemmend te voelen en elke keer als we het dorp uitrijden krijgen we het gevoel dat we weer adem kunnen halen. Er wordt van je verwacht dat je continu klaar staat en als je een keer de deur niet open doet dan wordt meteen mijn schoonmoeder gebeld of alles wel goed met ons gaat. 

Niets blijf onopgemerkt en iedereen weet zo langzamerhand alles van je. 

Wat mij ook erg benauwd is de rol van de kerk en de pastoor in een klein dorp. Ik ben niet gelovig maar ging in het begin toch met mijn schoonmoeder mee naar de kerk om andere mensen te leren kennen. In het begin was mijn Italiaans nog slecht, dus ik begreep niet veel van wat er gezegd werd. Toen mijn Italiaans wat beter werd, schrok ik toch wel af en toe van hoe de mensen door de pastoor werden toegesproken en er soms erg belerend met een vinger omhoog werd gestoken. Of hoe met droge ogen wordt verteld dat er zoveel armoede in het dorp is en vijf minuten later om geld wordt gevraagd om één of ander beeld in de kerk op te knappen…

Er voor elkaar zijn maar ook: vrijheid blijheid

We moeten helaas constateren dat dit niet is wat we zochten toen we naar Italië kwamen. We wilden meer vrijheid, ruimte en privacy en niet voor elke scheet verantwoording hoeven afleggen. Binnenkort gaan we dan ook verhuizen naar een afgelegen woning op het platteland. Helaas juichten onze buren dit niet toe. Vanaf het moment dat ze hoorden dat we weg gingen, stonden ze regelmatig op de stoep om ons om te praten om toch maar te blijven. En dat doen ze nog steeds. Op zich natuurlijk fijn om te ervaren dat mensen zo blij zijn dat je in hun dorp woont, maar het gaat mij net een beetje te ver. 

Ik vind het leuk om goed met je buren en de mensen in het dorp om te gaan, maar ik wil wel de vrijheid behouden om zelf te beslissen wanneer ik mensen opzoek. 

De mensen in het dorp hebben ook echt veel voor ons gedaan en we hebben ons altijd welkom gevoeld, maar langzamerhand beklemt het en gaat het ten koste van ons woonplezier. Het moet niet zo zijn dat je je auto ergens op een plek gaat parkeren van waaruit je hoopt onopgemerkt je huis in te kunnen sluipen. Toch?! Integreren is prima, maar soms kan je daar ook in doorschieten en de persoon die je bent in het hele proces kwijtraken. Dus op zoek nu naar stilte en rust. En ja, ik zal de mensen best wel een beetje missen, maar ik kan altijd een bakkie koffie bij ze doen.