Wandel en koffieleut: Vriendschap in Singapore 

Ik wandel, koffieleut, lunch, dineer en spreek wat af in Singapore. Mijn sociale leven is rijker dan ooit. Maar of er sprake is van vriendschap? En hoe gaat het met het onderhouden van mijn vriendschappen thuis? Eén van mijn interview-vragen voor de portretten van Singapore expats gaat over vriendschap in het buitenland. 

Hoe werkt dat, vriendschappen onderhouden in je thuisland en, vriendschappen opbouwen in Singapore? Tijd om die vraag zelf te beantwoorden.

Vriendschap vanuit- en in het buitenland

Voor mij is een hechte vriendschap gebaseerd op gedeelde ervaringen en emoties, en steunt ze op vertrouwen, loyaliteit, genegenheid en gemeenschappelijke, of op zijn minst overlappende, waarden. Humor en zelfspot zijn: YES PLEASE.

Over vriendschappen onderhouden in het thuisland kan ik kort zijn: dat is nog niet zo makkelijk. Het langere antwoord is complexer. En lang, wees gewaarschuwd, hier komt het.

Ik beschouw een handjevol mensen als mijn vrienden. Dit zijn vriendschappen die al jaren bloeien en groeien. We kunnen samen lachen, huilen en elkaar gewoon in stilte aanwezig laten zijn, genietend van elkaars gezelschap. Dat laatste is voor mij het toppunt van vriendschap: uren of dagen samen kunnen doorbrengen zonder ongemakkelijke stiltes, maar juist met veel ontspannen momenten van stilte in verbondenheid.

Mijn (h)echte vriendschappen, daar komt geen oceaan tussen. Zo had ik het vooraf bedacht. We kunnen elkaar bellen, facetimen, appen, enzovoorts. En dat doen we, af en toe. Maar de realiteit is een groot tijdsverschil, een gebrek aan gedeelde ervaringen en het ontbreken van een gemeenschappelijke context. En ondertussen gaan de levens in Nederland gewoon door, zonder dat ik daar nog echt deel van uitmaak.

Borrelen op afstand?

Het idee om gezellig à la coronatijd met elkaar te hightea-en of borrelen op afstand blijkt helemaal niet voor ons te werken. Wandelend videobellen? Leuk bedacht, maar dat schommelende beeld maakte me binnen vijf minuten zeeziek. Whatsappen met tijdverschil? Geen zak aan. Er komt geen gesprek op gang met uren reactietijd ertussen of een ‘ik moet gaan, want ik moet aan het werk’, precies op het moment dat je net lekker in het gesprek komt.

En los van alle praktische belemmeringen is met geen enkel modern communicatiemiddel die stille, maar voor mij o zo waardevolle, aanwezigheid na te bootsen. 

Urenlang hangen in vriendschap, waar ik zo van hou. Af en toe een gedachte delen met een blik, met één woord zoals saunasapje? De slappe lach krijgen, mee hummen terwijl ze een krantje leest, of met een por of een aai even voelen dat we lekker in onze vriendinnen-bubbel samen zitten te zijn. Al het contact dat we op afstand hebben, is functioneel en talig, met weinig ruimte voor het delen van ervaringen en emoties. “Hoe is het met….?” “En op je werk…..?” “En wanneer ben je….?” bestaan alleen uit taal met weinig mogelijkheid en ruimte voor het samen doorvoelen van ervaringen en emoties. Fijn om up-to-date te blijven, minder om te groeien en te bloeien.

Gelukkig kunnen (h)echte vriendschappen wel tegen een tijdsstootje. Als we weer samen zijn, pakken we de draad op, lamballen we lekker wat uurtjes in stilte en gieren we het regelmatig uit. En dat zo nu en dan hier kunnen doen, maakt het ook makkelijker om mijn belevenissen te plaatsen. Dus blijf komen, lieve vrienden.

En dan vriendschap in het buitenland

Ik wandel, koffieleut, lunch, dineer en spreek wat af in Singapore. Ik heb meer tijd dan ooit, en mijn sociale leven is rijker dan ooit. Het is verrassend makkelijk om in Singapore contact te leggen als je je daarvoor openstelt. Toen ik net in Singapore woonde heb ik mezelf uit mijn comfortzone getrokken door een bericht te posten op Facebook met de strekking: “Help, ik wil wel eens iemand anders spreken dan mijn man!” Daar zijn leuke contacten uit ontstaan en zo ben ik ook bij (of op z’n Brabants ‘onder’ 🙄) De Wandeldames Singapore gegaan.

Als ik iemand ontmoet met wie ik een klik denk te hebben, vraag ik inmiddels met gemak: “Zullen we iets afspreken?” In het begin voelde dat super ongemakkelijk, alsof ik terug was op het schoolplein en een leuk nieuw meisje vroeg: “Wil je met me spelen?” Inmiddels gaat dat heel natuurlijk. Iedereen is tenslotte nieuwkomer geweest, en zonder gedeelde geschiedenis maar met de gemeenschappelijke deler van expat-zijn ontstaat al snel een fijne basis voor contact. 

Wat ik er extra leuk aan vind, is dat de mix van mensen met wie ik een klik heb veel diverser is dan ooit, qua achtergrond én leeftijd.

Dat je met weinig voorkennis en verwachtingen aan elkaar begint te snuffelen (sorry voor de beelddenkers) maakt het interessant en makkelijk. Er ontstaan snel diepgaandere gesprekken, waarin je elkaars waarden en interesses verkent. Als de klik er na een kop koffie nog steeds is, volgt vaak vanzelf een nieuwe ontmoeting. Zo niet, ook prima. Iedereen, nou ja, bijna iedereen, heeft behoefte aan een connectie en een sociaal leven in Singapore. En iedereen heeft beperkte tijd om iets op te bouwen.

Leven in Singapore

Mijn tijd in Singapore heeft mijn sociale leven flink verrijkt. (H)echte vriendschappen ontstaan niet in korte tijd, maar ik geloof sterk in de unieke waarde van expat-vriendschappen. Het is alsof we samen in een expat-avonturenland zijn beland, waarbij we de uitdagingen en de geneugten van het buitenlandse leven met een knuffel, knipoog en een glimlach ontdekken. Het delen van deze ervaring schept een band die leeftijd, afkomst en achtergrond overstijgt.

En, in antwoord op de vraag: “Is er (h)echte vriendschap in het buitenland?” sluit ik zeker niet uit dat hier nieuwe blijvende hechte vriendschappen ontstaan. De tijd zal het leren.

Benieuwd naar de interviews van Maaike met mede-expats? Je leest ze hier: portretten van Singapore expats.