Lief & Leed – Gezondheidszorg voor kinderen in Bonaire

Wie op een klein eiland woont, weet dat goede zorg dichtbij huis niet altijd vanzelfsprekend is. De basiszorg op Bonaire is goed geregeld, met verschillende huisartsenpraktijken en een ziekenhuis waar je voor veel dingen terecht kunt. Maar wanneer er meer specialistische zorg nodig is, zijn we afhankelijk van Curaçao, Aruba en Colombia, en soms ook Nederland.

Wat als een heel normale doordeweekse dag begon, eindigde op de kinderafdeling van het ziekenhuis op Curaçao.

Air ambulance

In de ochtend had ik mijn dochter naar de crèche gebracht. Ik had net een paar afspraken achter de rug toen er appjes en filmpjes binnenkwamen van een bezorgde leidster. Na overleg met de huisarts werden we direct naar de eerste hulp gestuurd. Daar werden we goed opgevangen door een team van specialisten en begonnen de onderzoeken. Allerlei scenario’s kwamen voorbij: een epileptische aanval, vergiftiging, hersenschade. De middag liep op zijn einde en het bleef een raadsel wat zich die ochtend had voorgedaan. De aanval had zich niet herhaald en mijn dochter leek behoorlijk zichzelf, al was ze de lange dag op de eerste hulp en de mensen in witte jassen duidelijk zat.

Omdat ernstige en minder ernstige zaken nog niet uitgesloten konden worden, vond de arts het te risicovol om ons op Bonaire te houden. We hebben hier geen intensive care en ook geen kinderafdeling. De schrik en angst van dat moment, toen de arts dat zei, kan ik eigenlijk niet in woorden vatten. De wereld stond even stil, maar we moesten door. Spullen en paspoorten pakken, en binnen een uur met de air ambulance naar Curaçao vliegen.

Troostbeertje

De vlucht van Bonaire naar Curaçao is kort, zo’n twintig minuten. We hebben hem al vaak gevlogen, maar altijd om een leukere reden. In een air ambulance, met een medisch team om ons heen, voelt die bekende vlucht anders. Mijn dochter hield zich flink. Al die vreemde mensen die haar in de gaten hielden vond ze maar niets, net als het infuus in haar arm. Gelukkig kon ze bij mij op schoot. We zongen liedjes en ze kreeg een Goodbear, een troostbeertje. Bij de landing stond de ambulance al klaar.

De volgende ochtend wakker worden op de kinderafdeling was onwerkelijk. Je kind aan draden, apparaten die piepen, artsen en verpleegkundigen die in en uit lopen.

Je hebt het gevoel dat je achterloopt op de rest van de wereld, door alle onzekerheid en het wachten op afspraken. De steriele muren zijn hier en daar opgefleurd met een stripfiguur, maar het blijft een ziekenhuis. Ondertussen staat de telefoon roodgloeiend door bezorgde familie, vrienden en collega’s. Juist nu voelt de afstand tot Nederland extra groot. Iedereen zou het liefst meteen langskomen, maar dat kan niet met die grote oceaan ertussen. Tussen alles door knuffel ik extra veel met mijn kleine meid. Om haar gerust te stellen, maar ook mezelf. “Alles komt goed”, fluister ik als een mantra, in de hoop de omvang van de angst waarin we ons bevinden te begrenzen. 

Ronald McDonald Huis

In de loop van de ochtend vertelde één van de verpleegkundigen dat ik voor ontbijt terecht kan bij het Ronald McDonald Huis. De gang door, de kinderafdeling af, en ineens stonden we in een andere wereld, midden in het ziekenhuis. We werden ontvangen door lieve vrijwilligers. “Het is geen sterrenrestaurant, maar we doen ons best,” grapte één van hen. “Ga maar lekker zitten.” In de keuken en zitjes zaten een paar ouders te ontbijten. Ik liep naar de waterkoker om thee te zetten. “Nee mevrouw, hier bedienen wij u. Zoek maar een plekje.”

Dat moment: even uit de actiestand, ‘gewoon’ rustig zitten en een ontbijtje geserveerd krijgen. Ademhalen. Voor het eerst kwamen daar de tranen.

Naast de eetkamer, waar ik elke dag ontbijt en een warme lunch kreeg, is er een mooie speelkamer voor de kinderen. Dat ze kunnen spelen is tijdens zo’n opname goud waard. Je kind op onderzoek zien gaan in de kasten vol speelgoed, lachen, rondrijden in een autootje. Even weer gewoon kind zijn. Hoewel het midden in het ziekenhuis ligt, voelt het Ronald McDonald Huis als een plek waar je het ziekenhuis even kunt vergeten. De warmte, de aandacht, de zorg. Alsof je een beetje thuis bent.

Opgelucht naar huis

Aan het eind van de week, en heel veel onderzoeken verder, kwam er goed nieuws: alle ernstige zaken waren uitgesloten en we mochten naar huis. Inmiddels gaat het met de kleine meid weer goed en zijn we van de schrik bekomen. Kudos voor het fantastische team van vrijwilligers van het Ronald McDonald Huis Curaçao. Wereldwijd heeft deze organisatie huizen en doen zij belangrijk werk.

Ook een shout-out naar de stichting Goodbears. Deze stichting schenkt troostberen aan kinderen die liefde en geborgenheid kunnen gebruiken na iets naars. Wij kregen er één in de air ambulance en hij maakte de hele reis naar Curaçao en weer terug. Samen uit, samen thuis.