Van Amsterdamse bakfiets naar biodynamische Franse wijn

Liever nog vandaag dan morgen, was zijn antwoord op de vraag, ‘wanneer wil je dan wijnboer worden?’. Het was tijdens een coachingssessie, maart 2016. De gevolgen waren verstrekkend, letterlijk en figuurlijk. Maar dat wist ik toen nog niet.

Hij zat in het midden van een kring vreemden en vertelde tegenover een ‘mastercoach’ wat hij kwam doen in dit leven. Totaal ‘out of character’, want hij is nogal introvert. Hij wil dus wijnboer worden.

De ommezwaai

Het was doodstil in de zaal. Zo klonk de waarheid. Iedereen feciliteerde ons na afloop met deze geweldige ‘sessie’. Ik was van slag, op de weg terug naar huis, vroeg ik hem:

“Is het waar wat je zei?”

En hij zei: “Ja”.

Was ik getuige van de ontknoping van iemand die zo hard werkt aan ‘worden wie hij is’? Of lieten we ons leiden door een illusie? Vragen die me na die avond bezighielden. Een antwoord kwam niet, nooit.

Ik besloot om mijn man, vader van onze drie kinderen, te steunen in zijn hartewens om wijnboer te worden. Hem te volgen waar hij gaat. 

De 1,5 jaar die volgden waren kleine stapjes die leidden naar onze onbekende bestemming. Ik worstelde vaak met het besef alles los te laten wat ik had verworven in mijn leven, mijn carriere, ons huis in Amsterdam, mijn onafhankelijkheid. Uiteindelijk vulde ik het verlies in door te bedenken wat ik er in ruil voor wilde ontvangen: liefde, natuur en vrijheid. Dit hielp, de angst om te vallen nam af. Mijn man schreef op zijn beurt brieven aan vijf wijnmakers. Als wijn hobbyist had hij al een aardig netwerk in de wijnwereld. Hij schreef de brieven, vanuit zijn hart. Hoe hij hulp zocht bij het aanschaffen van wijngaarden om een nieuw bestaan te beginnen als biodynamische wijnboer met vrouw en drie kinderen. Ik vertaalde de brieven met Google translate in het Frans en Spaans. Met een gevoel van vertwijfeling en nieuwsgierigheid naar de uitkomst. Wij keken naar mooie plaatjes op internet en droomden van ons nieuwe leven in het zuiden. En iedere ochtend fietsten we weer op de bakfiets door het Vondelpark en schoven we achteraan in de file naar Utrecht.

Twee werelden die steeds indringender met elkaar gingen spelen, de ene verdween de ander ontvouwde zich.

We kregen drie reacties op onze brief. Een van een wijnboer in Zuid Spanje, de andere twee van wijnmakers in de Loire. Het waren zeker niet de minsten, en bekend in de wereld van de biodynamische wijnbouw. We waren blij. Het is niet eenvoudig om bestaande biodynamische wijngaarden over te nemen. Er zijn er simpelweg niet veel van op deze wereld. Zeker niet ter overname, laat staan voor een buitenstaander.  We gingen in een jaar tijd vijf keer naar de Loire, met en zonder onze kinderen. Voor korte en langere perioden. In januari 2017 liep ik naar de Mairie en schreef de kinderen in voor het dorpsschooltje met 99 leerlingen. Dan had ik dat in ieder geval geregeld, mochten we besluiten om te gaan.

Het avontuur

En we zijn gegaan. In september 2017 zijn we naar Frankrijk gereden en zijn we neergestreken in een vakantiehuisje aan de rivier de Cher. Op 4 September fietsten we met z’n vijven naar school. En zo begint mijn avontuur als 41 jarige vrouw van een wijnmaker in Frankrijk. Wordt vervolgd.