Veertig plus, vijftien jaar thuismoeder en op zoek naar een baan

door gepubliceerd op 4 april 2018Tags: , ,

Wat doe je als je veertig plus bent, een baan wilt en al vijftien jaar niet buitenshuis hebt gewerkt?

Je kunt natuurlijk altijd gewoon solliciteren op vacatures, maar dat levert doorgaans niet zoveel op. Hier is creativiteit en een omweg nodig! Regelmatig hoor ik veertig plussers op een bezorgde toon praten over hun leeftijd in combinatie met de arbeidsmarkt.

Geen dead end

Alsof je na je veertigste te oud bent voor iets nieuws, terwijl je dan nog zo’n 28 jaar zult werken tot aan je pensioen. Dat is nota bene langer dan je tot dan toe hebt gewerkt! Graag wil ik jullie met het inspirerende verhaal van Kaat (toentertijd 42 jaar en vijftien jaar thuismoeder) laten zien dat veertig helemaal geen dead end is. Het kost alleen wat meer moeite en een totaal andere manier van solliciteren.

Een avond als keerpunt

Het begon op een avond in 2012. Ik was uitgenodigd voor een inspirerende thema-avond en op de een of andere manier moest ik aan Kaat denken en vroeg ik haar mee. Ik wist dat ze graag weer wilde werken, maar ook dat ze niet goed wist waar ze moest beginnen. Mooi om te zien hoe die avond achteraf een keerpunt was.

Foto: Kaat

Slechte moeder of slechte werknemer

Vlaamse Kaat is in België opgeleid tot bedrijfsvertaler. Na haar opleiding is ze in Brussel gaan werken als helpdesk medewerker en secretaresse. Toen haar man in Nederland ging werken, is zij met hem naar Enschede verhuisd. Hier ging ze aan de slag als directiesecretaresse, een baan waar ze erg van genoot. Na de geboorte van haar eerste zoon bleef ze fulltime werken, wat in Vlaanderen heel gewoon is. In Nederland wat minder, zoals we weten. Een goede moeder wordt geacht parttime te werken en dat heeft ze ook gehoord. Na de geboorte van haar dochter 2 jaar later, bleef Kaat eerst parttime werken om vervolgens, na weer een verhuizing, tijdelijk te stoppen met werken. Daar hadden haar Vlaamse vriendinnen weer een duidelijke mening over: een goede werknemer werkt namelijk fulltime. Ik zou hier een heel stuk kunnen schrijven over waarom vrouwen elkaar het leven toch zo moeilijk maken op dit vlak, maar dat komt nog wel een keer.

Van “even tijdelijk” tot vijftien jaar thuis

Kaat wilde een jaar rust. Twee verhuizingen en twee kinderen – waaronder een huilbaby – binnen korte tijd was best pittig. Na een druk eerste jaar bij de kinderen thuis, werd het zowaar leuk en besloot ze nog iets langer thuis te blijven, tot de jongste naar school ging. Op dat moment bleek ze echter in verwachting van kind nummer drie. En toen deze jongste naar de basisschool zou gaan, kreeg haar man een baan in Polen aangeboden. De wens om weer te gaan werken werd opnieuw geparkeerd. En zo werd “even een jaartje thuis zijn” ineens een periode van vijftien jaar.

 

De arbeidsmarkt op

Terug in Nederland wilde Kaat inmiddels echt graag die baan buitenshuis. Maar hoe dan? Na al die jaren zonder werkervaring? Ze wist dat ze een omweg moest nemen. Solliciteren met een gat van vijftien jaar in je CV is over het algemeen namelijk wat lastig.

Vrijwilligerswerk

En zo zijn we weer terug bij de inspiratie avond. Door een filmpje van Brené Brown over kwetsbaarheid (The Power of Vulnerability), dat die avond werd getoond, werd er iets aangeraakt bij Kaat. Ze realiseerde zich dat ze gewoon moest beginnen, hoe eng ook. En ze bedacht dat ze zich graag voor een kwetsbare doelgroep wilde inzetten. De volgende dag al schreef ze zich in als taalmaatje en buddy bij twee verschillende organisaties. Ze werd taalmaatje voor Turoo uit Mongolië en voor Jan uit Syrië en buddy voor Sangeetha* uit Suriname. Als taalmaatje hielp ze statushouders met het leren van de Nederlandse taal. Als buddy bood ze opvoedondersteuning aan een gezin met jonge kinderen, waar de problemen nog net niet groot genoeg waren om professionals in te schakelen.

Professionalisering

En wat bleek: ze was er goed in! Dit was waar ze energie van kreeg, waar ze talent voor had en waar ze verschil kon maken. De problematiek die bij haar cliënten speelde, was echter zodanig dat ze hier meer vakinhoudelijke ondersteuning voor nodig had. Haar eigen opvoedervaring en de intervisie en begeleiding vanuit de organisaties (hoe welkom ook) waren niet voldoende. Ze besloot de vierjarige opleiding tot Maatschappelijk Werker aan de Haagse Hogeschool te gaan volgen. Ze was inmiddels 45 jaar.

Geduld voor een betaalde baan

Voor de deeltijdopleiding die ze ging volgen, had ze een werkplek van achttien uur per week nodig. Via de vrijwilligersorganisaties had ze contacten opgebouwd en het lukte haar een baan voor 20 uur per week als maatschappelijk werker te bemachtigen. Wederom een vrijwilligersbaan, dat wel. Maar ook een uitgelezen kans om werkervaring binnen haar vakgebied op te doen. En eindelijk, in het voorjaar van 2016 kwam er binnen de organisatie een betaalde functie als teamleider beschikbaar. Ze werd gevraagd te solliciteren. Terwijl ze met haar CV nooit uitgenodigd zou zijn als de organisatie haar niet al meer dan 3 jaar als vrijwilliger had meegemaakt. Als ze niet hadden kunnen zien wat haar talenten waren, waar ze goed in was. En precies vier jaar na de thema-avond had Kaat, na vijftien jaar thuis te zijn geweest en op haar 46e, een betaalde baan. Op niveau. In haar nieuwe vakgebied.

Weer twee jaar verder

Inmiddels zijn we nog eens twee jaar verder en is Kaat net gestopt met haar baan. Deels omdat de organisatie alleen een vast contract voor minimaal vier dagen per week wilde geven, deels ook omdat ze al haar tijd nodig had voor haar afstuderen. Maar thuis zitten kan en wil ze niet meer. Ze is als taalcoach en coördinator van de taalcoaches nog steeds als vrijwilliger bij de organisatie betrokken. Ook is ze begonnen als projectcoördinator bij een organisatie die ondersteuning biedt aan kleinschalige projecten op het brede gebied van educatie, cultuur, sport & recreatie, natuur & milieu en de sociale & gezondheidszorg. Ook dit een vrijwilligersbaan, die haar een heel nieuw netwerk en nieuwe ervaringen zal opleveren, voor als ze straks afgestudeerd is.

Investeer op tijd

Nu snap ik heel goed dat niet iedereen zo lang de tijd heeft om een betaalde baan te vinden. Dat is een luxe, soms moet er gewoon brood op de plank komen. Wat helpt is om sowieso op tijd te investeren. In vrijwilligerswerk. In een netwerk. In een opleiding. In kennis en kennissen. Ook mensen met een baan komen vaak pas in beweging op het moment dat ze wat anders willen. En dan beginnen ze met een achterstand. Weten wie je bent, wat je kunt en wat je wilt helpt enorm bij het nemen van stappen op de arbeidsmarkt en bij het vinden en aanspreken van het juiste netwerk. Een netwerk dat je kan helpen bij het helder krijgen van waar je heen wilt, wat je daarvoor moet doen en wie je daarvoor het best kunt benaderen.

En dan blijkt er ineens veel meer mogelijk dan je denkt.


Sommige namen zijn veranderd omwille van de privacy

Over dit Wereldwijf: Dorine Veelders - Nederland

Hoi! Ik ben Dorine en na 7,5 jaar in Polen en India te hebben gewoond is mijn thuis nu Rotterdam. Als loopbaancoach en HR-adviseur ben ik altijd bezig op het snijvlak van loopbaan & leven, waarbij het thema "werkgeluk" voor mij centraal staat. Voor De Wereldwijven schrijf ik niet alleen over vrouwen die keuzes maken die inspireren en voor verandering zorgen, maar ook over zaken als culturele verschillen & emancipatie. Als het maar zorgt voor een nieuwe blik, inspiratie, verdieping of verrassing.