Deze keer beslist een dorpsmeisje over haar eigen toekomst

‘Had ik je al verteld over M?’, vraagt Souleymane me, als ik op een zondagochtend zijn Bogolan atelier binnenloop. Ik knik ontkennend en kijk hem met een vragende blik aan. Zijn gezicht breekt open in een stralende lach: ‘Monique, ons project begint zijn vruchten af te werpen!’

Souleymane is een goede vriend, kunstenaar, zakenman, vader, vrije denker én een man met een missie. Al meer dan tien jaar verdwijnt het overgrote deel van zijn verdiensten – gelukkig met goedkeuring van zijn vrouw – naar zijn levenswerk: Fanga school.

De toekomst in eigen hand

De kwaliteit van onderwijs laat in Mali te wensen over en kinderen worden niet voorbereid op een financieel onafhankelijke toekomst. Het was en is Souleymane een doorn in het oog.
In 2010 opende hij na drie jaar voorbereidend werk met de dorpsbevolking de eerste Fanga school. Een school waar jongens en meisjes gelijke kansen krijgen en waar naast theorie ook praktijklessen gegeven worden. In de hogere leergangen maken de kinderen een keuze voor de vakrichting, waarin ze zich willen diplomeren: timmerman, kleermaker, mecanicien of landbouwer. En hoewel ik de jongens net zo hard aanmoedig, vind ik het stiekem wel leuk dat de meeste meisjes beter met hamer en zaag overweg kunnen.

Een blik verruimend schoolreisje

M. is één van de meisjes op Fanga school. Zij maakte deel uit van de groep, die we in 2016 een paar dagen op schoolreisje naar de stad lieten komen. Er ging een wereld voor haar open. Voor het eerst zag ze een bus, asfalt, straatverlichting, huizen met een etage, werkplaatsen, een supermarkt, een hotel met zwembad, een voetbalstadion, de rivier de Niger, ons kantoor en nog heel veel andere voor ons zo gewone zaken. Ze week niet van mijn zijde en bij het betreden van de maandagmarkt, pakte ze stilletjes mijn hand, overweldigd door de omvang en de mensenmassa. Na twee dagen in de stad keerde ze glunderend, met lichtjes in haar ogen en vol verhalen terug naar haar familie.

Waar een wil is, is een weg

Met haar vriendinnen stond M. met schooltas voor een dichte deur te wachten op een wonder, nadat een wervelstorm het dak van hun klaslokaal had afgerukt. Samen met klasgenoten haalde ze mannen uit het dorp over om eind september 2016 met Souleymane te gaan praten. De mannen waadden met hun zware motoren aan de hand door de tot boven hun middel reikende poelen, die de weg tussen dorp en stad onbegaanbaar maken tijdens het regenseizoen. Er moest een verzoek van de leerlingen overgebracht worden: kunnen de leraren alsjeblieft het water en de modder trotseren, zodat ook hun school in oktober in plaats van november de lessen kon hervatten? De wil van de leerlingen geschiedde.

Het aanzoek

M. is een leuke meid en dat was niet onopgemerkt gebleven. Een jongeman uit een nabijgelegen dorp maakte recent zijn opwachting bij M’s vader. Leuke serieuze meisjes zijn het waard om moeite voor te doen en je kunt er maar beter snel bij zijn. M. is tenslotte al 15, een leeftijd waarop menig meisje in de landelijke gebieden al lang verloofd of getrouwd is. Zoals de traditie verlangt, bespreken de ouders de keuze met het meisje. M. moest de bui hebben zien hangen en had zich voorbereid. Nee, ze is er niet aan toe om te trouwen. Ze heeft de kans gekregen om naar school te gaan en ze gaat de school afmaken. En voor het geval haar ouders het huwelijk toch zouden willen doorzetten, deelde ze hen maar gelijk mee dat ze in dat geval zou weglopen naar de stad. Ze kent er mensen, die haar vast wel zouden helpen om school te kunnen afmaken.

De tijden veranderen

Het zal even slikken geweest zijn voor de ouders van M. Het is niet erg gebruikelijk dat dorpsmeisjes een sterke eigen wil tonen. Grootmoedig hebben ze M’s beslissing geaccepteerd. De tijden veranderen; de jeugd van tegenwoordig maakt zijn eigen keuzes.

Net als Souleymane en de schooldirecteur ben ik supertrots op M. én op haar ouders.
You go, girl!

 Wil je meer weten over Fanga School? Kijk hier!