Twee culturen op een kussen: Bliksem in het Navajo reservaat – Deel 3

Wat gebeurt er toch? Ik heb geen verdediging meer: My guards are down en mijn muur is afgebrokkeld. Ik ben kwetsbaar. Als Arnold het wil, kan hij me nu vermorzelen. En ik hem. Nooit zou ik er meer overheen komen als dit zou stoppen tussen ons…

Ik neem me voor nooit meer voor iets minder te gaan in mijn leven. De liefde: ik heb nooit geweten hoe dat eigenlijk voelt of wat het is. En nu voel ik het voor een indiaan die meer dan 8000 mijlen van mij vandaan woont. Hij wil mij en ik wil hem. We kunnen niet anders meer.

Cultuurverschil in communicatie

In een Navajo community zijn mensen niet open naar elkaar. Over heel veel dingen wordt niet gesproken, in tegenstelling tot wij Hollanders die overal open en eerlijk over spreken. Ik kwaakte er dus lustig op los en schreef alles in apps naar Arnold die het dan in de ochtend las. Hij daarentegen schreef veel dingen versleuteld naar mij en die moest ik uitpuzzelen. Vaak voelde het als een steen in mijn maag als het uit zijn hart kwam en soms was het te kwetsend om zo maar uit te spreken. Maar meestal voelde ik wel aan wat hij bedoelde, waarop hij dan bevestigend antwoordde. 

Ik zei dat het mij niet uit zou maken als hij eruit zou zien als Shrek. Daar lagen we dubbel van het lachen om. Maar gelukkig vind ik hem ook heel aantrekkelijk. Iedere ochtend als hij wakker werd, kreeg ik een appje: Goodmorning baby! Ik wist dan ook meteen hoe zijn stemming was. Alsof het appje een kleur had. Eigenlijk best creepy. En wat in vorige relaties misschien een spelbreker zou zijn geworden, had ik dat bij hem absoluut niet. Het was alleen een groot gevoel van begrip en respect en liefde naar elkaar toe. Wij waren elkaars beloning voor de ontberingen in ons leven. En zo voelt het nog steeds.

HEB JE DEEL 1 & 2 GEMIST, EN WIL JE WETEN WAT HIERAAN VOORAF GING?  LEES DAN HIER.

Door de bliksem getroffen

Een tijdje geleden appte hij: ‘Ik ga je vanavond iets vertellen wat moet je weten: over wat er met mij is gebeurd.’ Hij kon het dat op dat moment niets uitleggen omdat hij aan het werk was, niet zo handig omdat ik daardoor de hele dag tijd had om erover te piekeren. Er ging van alles door mij heen en ik maakte mij grote zorgen. Maar ’s avonds laat om 1 uur ’s nachts (mijn tijd) vertelde hij hoe hij zes jaar geleden tijdens zijn werk met de schapen door de bliksem was getroffen. Tijdens een enorme onweersbui waarbij de hele vallei onder water kwam te staan, was hij bewusteloos geraakt en kwam later bij. Hij rook een enorme zwavellucht en een paar dagen lang kon hij niet plassen. Hij had enorm geluk gehad dat hij nog leeft. Hij bleek bovendien daardoor ineens alles enorm sterk te kunnen ruiken en werd misselijk bij bepaalde geuren.

Misselijk van mijn geur?

Toen hij appte was ik in Deventer bij een vriendin en moest naar huis rijden. Hij zou mij later bellen want hij was ook onderweg. Er ging ook van alles door mijn hoofd: Stel je voor dat hij ook misselijk wordt van mijn lucht en dat we daarom niet bij elkaar kunnen zijn. En nog veel meer…Hij belde maar niet. Ik wachtte en wachtte. En werd steeds ongeruster: straks is het waar wat ik denk en wil hij me niet meer. Toen ik hem belde, pakte hij niet op. Zie je nou wel hij wil niet meer, dacht ik. Maar toen ik bijna thuis was en al in tranen, pakte hij op. Hij was hooi gaan halen en moest zijn telefoon eerst nog opladen.

‘Mijn ontdooide hart in vuur en vlam voor mijn indiaan.’

Ik jankte en brulde. Ja ik, die normaal zo nuchter was. De angst om elkaar kwijt te raken was voor ons allebei levensgroot en echt! Mijn ontdooide hart stond in vuur en vlam voor mijn indiaan. Gelukkig was er niets waar van alles wat ik in mijn hoofd had gehaald: hij wilde niets liever op deze wereld dan aan mij snuffelen…