Wereldwijd opvoeden: Oerhollands in de expatbubbel van Liberia

Marije Elizabeth

Laatst stuurden mijn Nederlandse vriendinnen in onze WhatsApp-groep foto’s van hun dagje samen uit. Een zeer herkenbaar plaatje: kleedjes in het gras, grote shoppers vol spullen, zelf gesmeerde broodjes, kinderen die over elkaar heen buitelen en overal emmertjes en schepjes en flessen zonnebrandcrème.

De Oerhollandse opvoedstijl

Ook al hanteren wij als vriendinnen verschillende opvoedstijlen, sinds ik in Liberia woon, realiseer ik mij dat het allemaal best overeenkomt. Ik noem het de “Oer-Hollandse opvoedstijl” en dat houdt voor mij in: alles gewoon zelf doen en niet al te bang zijn voor gevaren of viezigheid. Geborgenheid bieden, maar waar het kan je kinderen zelfstandigheid aanleren.

Mijn Nederlandse vriendin hier in Liberia is dan ook de enige die mij lopend komt opzoeken, ook al heeft ze een chauffeur. Ze stopt haar dreumes in de draagzak, neemt haar peuter aan de hand en loopt over die drukke weg richting mijn compound. Voor zover ik weet ben ik de enige expat hier die met de kinderen op het reguliere strand gaat spelen en niet persé bij een beachclub. Ook al betekent dit dat we alleen via een trap van vuilnis het strand op kunnen en we omringd zijn door zo’n twintig Liberiaanse kinderen. Laatst kreeg ik complimenten van mijn nieuwe buren, een Amerikaans-Indiaas stel: ‘Zo leuk hoe jullie Nederlanders dat doen. Jullie laten je kinderen gewoon zonder toezicht rondlopen op de compound.’

Onze zoete inval in Liberia

‘Eh, ja?!” Typisch Nederlands? Misschien. Maar ik vind het niet meer dan normaal om je kinderen een beetje zelf de wereld te laten ontdekken en ze ook buiten de compound te laten proeven hoe het leven in Liberia eruitziet. De kinderen spelen met regelmaat, onder mijn toezicht bij ons in de straat. Onze compound staat op zo’n typisch Afrikaanse zandweg. Met voetballende jongetjes op blote voeten en met rondscharrelende kippen en een oud opaatje die iedere dag onder dezelfde boom zijn rust geniet.

Er komen wel eens kinderen uit de straat bij ons spelen en dat gaat prima, maar op een gegeven moment leken ze van heinde en verre te komen. Kinderen die ons amper aankeken, hun slippers uit schopten en naar binnen renden. Ik ben naar de guard toegestapt met het verzoek alleen onze buurkinderen toe te laten. Dit werd me iets te gortig en ook mijn kinderen hadden geen plezier in die zoete inval bij ons thuis. En hetzelfde geldt op het strand. Ik vind het een goede manier om de kinderen onderdeel te laten zijn van het Liberiaanse leven, maar zij hebben er, terecht, niet altijd zin in om in het middelpunt van de belangstelling te staan.

MEER LEZEN OVER OPVOEDEN IN HET BUITENLAND? KIJK DAN HIER

De expatbubbel

Daarnaast merk ik dat ze meer interesse hebben in hun vriendjes van de internationale school. En dat is weer totaal de andere kant. Liberia is een van de armste landen ter wereld en in alles is zichtbaar dat het leven hier niet makkelijk is. Behalve op onze mooie, met palmbomen versierde compound natuurlijk. En bij vriendjes en vriendinnetjes uit de klas op een nog mooiere compound, met zwembad, fitnessclub en tennisbaan. Tijdens playdates zien ze vriendjes die hun nanny de baas lijken te zijn. Als we mee-eten worden we door personeel bediend en word ik madam genoemd. Ze worden uitgenodigd op exorbitante kinderfeestjes met springkussens, een uitgebreid buffet en een goodiebag waar je u tegen zegt.

Vergelijk ik ons leven met het gros van de Liberianen, dan zijn wij rijke stinkerds. Vergelijk ik ons leven met dat in Nederland dan leiden wij hier best een luxeleven. Ik wilde er eerst niet aan, maar ook ik heb nu twee maal per week een housekeeper. Wekelijks een bezoek aan een van de prachtige beachresorts die Liberia rijk is, vind ik ook een ongekende luxe.

De balans zoeken is soms een zoektocht

Is er iets mis met een luxeleven? Wat mij betreft niet, zolang het maar niet je focus is in dit leven en je deelt met anderen. Is er iets mis mee je kinderen een onbezorgde jeugd te willen geven? Zeker niet, graag zelfs, zolang ze maar leren er ook voor anderen te zijn. Want dat willen wij ze graag meegeven: thuis is het veilig en goed, maar dat is niet per definitie vanzelfsprekend. Wanneer je zelf bevoorrecht bent, mag je uitdelen naar anderen die dat minder zijn. Wij willen voorkomen dat ze enkel in die ‘expatbubbel’ opgroeien, maar dat er een goede balans is tussen dit zorgeloze leventje en de wereld daarbuiten. Hoe we dit vorm willen geven in de opvoeding is af en toe nog een zoektocht. We proberen het op een zo ongedwongen mogelijke wijze, hopelijk komt die balans dan een beetje vanzelf. 

Over dit Wereldwijf: Marije Elizabeth - Liberia

Hi, how are you? Ik ben Marije Elizabeth en eind 2017 ben ik vanuit Nederland naar Liberia, West-Afrika verhuisd. Mijn man werkt hier als Finance Manager bij een NGO en samen met onze twee kinderen wonen we in de hoofdstand Monrovia. Leven in een andere cultuur, bijzondere momenten en mooie ontmoetingen: ik schrijf erover op mijn blog en voor De Wereldwijven.