Zwangere politica’s. Trend of vooruitziende blik?

“I don’t want to be Prime Minister,” schreeuwt de voorpagina van de Schotse editie van de Sunday Times. Daarnaast: een gigantische foto van 39-jarige Ruth Davidson, leidster van de conservatieven (de tweede partij) in Schotland, met een hele vette knipoog en een even dikke buik. Ze is in verwachting.

Het lijkt wel mode. Parlementariërs in Canada, Spanje, Argentinië, IJsland en Australië hebben allemaal in de laatste twee jaar met kind aan de borst debatten bijgewoond.  De Nieuw Zeelandse premier Jacinda Ardern, beviel afgelopen juni en werd daardoor slechts de tweede zittende wereldleider die dat ooit had gedaan. Maar sinds haar collega, minister voor vrouwen Julie Anne Genter, doodgewoon naar het ziekenhuis is gefietst om vorige maand háár baby eruit te persen, begint een zwangere politica een beetje gewoontjes te worden.

Europa barst van de leiders zonder kinderen

Zo gek is het natuurlijk niet. Hoe meer vrouwen in de politiek, hoe groter de kans dat ze ook nog baby’s krijgen. Toch? In Schotland hebben we een regering die uit de helft uit vrouwen bestaat. Sterker nog, tot vorig jaar hadden de drie politieke partijen ieder een vrouw aan het hoofd: huidige premier Nicola Sturgeon, de blozende Ruth Davidson en Keiza Dugdale. Die laatste heeft het trio verpest door ontslagen te worden omdat ze zonder toestemming mee is gaan doen aan een reality-tv programma in de jungle! Alle drie vrouw; alle drie kinderloos.

Europa zit vol leiders zonder kinderen – mannen én vrouwen. Kijk naar Rutte, May, Merkel, Macron, de zweed Löfven, en Bettel uit Luxemburg. Zit er iets in het politieke water waardoor men niet meer dorst naar nageslacht? Hebben politici gewoon een te groot ego om dat met een kind te kunnen delen? Of moet je om de top te bereiken zo hard knokken dat er gewoonweg geen tijd voor is?

Merkel als moeder van migranten

De door de EU gefinancierde studie “No Kids, no problem!” vond dat hoe gelijker de geslachten in een land, hoe gewoner men vrijwillige kinderloosheid vond. Dus is het misschien een teken van vooruitgang?

Duitse filosoof Rüdiger Safranski vindt van niet. Zijn stelling is dat het voor de kinderloze persoon minder relevant is om in termen van de komende generaties te denken. Dat kinderloze leiders zich daardoor minder zorgen maken over de toekomst van hun land. Dat zou zich, volgens hem, bij Angela Merkel hebben geuit toen zij de deuren opensloeg voor een miljoen migranten—en daardoor de “meelevende moeder van de migranten” werd—zonder besef van de consequenties op de lange termijn.

Theresa maakt er een potje van

Dat je door moederschap een betere politica wordt, vindt ook Angela Leedsom, die in 2016 met dit argument haar tegenstaander voor de leiding van de conservatieven in het Verenigd Koninkrijk hoopte te verslaan. Binnen 24 uur was er zo’n furore ontstaan dat ze zich prompt heeft moeten terugtrekken van de race.

Dus kregen we Theresa May. Inmiddels bijna even ongewenst als haar kinderloosheid, zo bleek later. En doordat de heren in Londen die haar premierschap af zouden kunnen pakken er ook een potje van maken, kijkt men naar het Noorden (Schotland dus) voor een alternatief.

Waarom dan die knipoog Ruth?

Ik kijk weer naar de foto van de olijke Ruth. Zij zal in het ultra-socialistisch Schotland nooit aan de leiding komen. Dit is haar grote kans, en toch zegt ze het niet te willen. Maar wat is de betekenis van de knipoog?

Door in verwachting te raken heeft ze een prachtig excuus om de giftige Brexit-pil niet over te nemen, zonder een toekomstige premierschap uit te sluiten. Als lesbisch echtpaar hadden ze immers, in principe, kunnen afspreken dat de ander de baby zou dragen. Ik vermoed dat Ruth strategisch naar de lange termijn welzijn van het land kijkt—iets wat je als politicus, naar gezegd, alleen kunt als ouder.

Heleen Kist