Bedrijf van een wereldwijf: Maud maakt kinderen graag rustig met muziek

door gepubliceerd op 17 januari 2020Tags: , , ,

Iedere week publiceren wij een deel van het verhaal van een wereldwijf met een bedrijf. Maud is Sociaal ondernemer. Oprichter INSPIRENepal. Muziektherapeut en woont in Kathmandu, Nepal.

Wie is Maud en hoe kom je in Kathmandu terecht?

Ik ben geboren in Arnhem en heb één zusje, Eef. Na mijn studie muziektherapie wilde ik graag werkervaring opdoen en reizen. Ik vroeg mijn docenten of ze nog connecties hadden in het buitenland en zij kwamen met drie opties: Curaçao, Bosnië en Nepal. Curacao vond ik te Nederlands, Bosnië was te dichtbij dus het werd Nepal! Ik wist niks van of over Nepal maar vertrok voor drie maanden. Héél cliché ontmoette ik op de eerste dag van aankomst in Kathmandu mijn man, Sanju. In die tijd zag ik enorme mogelijkheden voor mijzelf om hier als muziektherpaute te gaan werken omdat kinderen met special needs hier geen hulp krijgen. Het zaadje voor onze stichting INSPIREnepal was gepland.

En toen weer terug in Nederland…?

Toen ik terug kwam uit Nepal kon ik als ambulant begeleider en stagebegeleider aan de slag op mijn oude hogeschool. Omdat het voor mijn man, Sanju, moeilijk zou zijn om een verblijfsvergunning te krijgen, was het al snel duidelijk dat ik naar Nepal zou verhuizen. Mijn eis was wel dat ik alleen zou verhuizen als ik ook snel werk zou hebben, maar ik zag die mogelijkheden dankzij mijn ervaringen eerder in Nepal. Er is weinig voor kinderen met special needs. Kennis is schaars en opleidingen zijn er nauwelijks. Toen ik voor het eerst op een school kwam voor autistische kinderen, kregen die alleen fysiotherapie omdat dit de enige therapievorm is die ze kennen in Nepal. Dat terwijl deze kinderen juist nauwelijks lichamelijke klachten hebben maar vooral psychish ondersteund moeten worden. Veel kinderen verveelden zich in de betonnen ruimtes. Ik wilde niet alleen graag met deze groep werken maar ik wilde ook mijn kennis met anderen delen.

En zo ontstond INSPIRENepal?

Ja, een organisatie die zich inzet voor kinderen met speciale zorg en voor- ziet in creatieve therapieën waardoor ze zich emotioneel, sociaal, cognitief en lichamelijk kunnen ontwikkelen. Dit doe ik door Nederlandse stagiaires te begeleiden en bij lokale special need scholen te plaatsen. Het is een win-win situatie; de lokale school krijgt extra hulp én vergaart nieuwe kennis en de stagiaires leren niet alleen een professional te worden maar leren ook veel over zichzelf in deze andere vreemde cultuur, ver van huis. Samen zorgen we dat de kwaliteit van de zorgkinderen vooruitgaat én bouwen we aan hun zelfvertrouwen.

Daar bleef het overigens niet bij want ik werk nu ook als muziektherapeute op de brandwondenafdeling van een kinderziekenhuis. Door muziektherapie te geven tijdens het verschonen van de brandwonden probeer ik de kinderen rustig te krijgen. Door muziek voor ze te maken, of zelfs samen te spelen, krijgen ze afleiding en wordt de pijn ietsje minder. Het is een hele intense baan. Je ziet zoveel leed maar als je een kindje rustig krijgt of zelfs aan het lachen, is dat onbeschrijfelijk waardevol.

En behalve muziektherapie ben je ook een bakkerij begonnen, INSPIREbakery?

Klopt. Behalve muziektherapie via INSPIRENepal hebben we ook een meer pragmatische invalshoek gevonden om zorgjongeren te helpen: een bak- kerij waar ze de kans krijgen om een vaardigheid aan te leren naar hun eigen kunnen. De jongeren komen hun huis uit, werken samen, verdienen een salaris en krijgen zo de kans een toekomst op te bouwen. We zijn begonnen met het bakken van appeltaarten en die te verkopen aan café’s en hotels. We werken nu zelfs al samen met vaste klanten: café’s en hotels die dagelijks bestellen. Het is geweldig om te zien hoe trots de jongeren zijn als ze hun taart vasthouden of hun salaris krijgen!

Hoe breng je balans tussen je leven in het buitenland en familie en vrienden in Nederland?

Een goede blijvende balans tussen beide landen is gewoon lastig. Skypen is een super uitvinding maar vaak lukt dat toch niet vanwege het tijdsver- schil en drukke schema’s maar een WhatsAppje sturen gebeurt wel vaak. Toch is het niet mogelijk om van alles op de hoogte te blijven, dat moet je echt wel accepteren. In het begin had ik daar wel last van. WhatsAppen is vaak wat oppervlakkig want lange verhalen typen doe je niet. Daar heeft men ook geen zin in. Gelukkig krijg ik wel alle verhalen te horen als ik weer in Nederland ben en weet ik dat we nog steeds even goede vrienden zijn, ook met minder contact. Ik heb ook mazzel dat ik elk jaar voor workshops wordt overgevlogen en dan plak ik er gelijk nog een weekje bij aan om vrienden en familie te zien. Als de financiën het toelaten, probeer ik iedere zomer samen met Sanju naar Nederland te gaan. En ik heb het geluk met geweldige vrienden en familie die af en toe langskomen en die zelfs voor onze bruiloft zijn over gekomen!

Wil je dit interview verder lezen? En meer lezen over al die initiatieven en ondernemingen van de wereldwijven die de wereld een beetje mooier maken? Bestel dan HIER het boek Bedrijf van een wereldwijf – 35 portretten van ondernemende Nederlandse vrouwen wereldwijd

Over dit Wereldwijf: De Wereldwijven

De Wereldwijven
De Wereldwijven vertellen verhalen die inspireren, verbinden en in beweging brengen voor een tolerante, duurzame en gender-gelijke wereld.