In eenzame quarantaine in Liberia: Tien redenen om dankbaar te zijn

Marije Elizabeth

Ik zit voor twee weken in quarantaine, in Liberia, in m’n uppie. Ik was voor tien dagen in Nederland en tijdens mijn verblijf daar steeg het aantal besmettingen in Nederland in rap tempo. Wanneer de teller in een land boven de 200 komt moet je bij aankomst in Liberia voor twee weken in preventieve quarantaine. Dat betekent dat ik mijn man en kinderen, die in Liberia waren achtergebleven, in totaal vijfentwintig dagen niet zie.

Op de dag van mijn aankomst terug in Liberia werd daar het eerste corona-geval bevestigd. Inmiddels zijn dat er drie en is het land voor drie weken in semi-lockdown gegaan. Ze pakken het meteen streng aan. Mijn man is loeidruk met zijn werk en heeft de zorg voor de kinderen, die voorlopig niet meer naar school kunnen. Ik zit hier en kan niet veel doen. Een situatie die verre van ideaal is natuurlijk. Toch besef ik dat er aan deze periode van in-mijn-eentje-in-quarantaine-zitten ook leuke kanten zitten. En dat er een heleboel redenen zijn tot dankbaarheid. Ik weet er zelfs wel tien!

1. Ongegeneerd tijd voor mezelf

Laat ik heel eerlijk zijn: ik ben dol op alleen zijn. Gelukkig heb ik ook genoeg tijd voor mezelf, maar nooit een hele dag. Mijn leven is rijk en vol en ik zou niet anders willen. Maar nu ik verplicht twee weken lang me-time heb, kan ik er maar beter ongegeneerd van genieten dat ik alleen mezelf heb om voor te zorgen.

2. Niemand die het ziet

Mijn benen lijken op die van een kerel, mijn haar hangt slonzig over mijn schouders en ik draag al dagen geen make-up. Ik eet met bord op schoot, wanneer ik maar wil. Ik laat mijn spullen slingeren en doe zomaar midden op de dag een dutje. Niemand die het ziet, niemand die er last van heeft, want geen mens die het waagt hier binnen te komen.

3. Geen homeschooling voor mij

Terwijl mijn vriendinnen zitten te ploeteren om werk en kids thuis goed te combineren, zit ik hier in mijn luie stoel met een boek. Maar hé, mijn tijd komt nog wel. De scholen in Liberia zijn dichtgegooid en gaan waarschijnlijk voor de zomer niet meer open. Ik zie deze periode dus maar om op te laden. Een soort van stilte voor de storm…

4. Overwhelmed by love

Zo tof om te zien hoe vrienden aanbieden ons te helpen. Ik heb vanuit de quarantaine een heel schema kunnen maken van wanneer de kinderen waar ondergebracht kunnen worden. En dan nog de lieve berichten en belletjes van betrokken mensen uit Nederland. Overwhelmed by that. Op veel plekken in de wereld zie je dat, juist in een moeilijke tijd als deze, mensen voor elkaar klaarstaan en dat vind ik mooi om te zien.

5. Eindelijk tijd voor…

Dat ene boek wat al zo lang op mijn nachtkastje lag, die stapel tijdschriften, die vriendin die ik nog zou bellen: ik kom er eindelijk aan toe. Ik hou van schrijven, maar om verschillende redenen had ik daar de laatste maanden geen ruimte voor in mijn hoofd. Nu heb ik eindelijk die webteksten afgekregen en schrijf ik weer blogs. Daar is nu tijd èn ruimte voor.

Twee keer per dag moet ik mijzelf temperaturen onder toezicht van een arts, die op veilige afstand buiten het appartement blijft staan.

6. Quality time met God

Ik ben christen en deze twee weken lang als mens alleen, geeft mij ontzettend veel quality time met God. Door te bidden, te luisteren, in de Bijbel te lezen. Ik had een aantal kopzorgen, maar ik heb de controle (die ik sowieso toch al niet had!) los kunnen laten. Al zou ik alleen maar om deze reden in quarantaine zijn gezet, dan was dit het al meer dan waard geweest.

7. Lang leve Facetime

Het liefst zou ik nu mijn kids knuffelen. Ze mogen niet eens onder het balkon staan kletsen, want stel je voor dat er druppeltjes uit mijn mond op hen vallen. Regels van de overheid, dus daar houden we ons dan maar braaf aan. Maar wat is het fijn dat je via WhatsApp kunt videobellen en we elkaar toch iedere dag kunnen zien, spreken, gekke bekken kunnen trekken en ik ‘wat mooi’ kan roepen bij het zien van hun knutsels. Het is niet te vergelijken met real life hugs, maar het scheelt toch dat we op die manier een dagelijks contactmoment kunnen hebben.

8. Prima stek

Ik heb een balkon, met uitzicht op zee. Zingen doe ik niet, zoals de Italianen, maar ik kan daar na vijven wel lekker in het zonnetje zitten. Ik heb een appartement voor mezelf, van iemand die op reis is en het is maar twee straten van mijn huis af. Als ik iets nodig heb zet manlief het voor de deur. Laatst zelfs versgebakken pannenkoeken, met een bakje suiker en een bakje met stroop. Mij zal niemand horen klagen.

9. Goed voor mijn relatie

Is dat mogelijk je relatie te verbeteren terwijl je in je uppie in quarantaine zit? Ja dus! Ik vond mijn man al leuk en had al respect voor hem, maar nu nog meer. Hoe hij het hoofd koel houdt vind ik echt ongelooflijk. Hij is als leidinggevende dubbel zo druk nu hij op het gebied van COVID-19 van alles moet regelen. Kinderen moeten gebracht en gehaald worden, een gezonde maaltijd hebben en dan plassen ze ook nog allebei dezelfde nacht in bed. Bekaf is hij, maar hij doet het, zonder morren. Respect!

10. Het kan allemaal veel erger

Ik mis mijn kinderen vreselijk en de befaamde offday heb ik ook wel gehad. Maar ik besef ook hoeveel ik wél heb. Een vast inkomen bijvoorbeeld. Mensen bij wie door dit virus ‘een bom onder hun bedrijf’ ligt, vind ik veel erger. Ik denk aan het aantal dodelijke slachtoffers door het coronavirus. Of de Liberianen die nu in semi-lockdown zitten, terwijl er al zoveel armoede is in dit land. Straatverkoop is nu verboden bijvoorbeeld, maar dit is voor veel mensen hier hun enige bron van inkomsten.

Wij zijn gezond en mijn man heeft dit weekend gewoon boodschappen kunnen doen. Morgen kan ik mijn gezin weer in mijn armen sluiten en dat zal ongetwijfeld een heerlijk moment zijn. Ik kan dan om die gehele quarantaine periode vast heel hard lachen. Eigenlijk nu al wel.

Over dit Wereldwijf: Marije Elizabeth - Liberia

Hi, how are you? Ik ben Marije Elizabeth en eind 2017 ben ik vanuit Nederland naar Liberia, West-Afrika verhuisd. Mijn man werkt hier als Finance Manager bij een NGO en samen met onze twee kinderen wonen we in de hoofdstand Monrovia. Leven in een andere cultuur, bijzondere momenten en mooie ontmoetingen: ik schrijf erover op mijn blog en voor De Wereldwijven.